บททั้งหมดของ เฟิงหลี่เฉียง ยอดเสนาบดีแห่งหมิง: บทที่ 111 - บทที่ 120

ตอนที่ 112 เมื่อได้สมุดจดรายละเอียด พร้อมภาพวาดของผู้ว่าเฟิงที่มีฝีมือในระดับแนวหน้า รวมไปถึงการดูร่องรอยที่หลงเหลือจากศพ แม่ทัพเจิ้งเฉิงฉานจึงสรุปในที่สุดว่า “เป็นรอยดาบจากผู้เชี่ยวชาญการใช้ดาบ..”แล้วเขาก็สั่งให้ลูกน้องไปที่ค่ายทหาร และไปหาดาบที่น่าจะใกล้เคียงที่สุดมา พร้อมกับสั่งให้นำหนังหมูแผ่นใหญ่มาด้วย ตอนนี้ทุกคนเข้าใจแล้วว่าแม่ทัพเจิ้งกำลังจะทำอะไร แม่ทัพหนุ่มใช้ดาบต้องสงสัยหลายเล่ม และฟันลงไปที่เนื้อหมูที่ถูกพันเอาไว้กับเสาไม้หลายต้น ให้คล้ายกับคอและร่างกายของคนตาย  และอธิบายให้เฟิงหลี่เฉียงฟังทุกครั้งที่ลงมือฟัน พวกเขาช่วยกันดูร่องรอยที่สาธิต พร้อมกับเปรียบเทียบกับบาดแผลจริงของผู้ตาย จนมาถึงดาบเล่มสุดท้ายที่เป็นดาบจากมองโกล เมื่อแม่ทัพเจิ้งฟันลงไปบนเนื้อหมู และนำมาเปรียบเทียบกับศพ ทุกคนก็ตื่นเต้น เพราะรอยดาบที่ได้นั้น ใกล้เคียงกับที่พบบนศพมาก!เจิ้งเฉิงฉานอธิบายว่า “บาดแผลนั้น เป็นแผลกว้างที่ปากแผล แต่ลึกเข้าไปในเนื้อ ตรงตามลักษณะดาบโค้งของชาวมองโกล ท่านดูตรงสันดาบ ที่ถูกตีให้มีสันหนาที่ด้านหลัง ส่ว

ตอนที่ 114 เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนแต่งตัวรัดกุม และจัดเตรียมน้ำกับอาหาร ขณะนี้อากาศเริ่มหนาวเย็น การเดินทางไปยังหุบเขาจึงยิ่งหนาวกว่าปกติ พวกเขาเตรียมเสื้อผ้าที่ใช้ป้องกันความหนาวไปด้วย และเผื่อจะต้องค้างคืนที่นั่นในระหว่างที่กำลังเตรียมของ คนของหลี่จิวก็นำจดหมายมาส่ง ในนั้นเขียนว่า เขาจะไปสืบเกี่ยวกับคนที่อยู่เบื้องหลังของเหมืองทอง และให้กลุ่มของเฟิงหลี่เฉียงเก็บรวบรวมข้อมูลของเหมืองทองคำมาให้มากที่สุด ถึงหลี่จิวจะไม่ได้พูดอะไร แต่ผู้ว่าเฟิงก็รู้ว่า อีกฝ่ายต้องการจะใช้ความดีความชอบตรงนี้ ในการสร้างความไว้วางพระทัยให้กับฮ่องเต้หย่งเล่อ ซึ่งถ้าเป็นคนอื่น คงจะไม่พอใจที่ถูกแย่งผลงาน แต่เฟิงหลี่เฉียงไม่ได้สนใจเรื่องนี้อยู่แล้ว เขาจึงยินดีจะร่วมมือกับอีกฝ่ายขบวนของนายอำเภอและเฟิงหลี่เฉียงออกเดินทางแต่เช้า พวกเขาเดินทางไปยังที่ราบสูง ซึ่งแนวเขาสูงทอดยาวไปทั่ว สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านทุ่งหญ้าและซอกเขามาตลอดทาง ขบวนของพวกเขามุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตกด้วยม้ามองโกเลีย ที่ชำนาญการเดินทางบนพื้นที่แบบนี้ เมื่อเดินทางไกลออกไปมากขึ้น ทิวทัศน์รอบด้านก

ตอนที่ 116 ในคฤหาสน์เก่าแก่สร้างจากอิฐและหิน กลุ่มของเฟิงหลี่เฉียงนั่งอยู่บนพรมเปอร์เซียเก่าแก่ ตรงข้ามกับเขา คือ หม่าซีอวี่ หัวหน้าเผ่าหุยวัย 45 ปี ท่าทางของเขาดุดันและมีใบหน้าเฉยเมยตลอดการสนทนา เขาพูดภาษาฮั่นได้ การสนทนาจึงไม่ลำบากมาก รอบตัวของเขามีผู้ช่วย ผู้อาวุโส และองครักษ์ระวังภัยอยู่ใกล้ๆ“ท่านหัวหน้าเผ่า ข้ามาที่นี่เพื่อต้องการแลกเปลี่ยนสินค้า เพื่อนำไปขายที่หลานโจว” เฟิงหลี่เฉียงเริ่มต้นการเจรจา เขายังคงใช้ตัวตนเดิมเหมือนตอนไปสืบคดีเหมืองทองที่เหอเจิ้งอีกฝ่ายใช้ดวงตาคมกริบจ้องมองพ่อค้าหนุ่ม  มือข้างหนึ่งลูบเคราสีเทา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “หลายปีมานี้ ราชสำนักส่งคนมาที่นี่มากมาย บ้างก็มาค้าขาย บ้างก็มาสอดแนม”จางไห่เฟิงที่นั่งอยู่ข้างเฟิงหลี่เฉียงเริ่มขมวดคิ้ว เพราะผู้นำเผ่าแสดงท่าที่ไม่ไว้วางใจชัดเจน เขาจึงเริ่มมองหาทางหนีทีไล่ หากเกิดการจู่โจม แต่เฟิงหลี่เฉียงยังคงมีท่าทางนิ่งสงบ“ข้ามาค้าขายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น” อินเฉินหรือผู้ว่าเฟิงยังคงพูดต่อโดยไม่สนใ

ตอนที่ 118 ในอีก 2 อาทิตย์ต่อมา ขบวนพ่อค้าขนทองคำก็เดินทางมาถึงหลานโจว พวกเขาพบกับกลุ่มของเฟิงหลี่เฉียงที่บ้านนอกเมือง โดยในตอนแรกนั้น พวกเขายังคงค้าขายกันตามปกติ ซึ่งก็มีการสั่งซื้อทองอีก ครั้งนี้ให้เป็นแม่ทัพหลิวกวงออกหน้าเป็นผู้สั่งซื้อบ้าง ทำให้คนของนายอำเภอไว้ใจ พวกเขาใช้เวลาให้ตายใจอยู่นี้ประมาณสามครั้ง จากนั้นจึงมีการจับกุมขบวนขนทอง เพื่อให้มีหลักฐานมัดตัว และนำไปขังไว้ที่ค่ายทหารของแม่ทัพหลิวกวง เพื่อป้องกันไม่ให้สายลับส่งข้อมูลกลับไปยังนายอำเภอเฉาเว่ยตง และเครือข่ายคนอื่น เมื่อจัดการเรื่องของเหมืองทองได้แล้ว ก็มาถึงคราวของตระกูลจ้วงบ้าง เฟิงหลี่เฉียงและคนอื่นไม่ได้มีการเคลื่อนไหวอะไรออกมานานนับเดือน ทำให้คนบ้านจ้วงคิดว่า ผู้ว่าที่ยังเด็กคนนี้ คงจะถึงทางตัน สืบหาข้อมูลไม่ได้ และคงไม่กล้าแตะต้องพวกของตนเอง พวกเขาจึงเริ่มลดการระวังตัวลง ประกอบกับการที่เห็นองค์ชายจูจ้านชเวเดินทางกลับไปยังแคว้นจ้าวเงียบๆ พวกเขาจึงคิดว่า ฝ่ายของผู้ว่าเฟิงคงจะถอดใจแล้ว แต่ใครจะคิดว่า หลังจากที่มีการวางแผนและเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว เฟิงหลี่เฉียงสั่

ตอนที่ 120 ตอนนี้ ผู้ปกครองกานซูทั้งสามคน คือ เฟิงหลี่เฉียง เจิ้งเฉิงฉาน และหลี่จิว ได้สร้างผลงานที่ทำให้ฮ่องเต้หย่งเล่อพอพระทัย เพราะไม่เพียงแต่ช่วยเหลือให้น้องชาย ลูกชาย และหลานชายของพระองค์รอดพ้นจากการถูกใส่ร้ายแล้ว พวกเขายังสืบพบการเคลื่อนไหวของมองโกล และที่สำคัญ ยังค้นพบเหมืองทองคำ ที่ทำให้สถานการณ์การเงินในท้องพระคลังดีขึ้นอย่างมาก ทั้งสามคนจึงได้รับการปูนบำเหน็จ เมื่อเฟิงหลี่เฉียงขอเงินสนับสนุนการเตรียมอาหารและของใช้จำเป็นในฤดูหนาวนี้ ทั้งยังขอให้ส่งไปช่วยชาวหุย อุยกูร์ และทิเบตที่อยู่ตามเขตปกครองพิเศษ เพื่อบรรเทาทุกข์และความไม่พอใจของชนกลุ่มน้อย และจัดเตรียมไว้เผื่อมีการรบ ฮ่องเต้หย่งเล่อเข้าใจเจตนาของเขา และยินดีพระราชทานให้ตามคำขอ ฮ่องเต้และผู้ว่าเฟิงหลี่เฉียงจึงมีชื่อเสียงและมีความน่าเชื่อถือในกลุ่มของชนกลุ่มน้อยอย่างมากนอกจากนี้ แผนการของขุนนางจากเน่ยเก๋อและคนอื่น ที่ต้องการจะส่งข้าหลวงตรวจการจากเมืองหลวงมาเพื่อจับผิดทั้งเฟิงหลี่เฉียง เจิ้งเฉิงฉาน และหลี่จิว ก็ถูกฮ่องเต้หย่งเล่อปัดตกไปทันที และยังสั่งลงโทษกลุ่มขุ