My Boss Got Me Pregnant のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 160

Kinaumagahan, maagang nagising si Rafael na may mabigat na kaba sa dibdib. Paulit-ulit na nagri-ring ang phone niya, at nang makita niya ang pangalan ng tumatawag, agad siyang napamura sa isip. Mommy. Hindi pa man siya nakakasagot ay bumukas na ang gate ng bahay. Kita mula sa bintana ang sasakyan ng mga magulang niya. Bumaba ang mga ito na halatang galit na galit… matitigas ang mukha, mabilis ang lakad, at walang balak magpaalam. “Rafael!” sigaw ng ama niya habang papasok sa bahay. “Nasaan ang bata?” Nanlamig ang batok ni Rafael. Saglit niyang sinulyapan ang asawa niya, at sa isang tingin lang ay nagkaintindihan na sila. Mabilis na tumango ang babae, saka palihim na tumalikod at naglakad papunta sa likod ng bahay… sa bodega kung saan ikinulong si Luna kagabi. Pagbukas ng pinto ng bodega, bumungad ang batang halos nakaupo na lang sa sahig, yakap ang sarili, namumugto ang mga mata sa kakaiyak. Napalingon si Luna at agad napaatras sa takot nang makita ang madrasta niya. “Tara,”

Pagkaalis ng mga magulang ni Rafael, biglang nag-iba ang aura sa loob ng bahay. Nawala ang pilit na ngiti, ang kunwaring kaayusan, at ang bahagyang pag-iingat. Nanatiling nakatayo si Luna sa gilid ng sala, hawak ang laylayan ng suot niyang damit, parang takot na takot gumalaw.Dahan-dahang lumingon ang babae… ang madrasta niya… at tumitig nang matalim kay Luna. Walang bakas ng kabaitan sa mukha nito, puro galit at pananakot ang makikita.“Makinig kang mabuti,” malamig na sabi niya habang dahan-dahang lumalapit. “Kapag nag-sumbong ka sa kahit sino, lalo na kina Celestine, malilintikan ka sa akin. Intindihin mo ‘yon.”Nanlaki ang mga mata ni Luna. Hindi siya makapagsalita. Gusto niyang umiyak, pero natatakot siyang magkamali ng reaksyon. Kaya tumango na lang siya, paulit-ulit, kahit nanginginig ang baba niya.“Oh siya,” singit ni Rafael na parang wala lang, abala sa pagtingin sa cellphone niya. “Hayaan mo na ang bata. Pakainin mo na. Siguraduhin mong bukas maayos siya tingnan. Pupunta t

Tahimik ang kusina habang isa-isang inilalagay ni Luna ang mga pinggan sa mesa. Nanginginig ang kamay niya sa pagod at gutom. Halos maghapon siyang pinaghugas, pinaglaba, at pinaglilinis. Mabigat ang katawan niya pero pilit niyang tiniis. Ayaw niyang magkamali. Ayaw niyang mapagalitan.Bigla niyang naramdaman ang presensya sa likuran niya.“Ang bagal mo!” sigaw ng madrasta niya.Sa sobrang gulat ni Luna, nabitawan niya ang hawak niyang pinggan. Bumagsak iyon sa sahig at nabasag, nagkalat ang bubog sa buong kusina. Napasinghap siya, napaatras, at agad na napatingin sa madrasta… takot na takot.“S-sorry po…” nanginginig na sabi ni Luna.Pero hindi pa man siya tapos magsalita ay biglang uminit ang mukha ng babae sa galit. Dinampot nito ang walis tambo at walang sabi-sabing hinampas si Luna sa likod… isang beses, dalawang beses, tatlong beses… sunod-sunod at walang awa.“Ang tanga-tanga mo!” sigaw ng madrasta niya. “Wala kang silbi!”Napaiyak si Luna sa sakit. Parang may pumutok sa dibdib

Biglang bumukas ang pinto ng emergency wing ng hospital. Hinihingal sina Aiden at Marco habang nagmamadaling pumasok, ang mga mata nila paikot-ikot na naghahanap. Nanginginig ang dibdib ni Aiden… hindi niya alam kung saan siya humuhugot ng lakas, pero malinaw sa isip niya ang isang bagay lang… hindi niya hahayaang mawala si Luna.Sa dulo ng hallway, may isang lalaking nakatalikod… matangkad, suot ang itim na jacket… at sa mga bisig nito ay ang katawan ng isang batang babae. Nakalugay ang buhok, nakapikit ang mga mata, at pamilyar ang maliit na mukha.“LUNA!” sigaw ni Aiden.Hindi na siya nag-isip. Tumakbo siya, buong lakas, at sumigaw, “Bitawan mo si Luna!”Biglang nagkagulo. Mula sa magkabilang gilid ng hallway, may mga pulis na lumitaw… mga matang matalim, baril na handa. Napamura ang lalaking may hawak kay Luna.“May mga pulis?!” galit niyang sabi. “Sino ang tumawag sa mga ‘to?”Bago pa makalapit si Aiden, isang kasamahan ng mga traffickers ang lumapit, tinignan siya mula ulo hangg

Nakauwi na si Luna sa bahay nina Celestine, at unti-unti niyang nararamdaman ang ginhawa at seguridad na matagal na niyang hinahanap. Kumakain na rin siya ng tama at may sustansiya… hindi na puro tira-tira lang o luma at mabahong pagkain. Pinapakain siya ng maayos ni Celestine, at inaalagaan ng mabuti. Kahit maliit pa, alam ni Luna na ligtas na siya sa pang-aabuso ni Rafael at ng madrasta niya.Pero gabi-gabi, muling bumabalik ang trauma. Sa kanyang panaginip, palaging bumabalik ang imahe ng madrasta at ng sakit na kanyang tiniis. Minsan, nagigising siya sa gitna ng gabi, umiiyak at sumisigaw ng “Tama na po… tama na po…” na puno ng takot at lungkot. Napapansin ito ni Celestine at agad siyang lumalapit. Napapaluhod siya sa sahig sa tabi ni Luna, hinihipo ang kanyang ulo, at sinasabi ng malumanay: “Luna, safe ka na. Mommy Celestine na ang bahala sa’yo.”Hindi lamang si Celestine ang nagbabantay. Si Aiden at Aurora, kahit bata pa, ay nagiging malaki ang papel sa pag-alaga sa kanilang bun