All Chapters of เฟิงหลี่เฉียง ยอดเสนาบดีแห่งหมิง: Chapter 81 - Chapter 90

โจรสองคนพุ่งเป้ามาที่เฟิงหลี่เฉียง และแยกกันโจมตีพร้อมกัน คนหนึ่งใช้ดาบฟันลงมาที่ไหล่ของเขา ในขณะที่โจรอีกคนก็ตวัดดาบมาที่บริเวณท้อง เฟิงหลี่เฉียงรู้ว่าตนเองเบี่ยงตัวหลบดาบไม่ทันแน่นอน เขาตัดสินใจเอนหลังจนแผ่นหลังเกือบแตะอาน ม้าของเขาวิ่งทะยานไปข้างหน้า ทำให้เขาหลบไปอีกทางได้ เขารีบลุกขึ้นและบังคับม้าให้เลี้ยวกลับไปชายทั้งสองพยายามจะไล่ตาม แต่เฟิงหลี่เฉียงเหลือบไปเห็น โจรคนหนึ่งกำลังใช้ดาบกระหน่ำฟันประตูรถลาก เพื่อจะฆ่าคนที่หลบอยู่ข้างใน จิวเหวินชางและเทียนมู่อวี้เปิดหน้าต่างออก พยายามใช้ดาบปัดป้องอีกฝ่าย ในขณะที่ทหารคนอื่นต่อสู้กับโจรอื่นอย่างดุเดือด จึงไม่มีใครช่วยเหลือคนในรถได้ เฟิงหลี่เฉียงรู้ว่าถ้าปล่อยเอาไว้ คนในรถต้องบาดเจ็บหรือถูกฆ่าหมดแน่ เขาตัดสินใจขี่ม้าหลบหลีกโจรสองคนที่ไล่ตาม  และมุ่งหน้าไปช่วยคนในรถก่อนเมื่อเห็นประตูทะลุและหลุดออกมา โจรคนนั้นหัวเราะอย่างสะใจ และเตรียมปีนเข้าไปในรถลาก แต่แล้วเขาก็ต้องร้องลั่นออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อดาบแหลมคมเล่มหนึ่งแทงทะลุจากด้านหลัง ตัดขั้วหัวใจอย่างแม่นยำ เมื่อเฟิงหลี่เฉียงกระชากดาบออก เลือดก็ไหลพุ่งตามออกมาราว

ชายที่เดินเข้ามาในชุดลำลองแต่หรูหรา  คือ ขันทีหลี่จิว ขันทีหนุ่มท่าทางองอาจที่เป็นหนึ่งในคนสนิทของฮ่องเต้หย่งเล่อเฟิงหลี่เฉียงและคนอื่นรีบทำความเคารพ ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่า หลี่จิวได้รับการแต่งตั้งเป็นขันทีผู้กำกับดูแลชายแดน แทนที่ขันทีเกาเจิ้งผู้ว่าฯหนุ่มตอบกลับอย่างสงบว่า “ข้าสบายดีขอรับ”เมื่อหลี่จิวนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหน้าแล้ว คนอื่นจึงนั่งลงตาม ขันทีหนุ่มก็พูดยิ้มๆ ว่า “แปลกใจไหม ที่พบข้าที่นี่”แล้วเขาก็ยกน้ำชาขึ้นจิบอย่างอารมณ์ดี เขาพอใจมากที่ทำให้ผู้ว่าฯเฟิงแปลกใจ ที่จริงแล้วหลี่จิวไม่ได้เกลียดชังเฟิงหลี่เฉียงแต่อย่างใด แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นคนฉลาดและรู้เท่าทัน ทำให้หลี่จิวที่เป็นคนฉลาดเหนือคนอื่นและหยิ่งทรนงมาเสมอ ต้องยอมลดตัวลงมาขอคำปรึกษาและฟังคำแนะนำจากอีกฝ่าย และผู้ว่าเฟิงคนนี้ ยังไม่เคยมีท่าทางเคารพนบนอบและเอาใจเขาเหมือนคนอื่น ถึงมีก็มักจะล้อเลียนหรือแสร้งทำด้วยความสนุก ทำให้หลี่จิวทั้งนับถือในความสามารถและหมั่นไส้อีกฝ่ายในคราวเดียวกัน“แปลกใจมากขอรับ” เฟิงหลี่เฉียงตอบตามจริงคนอื่นแอบมองทั้งสองสนทนากัน เพราะไม่รู้ว่าทั้งสอ

จางไห่เฟิงที่ปลอมตัวเป็นเจ้าสองและเดินตามจ้างเกอ ก็อดแปลกใจไม่ได้  การเดินทางครั้งนี้ เขาเห็นวิธีการปลอมตัวของผู้ว่าฯหนุ่มคนนี้ที่สวมบทบาทได้แนบเนียน จนนึกไม่ออกเลยว่า ภายใต้เสื้อผ้าตัวใหญ่และหนวดเครารุงรังนี้ เขาคือผู้ว่าหนุ่มรูปงามที่พวกเขาเห็นตอนอยู่กานโจวพวกเขายืนรออยู่ที่หน้าอำเภอ เมื่อเจ้าสามหรือลู่ปู่เดินออกมา พวกเขาจะขายของสองที่ ที่แรกคือ ที่ตลาดในตัวอำเภอ และอีกที่คือแผงขายผักนอกเมืองที่ใกล้กับตลาดค้าสัตว์ ตอนแรกพวกเขาจะไม่ได้ที่ขายตรงนั้น เพราะเดินทางมาถึงช้ากว่าคนอื่น แต่เพราะจ้างเกอฝากไปบอกว่า เขายินดีจ่ายค่าเช่าสูงกว่าปกติ จึงได้รับใบอนุญาตมาในตอนไปจ่ายเงินนั้น เจ้าหน้าที่เก็บภาษีจึงพูดว่า “ดีนะที่มีคนมาขายสมุนไพรไม่มากนัก ข้าเลยยอมให้ เอ้า! จ่ายเงินมา แล้วก็เอาป้ายไม้นี้ไปที่ตลาด จะมีเจ้าหน้าที่บอกเองว่า ตั้งแผงตรงไหนได้”“ขอบคุณใต้เท้ามากๆขอรับ ขอให้ได้เป็นหัวหน้าไว้ๆ นะท่าน!” จ้างเกอพูดอย่างคล่องแคล่ว ทำให้เจ้าหน้าที่คนนั้นยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วพวกเขาก็พากันไปที่โรงเตี๊ยมขนาดเล็ก เพื่อกินของว่าง วันนี้พวกเขามาถึงในเวลาบ่ายคล้อยแล้ว

เฟิงหลี่เฉียงเล่าสาเหตุการเดินทางมาที่นี่ ได้พบอะไรบ้าง และสรุปว่า “ข้าจึงมาขอความช่วยเหลือจากท่าน”ซุยเฉินเหยาหน้าเครียด “ข้ายินดีอย่างมาก! ข้าจะส่งคนไปติดตามกลุ่มพ่อค้าทั้งสองไปตลอด เพื่อดูว่า พวกนี้ติดต่อกับใคร และหายตัวไปที่ไหน เจ้าเห็นอย่างไร”ผู้ว่าฯหนุ่มนิ่งคิด ก่อนพูดเหมือนปรึกษาว่า “ข้ากำลังชั่งใจ ระหว่างจับกุมทั้งสองกลุ่มทันทีแล้วสอบสวน กับสะกดรอยตามไปจนพบกับเบาะแสอื่น แบบแรกมีข้อดี คือ ไม่ต้องห่วงว่าพวกเขาจะหลุดรอดไป แต่ก็ไม่แน่ใจว่าการสอบสวนจะสาวไปถึงตัวการได้หรือไม่ แต่แบบที่สองก็มีความเสี่ยง คือ คนที่สะกดรอยอาจจะถูกจับได้และพวกนั้นหนีไป คราวนี้ก็จะไม่ได้อะไรเลย”ซุยเฉินเหยาถอนหายใจ “แบบแรกข้าช่วยได้ทันที แต่แบบที่สอง ต้องคนมีฝีมือดีรสะกดรอยตาม ซึ่งข้าไม่มีคนแบบนั้น”จางไห่เฟิงที่นั่งฟังมาตลอดก็พูดว่า “จับกุมเลยดีกว่าขอรับ เราไม่มีกำลังคนติดตาม ถ้ารอคนมาช่วยจากกานโจว พวกเขาจะออกเดินทางไปก่อน”เฟิงหลี่เฉียงจึงตัดสินใจ “ถ้าเช่นนั้นก็ลงมือจับกุม แล้วเอาตัวมาสอบสวน”เมื่อตกลงกันได้แล้ว ซุยเฉินเหยาจึงส่งคนไปจับตาดูพ่อค้าเร่สองกลุ่ม แ

 “ทำไมรึ” ใต้เท้าเฟิงสงสัย“ช่วงนี้ มีแม่สื่อมาที่บ้านหลายครั้ง จนข้ารำคาญเจ้าค่ะ” นางพูดตรงๆผู้ว่าเฟิงยังคงไม่เข้าใจ “มากันทำไมหรือ”เฟิงหลี่อิงหัวเราะ พี่ชายคนนี้ทำงานหนัก จนลืมไปว่าพวกเขามีอายุถึงเกณฑ์แต่งงานได้แล้ว“พวกเขามาเป็นแม่สื่อให้พี่ใหญ่กับข้าน่ะสิ”เฟิงหลี่เฉียงขมวดคิ้ว แต่สักพักก็นึกได้ และเมื่อเห็นสีหน้าอ่อนใจของน้องสาว ที่รู้ว่าเขาลืมอายุของตัวเองไป ใต้เท้าเฟิงจึงหัวเราะออกมาเขินๆแต่เขาก็รีบพูดกับน้องสาวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เจ้าอายุแค่ 16 ปี ยังเด็กอยู่ ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าแต่งงานจนกว่าจะอายุ 18 ปีหรอกนะ” สักพักเขาก็ขมวดคิ้ว พูดขึ้นมาใหม่ “ไม่สิ ต้อง 20 ปีขึ้นไปเท่านั้น!”เด็กสาวหัวเราะเสียงดัง นางมองพี่ชายด้วยสายตาเคารพรัก “พี่ใหญ่ ข้าไม่คิดเรื่องการแต่งงานหรอก ทำไมเราต้องแต่งงานตามที่คนบอก แล้วยังแต่งกับคนที่เราไม่รู้จักด้วย”เฟิงหลี่เฉียงเลิกคิ้วสูง เขาอยากรู้ว่าเหตุใดนางจึงคิดเช่นนี้ ถึงทั้งสองพี่น้องจะไม่มีโอกาสได้พบกันมากนัก ดยเฉพาะช่วงที่เขาไปเรียนและทำงานที่เมืองหลวง แต่พวกเขาพูดคุยกันผ่านจดหมาย เ