All Chapters of My Loveless Marriage With Attorney Chandler : Chapter 41 - Chapter 50

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong katawan ni Ada. “I… I love you.” Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip niya ang mga salitang iyon. Hindi siya makagalaw. Hindi siya makapagsalita. Tanging ang mabilis na tibok ng puso niya ang naririnig niya sa sarili niyang tenga.Si Kaizer na best friend niya...Ang kababata niya...Ang taong tinuring niyang kapatid.May…May nararamdaman pala sa kanya?“Kaizer…” mahina niyang tawag, pero parang nalunod sa hangin ang boses niya. Tumingin sa kanya ang lalaki, puno ng kaba at pag-asa ang mga mata. Halatang kinakabahan ito, pero matatag pa rin. “I know it sounds sudden,” mabilis na sabi ni Kaizer. “Pero hindi ito biglaan, Ada. Matagal na. Since we were young.” Napailing si Ada, tila hindi pa rin makapaniwala. “Pero… paano? Kailan? Bakit hindi ko alam?” Biglang sumabog sa kanyang isipan ang mga ginawa sa kanya ni Kaizer noon hanggang ngayon. Tila pelikulang naka-fastforward ang mga alaalang

Tahimik ang loob ng sasakyan. Tanging ugong ng makina at mahinang hampas ng hangin sa labas ang maririnig. Parang sinasalamin nito ang bigat ng damdaming bumabalot sa loob ng sasakyan—masikip at puno ng mga salitang hindi mabigkas. Walang nagsasalita. Walang gustong maunang bumigkas ng kahit isang salita. Si Ada ay nakatingin lamang sa bintana, nakasandal ang noo sa malamig na salamin. Pinagmamasdan niya ang mga ilaw sa kalsadang nagiging pahabang guhit habang mabilis silang umaandar. Parang buhay niya—malabo, magulo, at walang malinaw na direksiyon. Hindi pa rin maalis sa isip niya ang nangyari sa resto. Ang sigawan, ang mga matang nakatuon sa kanya, ang mga salitang parang kutsilyong paulit-ulit na tumusok sa puso niya. At higit sa lahat—ang mukha ni Grayson. Noong sabihin ni Kaizer na siya ang ama. Kitang-kita niya ang panandaliang pagkaputla nito. Ang bahagyang pagkislot ng labi. Ang sakit na pilit nitong tinago sa likod ng malamig

Mabilis ang hakbang ni Sofia habang tinatahak ang mahahabang pasilyo ng mansyon ni Grace Chandler. Ang tunog ng kanyang takong ay matalim at sunod-sunod, tila kaagapay ng mabilis na pintig ng kanyang puso. Hindi niya alintana ang mga nakasalubong na kasambahay; wala siyang panahon para magpaliwanag o magkunwari. Isang bagay lang ang malinaw sa kanya—kailangan niyang makita si Grace. Ngayon na. Huminto siya sa tapat ng pinto ng silid ng ninang. Walang pag-aalinlangan, kumatok siya nang mariin, halos sabay-sabay ang tatlong sunod na katok. “Come in,” rinig niya ang boses ni Grace mula sa loob—kalmado, kontrolado, gaya ng dati. Agad niyang binuksan ang pinto at pumasok. Isinara niya iyon nang mas malakas kaysa kinakailangan, saka diretsong naglakad patungo sa puting velvet sofa. Doon niya ibinagsak ang sarili, parang biglang naubusan ng lakas ang kanyang katawan. Sa harap ng kanyang ninang, siya lang ang may pribilehiyong magpakita ng

Tahimik ang art studio maliban sa marahang tunog ng pag-tap ng daliri ni Ada sa screen ng kanyang cellphone. Isa-isa niyang sinasagot ang mga message, nagpapasalamat sa mga nag-comment, at maingat na kinakausap ang mga gustong magpa-reserve. Minsan napapangiti siya, minsan napapailing. Hindi pa rin siya makapaniwala na sa loob lamang ng ilang minuto ay ganito kabilis ang naging pagtanggap ng mga tao sa pagbabalik niya. Pakiramdam niya’y unti-unting bumabalik ang dating sigla ng mundo niya. Ang bawat notification ay parang paalala na hindi pa huli ang lahat. May mga taong patuloy na naghihintay sa kanya. May mga matang patuloy na nakakakita ng halaga sa kanyang ginagawa. Masyado siyang naging abala sa pagsagot kaya hindi niya napansin ang pagbukas ng pinto. “Good morning.” Napatigil siya at napatingin sa direksyon ng boses. Nakatayo si Kaizer sa may pintuan, may bitbit na dalawang paper bag sa magkabilang kamay. Mukhang bagong ligo. Maayos ang b

Hindi pa man tuluyang humuhupa ang galit sa dibdib ni Kaizer, agad nang sinagot ng kabilang linya ang tawag. Wala itong nasabi ni isang salita. Ni hindi nito hinintay na magsalita ang kausap. “You're fucking crazy!” agad niyang bulyaw, halos pumutok ang ugat sa leeg. “What do you really want to prove? Hanggang kailan mo balak maglaro ng ganito?” Sa kabilang linya, imbes na maalarma, narinig niya ang isang mababang tawa. Hindi iyon simpleng tawa. May kung anong pangungutya sa bawat himig nito, parang sinasadyang ipamukha sa kanya na wala itong pakialam sa galit niya. “Crazy?” sagot ng boses. “Well, you're the one who's crazy. Ikaw ang nagpakakaama sa batang hindi naman sa’yo.” Lalong nagpanting ang tenga ni Kaizer. “You don't know the entire story,” madiin niyang sagot. “Kaya tigilan mo ang kalokohan mo. Subukan mo lang ulit na guluhin si Ada at ang dinadala niya… matitikman mo ang galit ko.” Tumawa ulit ang kausap. Mas malakas, mas malalim, at mas nakakarindi. “Oh, that's