เฟิงหลี่เฉียง ยอดเสนาบดีแห่งหมิง의 모든 챕터: 챕터 101 - 챕터 110

ตอนที่ 101 “ข้าได้รับรายงานจากแม่ทัพเจิ้งว่า มีการเคลื่อนไหวที่น่าสงสัยอยู่นอกด่านเจียอวี่กวาน แม่ทัพเจิ้งส่งจดหมายมาแล้ว แต่เจ้าออกเดินทางจึงคลาดกัน”  หลี่จิวพูดเสียงเบาลง“นับตั้งแต่ฝ่าบาทไม่ใส่ใจเส้นทางสายไหมทางบกนี้เท่ากับสมัยก่อน การระดมทหารและทรัพยากรมาป้องกันชายแดนก็เริ่มหละหลวม” เฟิงหลี่เฉียงพูดเบาๆ ด้วยความกังวลใจ “ระยะหลังเกิดคลื่นใต้น้ำขึ้น ทั้งจากพวกชนเผ่าต่างๆ จากมองโกล แล้วก็ขุนนางบางกลุ่มในท้องถิ่นกับในราชสำนักด้วย”หลี่จิวเข้าใจสิ่งที่เขาพูดดี “ฝ่าบาทสนใจเส้นทางสายไหมทางทะเลมากกว่า” ขันทีหนุ่มหรี่ตาลงด้วยความไม่พอใจ“ตอนนี้ฝ่าบาทกำลังสนพระทัยส่งคนไปสำรวจประเทศอื่นที่อยู่โพ้นทะเลออกไป..ข้าก็อยากไปเหมือนกันนะ” ประโยคหลังเขาพึมพำออกมา ทำให้เฟิงหลี่เฉียงอดหันไปมองอีกฝ่ายไม่ได้“ถ้าท่านจัดการสถานการณ์ที่นี่ได้ดี หาเงินเข้าท้องพระคลังให้ฝ่าบาทได้ พิสูจน์ให้เห็นว่า เส้นทางสายไหมแห่งนี้ยังมีประโยชน์ต่อต้าหมิง  ก็อาจจะทำให้ชีวิตของท่านพลิกผันได้เช่นกัน”เมื่อได้ยินผู้ว่าการฯหนุ่มเปรยขึ้นมา หลี่

ตอนที่ 103 “หวงจื่อ ไม่เพียงเป็นเสนาบดีกรมมหาดไทย ยังเป็นไท่ฟู่ (ราชครู) ที่เคยอบรมสั่งสอนพระราชโอรสของฮ่องเต้ด้วย โดยเฉพาะองค์รัชทายาทจูเกาชื่อ ถึงแม้ขั้นของเขาจะไม่สูงมาก แต่เมื่อเข้ามาอยู่ในสำนักราชเลขาธิการ ซึ่งถือว่าเป็นตำแหน่งที่ทรงเกียรติ อำนาจของเขาย่อมสูงกว่าข้าราชการทั่วไปอย่างพวกท่าน แล้วยังเป็นราชครูอีก”“แสดงว่าอายุน่าจะไม่น้อยแล้ว แต่ก็ยังอยู่ในตำแหน่งเสนาบดีได้ แสดงว่าย่อมได้รับความไว้วางใจอย่างสูง” เฟิงหลี่เฉียงวิเคราะห์หลี่จิวขมวดคิ้ว “อายุ 70 ปีแล้ว แต่เพราะเคยทำงานรับใช้ฝ่าบาทมานาน แล้วยังอบรมสั่งสอนองค์รัชทายาทจูเกาชื่อมานาน จึงยังอยู่ในตำแหน่งนี้ได้ แต่ไม่เพียงคนผู้นี้ ข้ายังสงสัยว่าเครือข่ายของคนที่สร้างปัญหาให้ชายแดนนี้ น่าจะมีคนอื่นในตำแหน่งสำคัญอีกด้วย”“ใครหรือ”“ชูอวี้ หัวหน้าเน่ยเก๋อ” หลี่จิวตอบสั้นๆ ทำให้ผู้ว่าเฟิงอึ้งไปนี่เขากำลังขัดขวางผู้มีอำนาจใหญ่ที่สุดในราชสำนักอยู่หรือนี่ เขาเองก็ไม่มีใครคอยสนับสนุนสักคน แค่คิดถึงสิ่งที่เขาทำ และสิ่งที่เจอ ชายหนุ่มก็ได้แต่นิ่งเงียบไป

ตอนที่ 105 เฟิงหลี่เฉียงขมวดคิ้ว มององค์ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสงสัย แต่เมื่อเห็นแววตาที่มีรอยยิ้ม เขาก็นึกออกทันที จึงรีบยกมือตอบอย่างสุภาพว่า “กระหม่อมสุขสบายดี ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ใส่พระทัยพะยะค่ะ”เฟิงหลี่เฉียงยังคงตอบสนองอย่างสุภาพ แต่ไม่ได้แสดงท่าทีว่าเขาเคยรู้จักกับองค์ชายมาก่อน ถึงแม้หลายคนจะสะดุดหูกับคำทักทายขององค์ชายจูจ้านชเวก็ตาม และองค์ชายหนุ่มก็มิได้เท้าความหรืออธิบายให้ใครรู้ เมื่อเป็นเช่นนี้ บทสนทนาของทั้งสองจึงยุติลงจากนั้นองค์ชายจูจ้านชเวก็นั่งลงที่เก้าอี้ตัวนั้น ที่อยู่ด้านหน้าสุด โต๊ะของคนอื่นจัดวางเรียงลงมาสองข้างตามลำดับของศักดินา ดังนั้นคนที่นั่งชิดด้านขวาขององค์ชายคือ เฟิงหลี่เฉียง ขันทีหลี่จิว และผู้ช่วยของเฟิงหลี่เฉียงทั้งสองคน และคนอื่นไล่ลงไป ส่วนจ้วงหมิน ผู้ว่าจังหวัดคนอื่น นายอำเภอ และลูกชายของเขา นั่งทางซ้ายมือขององค์ชายเฟิงหลี่เฉียงหันไปสบตาเทียนมู่อวี้ พวกเขาพยักหน้าให้กันโดยไม่พูดอะไร เพราะจำได้ว่า องค์ชายจูจ้านชเวคนนี้ ก็คือเด็กหนุ่มที่ชื่อสวี่เฟิงหยวน ที่พวกเขาพบที่หนานจ

ตอนที่ 107 จ้วงเหยียนกัดฟันแน่น อยู่ๆ เขาก็ทรุดตัวลงและก้มลงคำนับองค์ชายที่พื้น “กระหม่อมขอบังอาจทูลขอให้มีการตรวจพระวรกายโดยหมอได้หรือไม่พะยะค่ะ!”จูจ้านชเวตบโต๊ะดังปังด้วยความโกรธ “เจ้าหาว่าข้าโกหกอย่างนั้นหรือ!!”จ้วงเหยียนรีบก้มลงคำนับหลายครั้ง และพร่ำพูดว่า เขาแค่เป็นห่วงสุขภาพและพระวรกายเท่านั้น แต่ทุกคนก็รู้ดีว่า เขาต้องการจะยืนยันว่า องค์ชายได้ดื่มยาตามที่พระองค์อ้างจริงหรือไม่ จูจ้านชเวหน้าซีดสลับแดงด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เขากวาดตามองคนในห้อง และรู้ว่าบางคนก็สงสัยในคำตอบของเขา    และถ้าเขาปฏิเสธคำขอของจ้วงเหยียน ก็หมายความเขาโกหกเรื่องกินยา เพราะเขาเมามายและลวนลามหลานสาวของจ้วงหมินจริงถึงตอนนี้จูจ้านชเวโกรธจนมือไม้สั่น เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกหมิ่นเกียรติยศอยู่ แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงเรียกของเฟิงหลี่เฉียงว่า “ฝ่าบาท”เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็มองเห็นดวงตาของเฟิงหลี่เฉียง ที่นิ่งสงบ ราวกับจะบอกให้เขาวางใจและยอมทำตาม เมื่อเป็นเช่นนี้ จูจ้านชเวจึงตัดสินใจที่จะเช

ตอนที่ 109 ตอนเย็นวันนั้น เทียนมู่อวี้กับจางไห่เฟิงที่ออกไปตามหาว่าใครคือหญิงสาวที่ยกยามาให้องค์ชายและถูกฆ่าตาย พวกเขาไปยังร้านขายผ้าที่นางพบกับเฉิงอิ่งจู่ เถ้าแก่ร้านบอกว่า เมื่อ 2-3 อาทิตย์ที่แล้วนางมาเดินซื้อผ้าอยู่ และบอกว่าอยากจะทำเปิดร้านขายเสื้อผ้า จึงมาเดินเลือกดูผ้า ครั้งหนึ่งเขาเห็นนางพูดคุยกับหญิงสาวคนหนึ่งที่มาซื้อผ้าด้วยเช่นกัน แล้วก็ไม่เห็นพวกนางอีกต่อไป ทั้งเทียนมู่อวี้และจางไห่เฟิงยังไม่สามารถหาเบาะแสได้อีกเฟิงหลี่เฉียงกังวลใจมากขึ้น ถ้าตามหาหญิงสาวคนนี้ไม่ได้ พวกเขาจะไม่สามารถสืบต่อได้ เขาจึงให้คนอื่นติดตามหาเบาะแสต่อ แต่คราวนี้ เขาตัดสินใจจะออกโรงเอง ชายหนุ่มใช้เวลาคิดถึงแหล่งในการหาข้อมูลต่างๆ ตามที่ต้าหวงเหลียนเคยสอนเอาไว้ และตัดสินใจว่าจะต้องไปยังที่แห่งหนึ่งก่อนในเช้าวันหนึ่ง นักพรตเต๋าวัยกลางคนคนหนึ่ง สวมชุดสีเทา สวมหมวกสีดำ เดินไปตามท้องถนนด้วยแววตาล้ำลึก ใบหน้าของเขานิ่งสงบ ด้านหลังสะพายดาบไม้ มืออีกข้างหนึ่งนับสร้อยลูกประคำ ในขณะที่ปากก็พึมพำบทสวด ไม่ว่าจะเดินผ่านไปทางใด ผู้คนต่างหันมามองเขาอย่างสนใจ หลา