All Chapters of My Boss Got Me Pregnant : Chapter 161 - Chapter 170

Hindi pa rin agad nawawala ang takot at kaba ni Luna. Kahit ligtas na siya, kahit nasa bahay na ulit nina Celestine, may mga sandaling napapahinto siya sa ginagawa… lalo na kapag nagkakamali. Isang basag na baso, natapong gatas, o maling sagot lang sa tanong, bigla na lang siyang napapaatras, naninikip ang dibdib, at napapikit na parang hinihintay ang sakit na dati niyang nararanasan.“Mommy… sorry po,” mahina niyang sasabihin, kahit wala naman siyang ginagawang masama.Sa tuwing ganon, luluhod si Celestine sa harap niya, hahawakan ang maliliit niyang kamay, at tititig sa mga mata niya nang puno ng lambing. “Luna, listen to me,” malumanay niyang sabi. “Wala ka nang dapat ikatakot. Normal ang magkamali. Tao tayo. At higit sa lahat, wala nang mananakit sa’yo. Hindi na mauulit ‘yon.”Unti-unti, natututo si Luna na huminga nang malalim. Hindi agad nawawala ang panginginig ng katawan niya, pero sa bawat yakap ni Celestine, unti-unting bumabalik ang pakiramdam ng seguridad.Isang araw, nagd

Matagal nang pinaplano ni Celestine ang bakasyong ito, pero ngayon lang talaga ito natuloy… ngayong buo na ulit ang loob ni Luna, at mas matatag na ang pamilya nila. Kaya nang tuluyan na silang makalipad papuntang Spain, parang isang malaking buntong-hininga ang pinakawalan ng lahat.Paglapag pa lang ng eroplano, kita na agad ang excitement sa mga mata ng mga bata. Si Aiden, nakadikit ang mukha sa bintana, halos hindi mapakali. “Mommy, ang ganda! Mommy, ibang-iba yung buildings!” sunod-sunod ang tanong. Si Aurora naman ay palakpak nang palakpak, kahit hindi pa lubos na naiintindihan kung nasaan sila… basta ramdam niya ang saya ng paligid. At si Luna… tahimik lang, pero mahigpit ang hawak sa kamay ni Celestine, parang sinisigurong totoo ang lahat.Sa arrival area pa lang, nandoon na ang pamilya ni Celestine.“Anak!” halos sabay na sigaw ng mommy at daddy niya. Hindi na nakapaghintay si Celestine… agad siyang tumakbo at niyakap ang mga magulang. Matagal, mahigpit, puno ng emosyon. “I mi

Tahimik ang umaga sa Spain, pero hindi iyon yung uri ng katahimikan na malungkot. Ito yung klaseng tahimik na may kasamang pag-asa… yung parang bagong pahina ng buhay na unti-unting binubuklat. Sa loob ng villa, nagsimulang gumising ang araw kasabay ng marahang hagod ng liwanag sa mga kurtina.Nauna nang magising si Celestine. Nakaupo siya sa gilid ng kama, nakatanaw sa bintana, habang tahimik na humihinga si Adrian sa tabi niya. May kung anong bigat pa ring nananatili sa dibdib niya… mga alaala ng sakit, takot, at laban… pero sa kauna-unahang pagkakataon, hindi na iyon nakakapanlamig. Para bang natuto na siyang huminga kahit may sugat pa.Tumayo siya at dahan-dahang naglakad palabas ng kwarto. Sa sala, nakita niya si Luna na gising na rin, yakap ang maliit na unan habang nakaupo sa sofa. Tahimik lang ang bata, pero iba na ang aura nito… hindi na yung laging alert, laging handang masaktan.“Mommy…” mahina ngunit malinaw na tawag ni Luna.Napalingon si Celestine at agad lumapit, yumuko

Lumipas ang ilang taon na parang isang iglap lang. Mula sa mga batang puno ng sugat at takot, ngayon ay unti-unti na silang hinuhubog ng panahon… mas matatag, mas mulat, at mas totoo sa sarili.Labing-apat na taong gulang na si Luna. Mas tumangkad na siya, mas humaba ang buhok, at mas luminaw ang mga mata… mga matang minsang puno ng takot, pero ngayon ay may kakaibang liwanag ng pag-asa. Hindi na siya ‘yung batang laging kinakabahan kapag may nagagalit o nagkakamali. Bagama’t may bakas pa rin ng trauma, mas madalas na siyang ngumiti, mas marunong nang tumawa nang malakas, at mas may tiwala na sa mundo.Si Aiden naman ay trese na. Mas naging seryoso ang itsura, pero nandoon pa rin ang pagiging maalaga at protective. Isa siyang tahimik na estudyante… hindi pala-salita, pero laging present. Laging may baong pagkain para kay Luna, laging may extra tubig, laging nakaabang kung sakaling kailangan niya ng tulong.At si Aurora, sampung taong gulang, masayahin, madaldal, at palaging may sarili

Tahimik ang hapag-kainan… hindi yung ordinaryong katahimikan na komportable, kundi yung mabigat, parang may nakabitin sa hangin na hindi masabi. Magkaharap sina Luna at Aiden, pero pareho silang hindi nagtatagpo ang tingin. Parehong abala sa pagkain, pero halatang wala sa lasa ang bawat subo.Si Luna ay maingat na kumikilos, tuwid ang likod, tahimik. Si Aiden naman ay panay ang tingin sa plato, paminsan-minsan ay napapakamot sa batok, halatang naiilang. Ang dating natural na kwentuhan at tawanan nila tuwing dinner ay napalitan ng katahimikang puno ng hiya at hindi maipaliwanag na tensyon.Si Celestine ang unang nakapansin. Si Adrian din, pero pinili nilang manahimik muna, obserbahan ang mga bata.Hanggang sa…“Ate Luna, patulong ako sa assignment mamaya ha.”Bumasag sa katahimikan ang boses ni Aurora, masigla at walang kaalam-alam… or marahil may alam pero nagkukunwari lang.Napatingin si Luna kay Aurora, saka bahagyang ngumiti. “Mas matalino si kuya Aiden mo kaysa sa’kin,” mahinhin n