LOGINKinabukasan, maagang nagising si Aiden dahil sa sunod-sunod na notification sa phone niya. Napakunot ang noo niya habang inaabot ito sa side table.Pagtingin niya…message from Victor.Victor: We need to talk.Napabuntong-hininga si Aiden.“Anong trip nanaman nito…” bulong niya.Pero alam niyang hindi basta-basta si Victor kapag ganyan ang tono.Makalipas ang ilang oras, nagkita sila sa isang café.Tahimik si Aiden habang hinihintay si Victor, naka-cross arms at halatang wala sa mood.Pagdating ni Victor, diretso itong umupo sa harap niya.“You look terrible,” bungad nito.Napairap si Aiden.“Straight to the point ka agad ah.”Umorder muna si Victor bago tumingin sa kanya nang seryoso.“I went to a bar last night.”“So?” sagot ni Aiden.“And I saw her.”Napatingin si Aiden.“Who?”“Yung ‘pretend girlfriend’ mo.”Biglang natahimik si Aiden.“Yeah,” dagdag ni Victor. “She’s working there. As in… waitress.”Napabuntong-hininga si Aiden at napayuko.“I know.”Napakunot ang noo ni Victor.
Kinagabihan, nagpaalam na si Victor kay Luna.“I’m going out,” sabi niya habang inaayos ang suot niya sa harap ng salamin.Napatingin si Luna sa kanya.“Saan ka pupunta?”Ngumiti si Victor nang pilyo.“Bar. May mga macho dancer doon na type na type ko.”Napailing si Luna pero napangiti.“Just be careful.”Tumango si Victor. “Always.”Pagdating sa bar, agad siyang umupo sa isang table na may magandang view ng stage. Malakas ang music, makukulay ang ilaw, at puno ng tao ang paligid.“Now this is my kind of place,” bulong niya sa sarili.Umorder siya ng drink at tumingin sa mga sumasayaw sa stage.Habang abala siya sa panonood, may napansin siyang isang waitress na dumaan sa harap niya.Napatigil siya.Maiksi ang suot ng babae, makapal ang make-up, at pulang-pula ang labi. Maganda ito, at halatang alaga ang katawan.Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit siya napatingin.“Wait…” bulong ni Victor.Mas tinignan niya ng mabuti.Nanlaki ang mata niya.“Siya ‘yun…”Bigla niyang naalala.Siya
Maagang nagising si Luna kinabukasan. Tahimik pa ang buong bahay, tanging mga huni lang ng ibon sa labas ang maririnig. Saglit siyang nakaupo sa kama, nakatingin sa kisame na parang may iniisip na hindi niya kayang bitawan.Hindi pa rin nawawala sa isip niya si Aiden.Yung huling sinabi nito.“Hinding-hindi kita basta bibitawan.”Napapikit si Luna.“Ang hirap…” bulong niya.Sa baba, abala na si Celestine sa kusina. Si Adrian naman ay naka-upo habang nagkakape.“Maaga siyang gumising,” sabi ni Celestine habang nilalagay ang pagkain sa mesa.Tumango si Adrian. “She didn’t sleep well.”Nang bumaba si Luna, agad siyang sinalubong ni Aurora.“Ate Luna! Good morning!”Ngumiti si Luna nang pilit. “Good morning.”Tahimik ang almusal. Ramdam ang bigat kahit walang nagsasalita tungkol dito.Paminsan-minsan ay napapatingin si Celestine kay Luna, pero hindi niya ito pinipilit magsalita.Pagkatapos kumain, tumayo si Luna.Lalabas lang po ako.”Napatingin si Adrian. “Saan?”“Fresh air.”Hindi na si
Iniwan nina Celestine at Adrian sina Luna at Aiden sa garden para makapag-usap nang maayos. Tahimik ang paligid, malamig ang hangin, at tanging mga dahon lang ang maririnig na dahan-dahang gumagalaw.Samantala, sa loob ng bahay, si Celestine at Adrian ay lumabas sa balcony.Nakaakbay si Adrian kay Celestine habang si Celestine naman ay nakahawak sa bewang nito, parang sanay na sanay na sila sa ganitong posisyon… parang kahit anong mangyari, hindi sila bibitaw sa isa’t isa.“Parang kailan lang…” mahina at may ngiting sabi ni Celestine.Napatingin si Adrian sa kanya.“Parang kailan lang ano?”Ngumiti si Celestine habang nakatingin sa malayo.“Yung mga panahon na wala pa tayong idea kung saan tayo dadalhin ng buhay.”Napabuntong-hininga si Adrian, bahagyang natawa.“Yeah… and now look at us.”Tahimik sandali.Pero hindi awkward… kundi puno ng memories.“From boss to employees…” sabi ni Celestine, “to one-night stand…”Napatingin si Adrian sa kanya, bahagyang natatawa.“Don’t remind me of
Kinabukasan, tahimik ang buong bahay. Ang liwanag ng araw ay dahan-dahang pumasok sa kwarto ni Luna, tumama sa mukha niya habang mahimbing pa rin siyang natutulog.Pero hindi iyon nagtagal.Unti-unti siyang nagising.Napakurap siya, saka dahan-dahang bumangon.Saglit siyang napatingin sa paligid… parang sinusubukang alalahanin ang lahat ng nangyari.At nang maalala niya…napapikit siya.“Aiden…”Mahina niyang bulong.Samantala, sa baba, abala si Aurora sa pag-aayos ng mesa.“Mom, dapat pag gising ni ate Luna may breakfast na siya,” sabi nito.Ngumiti si Celestine. “Yes, baby.”Si Adrian naman ay tahimik lang, nagbabasa ng newspaper pero paminsan-minsan ay napapatingin sa hagdan.Maya-maya, bumaba si Luna.“Good morning…” mahina niyang bati.“Good morning!” masiglang sabi ni Aurora. “Come here, ate! Kumain ka na!”Ngumiti si Luna at umupo.“Thank you.”Habang kumakain, ramdam niya ang normal na atmosphere.Tahimik.Payapa.At biglang…may kumurot sa puso niya.Ito ang gusto niyang buh
Tahimik ang biyahe pauwi. Si Luna ay nakasandal lang sa upuan ng sasakyan habang nakatingin sa bintana. Ang ilaw mula sa labas ay dumadaan sa mukha niya, pero hindi nito natatabunan ang pagod at bigat na nararamdaman niya.Si Victor naman ay nagmamaneho, paminsan-minsan ay sumusulyap kay Luna.“You okay?” tanong niya.Tumango lang si Luna. “I said I’m fine.”Napabuntong-hininga si Victor. “You always say that.”Hindi na sumagot si Luna.Pagdating nila sa bahay, agad na bumaba si Luna.Pagpasok niya…nandoon sina Celestine, Adrian, at Aurora.Halatang-halata ang pag-aalala sa mga mukha nila.“Luna!” agad na lumapit si Celestine. “Are you okay? Nasaktan ka ba?”Sumunod si Aurora. “Ate Luna! Grabe yung nangyari! Natakot ako!”Si Adrian naman ay seryosong nakatingin.Ngumiti si Luna nang bahagya.“I’m okay. Tapos na ang lahat.”Napatingin silang lahat sa kanya.“Hindi na makakalabas si Bianca,” dagdag niya. “Hindi na niya tayo masasaktan.”Natahimik ang lahat.Unti-unting nawala ang tensy
Maagang nagising si Celestine sa tunog ng alarm. Sumilip ang araw sa bintana, at ramdam niya ang kakaibang excitement sa hangin. “First day of school,” bulong niya sa sarili habang ngumiti. Sa kusina, naghanda siya ng almusal… pancakes para kina Aiden at Luna, may kasamang fruits at gatas. Si Auror
Tahimik ang maliit na café na pinagtagpuan nina Margaux at Althea. Malayo ito sa dating mundo nilang puno ng takot at luha. Ngayon, maayos na ang itsura ni Althea… malinis ang buhok, malinaw ang mga mata, at kahit may bakas pa ng sakit sa loob, may bago na siyang tindig. Confidence. Lakas. Buhay.“
Nagising si Celestine sa kalagitnaan ng gabi dahil sa isang mahina ngunit paulit-ulit na tunog ng paghikbi. Sa una inisip niyang baka nananaginip lang siya, pero nang tumahimik ang paligid at muling marinig ang iyak, agad siyang bumangon. Mabagal niyang binuksan ang pinto ng kwarto at doon niya nak
Maagang dumating ang mommy at daddy ni Adrian sa bahay nina Celestine. Halata sa mukha nila ang pag-aalala… mula sa mga mata hanggang sa mahigpit na hawak ng mommy ni Adrian sa bag niya. Hindi man nila sabihin, ramdam ni Celestine ang bigat ng kaba nila.Pagbukas pa lang ng pinto, agad na napatigil



![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



