ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / My Loveless Marriage With Attorney Chandler / บทที่ 41 - บทที่ 50

บททั้งหมดของ My Loveless Marriage With Attorney Chandler : บทที่ 41 - บทที่ 50

127

Chapter 41: Silent No More

“It's done.” Isang mababang tinig ang sumambulat sa kabilang linya—malamig at walang bahid ng emosyon. Para itong patalim na dumulas sa tenga ni Kaizer. Pamilyar ang boses na iyon ngunit matagal na niyang pilit iniiwasang alalahanin. Napapikit siya habang mas lalong humigpit ang hawak sa cellphone. Ramdam niya ang bahagyang panginginig ng mga daliri niya. “Done. Just like we planned,” dagdag ng tinig. “No traces.” “Don’t talk like you’re proud,” malamig na sagot ni Kaizer. “This isn't a game.” Isang maikling tawa ang narinig niya—mapait at puno ng pangungutya. “Same old you,” sabi ng tumatawag. “Always acting like you’re the hero. Parang ikaw lang ang may karapatang magdesisyon.” “Because someone has to,” mariing sagot ni Kaizer. “Kung hindi ako, sino? Ikaw?” “You don’t get to lecture me,” balik ng tinig. “Hindi mo alam ang lahat.” “Then enlighten me,” sarkastikong tugon ni Kaizer.
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 42: Confession

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong katawan ni Ada. “I… I love you.” Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip niya ang mga salitang iyon. Hindi siya makagalaw. Hindi siya makapagsalita. Tanging ang mabilis na tibok ng puso niya ang naririnig niya sa sarili niyang tenga.Si Kaizer na best friend niya...Ang kababata niya...Ang taong tinuring niyang kapatid.May…May nararamdaman pala sa kanya?“Kaizer…” mahina niyang tawag, pero parang nalunod sa hangin ang boses niya. Tumingin sa kanya ang lalaki, puno ng kaba at pag-asa ang mga mata. Halatang kinakabahan ito, pero matatag pa rin. “I know it sounds sudden,” mabilis na sabi ni Kaizer. “Pero hindi ito biglaan, Ada. Matagal na. Since we were young.” Napailing si Ada, tila hindi pa rin makapaniwala. “Pero… paano? Kailan? Bakit hindi ko alam?” Biglang sumabog sa kanyang isipan ang mga ginawa sa kanya ni Kaizer noon hanggang ngayon. Tila pelikulang naka-fastforward ang mga alaalang
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 43: Father

.“Enough,” mariin niyang sabi. “If you have a problem, sa’kin mo idaan. Don’t disrespect her.” Natigilan si Sofia sandali pero mabilis itong bumawi. Mahahalata ring iniiwasan nitong mapatingin kay Kaizer. “Tsk,” sabi niya. “Protective. Cute.” Humigpit ang hawak ni Kaizer sa kamao. Samantala, si Ada ay nakaupo pa rin—tahimik, nanginginig, at puno ng damdaming pilit niyang kinokontrol. Sa gabing ito, hindi lang damdamin ni Kaizer ang nasubok, pati na ang tapang ni Ada. Parang may pumutok na bomba sa pagitan nilang lahat. Nanatiling nakatayo si Kaizer sa harap ni Ada, tila isang matibay na pader na handang saluhin ang lahat ng masasakit na salita. Nanginginig ang kanyang mga kamay, ramdam ang galit at takot na sabay na sumisiklab sa dibdib niya, pero nananatiling matatag ang kanyang tindig. “Enough,” ulit niya, mas mababa ang boses, ngunit mas matalim. “Don't you dare talk to her like that.” Napahalakhak si Sofia, ngunit
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 44: Hidden Secrets Of The Past

Tahimik ang loob ng sasakyan. Tanging ugong ng makina at mahinang hampas ng hangin sa labas ang maririnig. Parang sinasalamin nito ang bigat ng damdaming bumabalot sa loob ng sasakyan—masikip at puno ng mga salitang hindi mabigkas. Walang nagsasalita. Walang gustong maunang bumigkas ng kahit isang salita. Si Ada ay nakatingin lamang sa bintana, nakasandal ang noo sa malamig na salamin. Pinagmamasdan niya ang mga ilaw sa kalsadang nagiging pahabang guhit habang mabilis silang umaandar. Parang buhay niya—malabo, magulo, at walang malinaw na direksiyon. Hindi pa rin maalis sa isip niya ang nangyari sa resto. Ang sigawan, ang mga matang nakatuon sa kanya, ang mga salitang parang kutsilyong paulit-ulit na tumusok sa puso niya. At higit sa lahat—ang mukha ni Grayson. Noong sabihin ni Kaizer na siya ang ama. Kitang-kita niya ang panandaliang pagkaputla nito. Ang bahagyang pagkislot ng labi. Ang sakit na pilit nitong tinago sa likod ng malamig
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 45: Realizations And Anger

Nang gabing iyon, umalis si Sofia ng bahay na tila ba may bagyong nananalasa sa kanyang dibdib. Isang malakas na pagbukas ng pinto ang umalingawngaw sa buong bahay. Walang paalam at walang lingon-lingon. Bitbit niya ang galit, selos, at pagkamuhi na ilang taon na niyang kinikimkim. Nanatiling nakatayo si Grayson sa gitna ng sala. Hindi niya ito sinundan o pinigilan. Alam na alam niya kung saan pupunta ang babae. Sa mansyon ng kanyang ina—kay Grace Chandler. Isang mapait na ngiti ang gumuhit sa labi ni Grayson. Ilang beses na bang nangyari iyon? Tuwing may hindi pagkakaunawaan, tuwing pakiramdam ni Sofia na siya ang naagrabyado, isang tao lang ang tatakbuhan nito. Sa babaeng kailanman ay hindi siya tinanggihan, hindi kinuwestiyon, at laging kinakampihan. Walang iba kundi ang kanyang ina na siyang ninang din ni Sofia. Kinukunsinte at pinapaboran palagi ni Grace si Sofia kaya lumalaki ang ulo. Pagod na si Grayson. Hindi na niya kayang sumal
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 46: Hidden Intentions

Mabilis ang hakbang ni Sofia habang tinatahak ang mahahabang pasilyo ng mansyon ni Grace Chandler. Ang tunog ng kanyang takong ay matalim at sunod-sunod, tila kaagapay ng mabilis na pintig ng kanyang puso. Hindi niya alintana ang mga nakasalubong na kasambahay; wala siyang panahon para magpaliwanag o magkunwari. Isang bagay lang ang malinaw sa kanya—kailangan niyang makita si Grace. Ngayon na. Huminto siya sa tapat ng pinto ng silid ng ninang. Walang pag-aalinlangan, kumatok siya nang mariin, halos sabay-sabay ang tatlong sunod na katok. “Come in,” rinig niya ang boses ni Grace mula sa loob—kalmado, kontrolado, gaya ng dati. Agad niyang binuksan ang pinto at pumasok. Isinara niya iyon nang mas malakas kaysa kinakailangan, saka diretsong naglakad patungo sa puting velvet sofa. Doon niya ibinagsak ang sarili, parang biglang naubusan ng lakas ang kanyang katawan. Sa harap ng kanyang ninang, siya lang ang may pribilehiyong magpakita ng
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 47: Stand Up

Sa ikatlong palapag ng mansyon ng mga Navarro, tila mas mabigat ang katahimikan kaysa sa hangin na dumadaloy mula sa nakabukas na bintana. Tanaw mula roon ang malawak na lungsod. Ang mga ilaw na kumikislap na parang mga bituin na bumaba sa lupa. Ngunit sa gitna ng maningning na tanawin, may isang presensyang tila kayang lunurin ang liwanag. Nakatayo ang isang abogadong halos hindi makagalaw. Nakahalukipkip siya, bahagyang nakayuko ang ulo, at hindi niya magawang itaas ang tingin. Pakiramdam niya’y lumiliit ang kanyang katawan sa bawat segundo na lumilipas. Sa harap niya, nakatalikod ang matandang lalaking may suot na kulay abong vest. Bahagyang sumasalamin sa kanyang salamin ang mga ilaw mula sa labas. Hawak niya ang isang baso ng mamahaling alak at dahan-dahang iniikot iyon, parang pinagmamasdan ang sariling repleksyon sa likido. Si Alfredo Navarro. Halos pitumpung taong gulang na, ngunit matikas pa rin ang tindig. Ang kanyang buhok ay maput
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 48: A Little Bit Of Peace

Tahimik ang art studio maliban sa marahang tunog ng pag-tap ng daliri ni Ada sa screen ng kanyang cellphone. Isa-isa niyang sinasagot ang mga message, nagpapasalamat sa mga nag-comment, at maingat na kinakausap ang mga gustong magpa-reserve. Minsan napapangiti siya, minsan napapailing. Hindi pa rin siya makapaniwala na sa loob lamang ng ilang minuto ay ganito kabilis ang naging pagtanggap ng mga tao sa pagbabalik niya. Pakiramdam niya’y unti-unting bumabalik ang dating sigla ng mundo niya. Ang bawat notification ay parang paalala na hindi pa huli ang lahat. May mga taong patuloy na naghihintay sa kanya. May mga matang patuloy na nakakakita ng halaga sa kanyang ginagawa. Masyado siyang naging abala sa pagsagot kaya hindi niya napansin ang pagbukas ng pinto. “Good morning.” Napatigil siya at napatingin sa direksyon ng boses. Nakatayo si Kaizer sa may pintuan, may bitbit na dalawang paper bag sa magkabilang kamay. Mukhang bagong ligo. Maayos ang b
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 49: Mastermind

Matapos nilang kumain, nagbayad sila at sumakay na muli sa kotse. Nakalagay na sa likod ang mga binili nilang drinks kanina papuntang clinic. Habang pauwi sila mula sa kainan, hindi maiwasan ni Ada ang tahimik na pag-anod ng isip niya sa nakaraan. Nakatanaw siya sa bintana ng sasakyan, pinagmamasdan ang mabilis na pagdaan ng mga poste at tindahan. Para bang bawat bagay na madaanan nila ay may kaakibat na alaala. May kung anong pamilyar na pakiramdam ang gumapang sa dibdib niya. Ganitong-ganito sila noon. Mga panahong walang iniisip kundi kung saan pupunta pagkatapos ng klase, kung sino ang mananalo sa patintero, at kung sino ang unang mauubusan ng hininga sa takbuhan. Walang komplikasyon, walang sakit, at walang takot. Napangiti siya nang bahagya. “Namiss ko 'yon,” bulong niya sa sarili. Hindi niya namalayang napatingin pala sa kanya si Kaizer habang nagmamaneho. Ngunit agad din itong umiwas nang mapansin niyang napansin ni
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 50: The Game Begins

Hindi pa man tuluyang humuhupa ang galit sa dibdib ni Kaizer, agad nang sinagot ng kabilang linya ang tawag. Wala itong nasabi ni isang salita. Ni hindi nito hinintay na magsalita ang kausap. “You're fucking crazy!” agad niyang bulyaw, halos pumutok ang ugat sa leeg. “What do you really want to prove? Hanggang kailan mo balak maglaro ng ganito?” Sa kabilang linya, imbes na maalarma, narinig niya ang isang mababang tawa. Hindi iyon simpleng tawa. May kung anong pangungutya sa bawat himig nito, parang sinasadyang ipamukha sa kanya na wala itong pakialam sa galit niya. “Crazy?” sagot ng boses. “Well, you're the one who's crazy. Ikaw ang nagpakakaama sa batang hindi naman sa’yo.” Lalong nagpanting ang tenga ni Kaizer. “You don't know the entire story,” madiin niyang sagot. “Kaya tigilan mo ang kalokohan mo. Subukan mo lang ulit na guluhin si Ada at ang dinadala niya… matitikman mo ang galit ko.” Tumawa ulit ang kausap. Mas malakas, mas malalim, at mas nakakarindi. “Oh, that's
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
34567
...
13
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status