My Boss Got Me Pregnant のすべてのチャプター: チャプター 141 - チャプター 150

Pagkatapos ng breakfast ay umalis si Adrian para ayusin ang lahat para kay Celestine. Tahimik ang buong hotel floor, tanging mahinang ugong lang ng aircon at ang paminsan-minsang busina ng sasakyan sa labas ang maririnig. Nakaupo siya sa harap ng maliit na mesa malapit sa bintana, may hawak na lapis at sketchpad. Hindi pa man sumisikat nang tuluyan ang araw, abala na ang isip niya… punong-puno ng ideya.Sa isip niya ay malinaw ang imahe ng babaeng pagdedesenyuhan niya. Si Mrs. Isabella Marie Laurent-Devereaux, ang world-renowned pianist na hinahangaan niya mula pa noong nagsisimula pa lang siyang mangarap bilang designer. Isang babaeng hindi kailangan ng sobrang dekorasyon para mapansin. Ang presensya nito mismo ang nagbibigay ng ningning.“Simple, elegant, classy,” mahina niyang bulong habang isinusulat sa gilid ng papel ang mga salitang iyon.Alam ni Celestine na hindi pwede ang sobrang eksaherado. Hindi babagay kay Mrs. Isabella ang revealing, hindi rin ang mabibigat na kulay. Kail

Sa venue habang abala si Mrs. Isabella sa pakikipag-usap sa iba pang bisita, hindi na napigilan ni Celestine at Adrian na lumapit. Nakangiti silang dalawa habang magkasama sa harap niya, at agad na nakipagkamay si Celestine.“Mrs. Isabella, it’s such an honor to meet you in person,” mahinang sabi ni Celestine.Nakangiti si Mrs. Isabella. “The pleasure is mine, dear. Adrian, you’ve always spoken highly of your wife,” sagot niya, sabay tingin kay Adrian.“Celestine is not just my wife. She’s the creative genius behind the designs I’ve always admired,” pahayag ni Adrian, nakatingin kay Celestine na napangiti sa kanyang pagyayabang.Pinakilala ni Adrian si Celestine sa iba pang bisita bilang kanyang asawa at designer. Nagkaroon ng maikling kwentuhan at tawanan, habang nagkakilala si Mrs. Isabella sa kahusayan at personalidad ni Celestine.Pagkatapos, maingat na inabot ni Celestine ang isang mahabang gift box, kulay black at gold ang packaging, eleganteng nakalagay ang ribbon. Napatingin s

Kinaumagahan, maagang nagising sina Celestine at Adrian. Kahit pagod pa mula sa mahabang biyahe, pinilit nilang dumaan muna sa bahay ng mansion nina Mr. at Mrs. Cabrera para sunduin si Luna. Habang papalapit sila sa pintuan, narinig na nila ang masiglang tawa ng bata.“Mommy! Daddy!” sigaw ni Luna sabay takbo sa kanila. Niyakap niya sila ng mahigpit, halos hindi makahinga sa sobrang tuwa.“Hi baby girl,” sabi ni Celestine, napangiti at napaluha sa saya. “Miss na miss ka na namin.”Napamangha si Mrs. Cabrera sa ginawa ni Celestine. “Celestine, these designs of yours… napakaganda! Ang elegant at simple, very classy. Gusto ko na ikaw na ang gumawa ng mga damit ko kapag may special occasions,” dagdag pa niya, halatang excited at impressed.“Talagang okay po ba iyon?” sagot ni Celestine, medyo nahihiya. “Sobrang malaking offer po ito…”“Of course! I want the best. And I trust your taste,” sagot ni Mrs. Cabrera, napangiti. Nakita niya kung gaano ka-propesyonal si Celestine at kung paano niy

Kinaumagahan, maagang nagising sina Celestine at Adrian. Magaan ang pakiramdam nila sa bagong simula ng araw. Sakto naman at walang pasok ang mga bata kaya after breakfast ay nagplano na silang umuwi sa bahay nila. Pero bago sila bumalik, naisip nilang mag-spend ng quality time at mamasyal muna bilang pamilya.“Anong sa tingin mo, Adrian? Mamasyal tayo muna bago umuwi,” tanong ni Celestine habang naglalagay ng shades.“Good idea. Mas maganda kung kasama natin ang mga bata,” sagot ni Adrian habang nakahawak sa kamay ni Celestine.Agad nilang tinawag sina Aiden, Aurora, at Luna. Nagulat at tuwang-tuwa ang mga bata sa plano. “Wow! Where are we going, Mommy? Daddy?” excited na tanong ni Luna.“Mag-iikot lang tayo sa city today. Baka makakita kayo ng bagong park at zoo,” sabi ni Celestine habang nakangiti.Una nilang pinuntahan ang botanical garden. Napakaganda ng paligid… mga bulaklak na may sari-saring kulay, malalaking puno, at mga fountains na may malinis na tubig. Huminto sila sa gitn

Hindi mapakali si Celestine mula nang sapilitang kinuha si Luna. Kahit nakahiga siya sa kama, nakapikit man ang mga mata, paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip niya ang itsura ng bata… umiiyak, nanginginig, at pilit na nagpapakatatag para sa kanila. Parang may kamay na mahigpit na pumipisil sa dibdib niya sa tuwing naiisip niya iyon.“Adrian…” mahina niyang tawag habang nakaupo siya sa gilid ng kama. “Hindi ako mapalagay. Pakiramdam ko may mali.”Agad na lumapit si Adrian at niyakap siya mula sa likod. “I know. Ako rin. Pero lalaban tayo. Hindi matatapos ‘to dito.”Kinabukasan, maaga pa lang ay sinimulan na ni Celestine ang unang hakbang. Hawak ang cellphone, paulit-ulit niyang tinatawagan si Danica… ang babaeng nag-iwan sa kanya kay Luna at nagbigay sa kanya ng karapatang alagaan ang bata. Isang tawag… dalawa… sampu. Pero iisa lang ang sagot… unreachable.“Please… sagutin mo naman ako,” pabulong niyang sabi habang nangingilid ang luha. Sinubukan niyang mag-email, isa-isa, detalyado,