บททั้งหมดของ ทวงแค้น ลวงพิศวาส: บทที่ 21 - บทที่ 30

ความโกลาหลวุ่นวายเกิดขึ้นที่โรงพยาบาลในช่วงกลางดึก หมอหนุ่มทั้งสองถูกเรียกตัวมาทำการผ่าตัดทำคลอดเคสด่วนพิเศษ คนไข้ตกเลือดในขณะที่ท้องได้เพียง 20 สัปดาห์เท่านั้น โอกาสรอดของเด็กเป็นศูนย์เพราะอายุครรภ์น้อยเกินไป แต่ทีมแพทย์ต้องช่วยรักษาชีวิตแม่ของเด็กเอาไว้เพราะเธอตกบันไดได้รับบาดเจ็บค่อนข้างสาหัสเลยทีเดียว กว่าจะช่วยชีวิตผู้หญิงโชคร้ายที่เกือบจะได้เป็นแม่คนไว้ได้ก็ใช้เวลาหลายชั่วโมง ทีมแพทย์ทุกคนอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด ต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน ส่วนแม่ของเด็กนั้นปลอดภัยดีอย่างปาฏิหาริย์จนสามารถย้ายไปอยู่ห้องพักพิเศษเพื่อดูอาการได้โดยไม่ต้องอยู่ห้องไอซียู หมอหนุ่มราวน์วอร์ดอีกครั้งก่อนออกเวรเช้านี้ เขาต้องเข้าตรวจอาการของผู้หญิงคนเมื่อคืน เมื่อเข้าไปในห้องก็พบคนไข้ยังไม่ได้สติ จึงตรวจอาการเบื้องต้น และขณะที่ตรวจอยู่นั้นก็มีคนโทรเข้ามาหาเขา จึงเลี่ยงออกไปรับโทรศัพท์ที่นอกระเบียงเพื่อไม่ให้รบกวนคนไข้ที่นอนอยู่บนเตียง เมื่อพิชญะคุยธุระจบก็เลื่อนประตูกระจกเตรียมจะเข้ามาในห้อง หมอหนุ่มชะงักเล็กน้อยเมื่อไ

กว่าที่เขาจะรู้ตัวว่าโดนเอ็มม่า หลอก ก็ตอนที่เขาตามหาดาวพราวจนทั่วเมืองอยู่หนึ่งวันเต็มๆ เมื่อไม่พบจึงกลับบ้าน ทันทีที่ถึงบ้านเขาเห็นเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดจึงพุ่งตรงเข้าต่อยตี จนพ่อแม่จับแยกแทบไม่ทัน แจ็คสันมาอธิบายความจริงให้ผู้ใหญ่รับรู้ตั้งแต่วันแรกที่เกิดเรื่อง รวมทั้งเอ็มม่าที่โดนกดดันอย่างหนักจนรับสารภาพแล้วสิ้น ไบรอันต์ทิ้งกายลงที่พื้นอย่างอ่อนแรงเมื่อรับรู้ความจริง เขาคิดย้อนกลับไปตลอดเวลาที่เขาเอาเธอไปทรมาน เขาไม่เคยยอมฟังเธอเลย จนหลังๆเธอเอาแต่มองเขาด้วยสายตาตัดพ้อและร้องไห้ทุกครั้งที่เขากระทำรุนแรงกับเธอ สามวันที่เขาจับเธอไป เขาทรมานเธอด้วยไฟสวาทจนเธอแทบไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน เมื่อนึกถึงผิวบอบบางที่มีแต่รอยช้ำจากน้ำมือเขาทำให้น้ำตาลูกผู้ชายไหลไม่หยุด จากนั้น เขาก็พลิกแผ่นดินตามหาเธอจนทั่ว จนได้ข่าวจากนักสืบว่าเธอกลับประเทศไทยไปแล้ว เขาจึงส่งคนไปตามหาที่ไทยทันที และรีบเคลียร์งานเพื่อลงไปสมทบ แต่จนเวลาล่วงเลยไปถึงสองเดือน เขาก็ไม่พบเธอแม้วี่แวว เขาเชื่อแล้วว่าความบังเอิญมีอยู่จริง เช

ขวัญข้าวปิดไฟในห้องนอนเหลือเพียงแสงสว่างสีเหลืองนวลจากโคมไฟข้างเตียง เธอกำลังเดินกลับมาที่เตียงเพื่อพักผ่อน แต่แล้วก็มีเสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน “ใครมานะ ดึกขนาดนี้” ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก ก็เจอกับพิชญะที่หน้าแดงก่ำ หายใจหอบแรง ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางแปลกๆ “หมอ เป็นอะไรคะ ทำไมอยู่ในสภาพนี้” “ข้าว ช่วยผมด้วย ผมโดนวางยา” “ยาอะไรคะ” “ยาปลุกเซ็กซ์” “ข้าวต้องทำไง” หญิงสาวหน้าตาตื่นตกใจ เธอเคยได้ยินมาว่ายานรกนี้มันค่อนข้างอันตรายทีเดียวหากเข้าสู่ร่างกายในปริมาณที่มาก “พาผมไปแช่น้ำเย็นที ผมไม่ไหวแล้ว” หญิงสาวรีบเข้าประคองเขาที่แทบเดินไม่ไหวเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอนของเธอทันที เพราะห้องนี้มีอ่างอาบน้ำให้เขาได้แช่ตัว เธอเปิดน้ำเย็นใส่อ่างแรงสุด เมื่อหันกลับไปหาเขาเพื่อช่วยพาเขาลงอ่างน้ำก็พบว่าเขาสล

เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว แต่สองร่างที่นอนกกกอดกันใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ยังไม่มีที่ว่าจะตื่นขึ้นมา นั่นเพราะเมื่อคืนทั้งเขาและเธอต่างหักโหมโรมรันกันจนเกือบเช้า เหตุเพราะยาปลุกเซ็กซ์เป็นชนวนที่ทำให้เกิดเรื่อง ไม่นานนัก หมอหนุ่มก็ลืมตาตื่นขึ้นมา เขารู้สึกถึงไอร้อนจากคนข้างกายที่เขานอนกกกอดมาทั้งคืน จึงใช้มือใหญ่แตะหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิเธอ แล้วเขาก็ต้องตกใจเพราะจากการสัมผัสคร่าวๆ อุณหภูมิของร่างบางไม่น่าจะต่ำกว่า 37 องศาเป็นแน่ “นี่ผมทำคุณเป็นไข้เลยหรือ ข้าว ผมขอโทษนะ” หมอหนุ่มพึมพำเบาๆ เขารีบลุกขึ้นไปเตรียมอุปกรณ์มาเช็ดตัวหญิงสาวเพื่อลดอุณหภูมิให้เธอเป็นอันดับแรก หมอหนุ่มค่อยๆบรรจงเช็ดตัวหญิงสาวจนทั่ว เขาพอจะรู้สาเหตุที่ทำให้เธอต้องไข้ขึ้นอย่างนี้ จึงจับขาเธออ้าออกเพื่อตรวจดูร่องรอยบาดแผล แล้วก็ต้องตกใจเพราะภาพตรงหน้าคือกลีบดอกไม้บอบบางที่ชอกช้ำบวมแดง เขาจึงรีบเข้าครัวไปทำข้าวต้มหมูมาป้อนเธอ ซึ่งหญิงสาวก็งัวเงียตื่นมานั่งให้เขาป้อนข้าวอย่างว่าง่าย

เมื่อเปิดประตูห้องเข้ามา กลิ่นกับข้าวหอมๆจะโชยเข้าจมูกหมอหนุ่มเสมอ และเป็นแบบนี้มาร่วมเดือนแล้วตั้งแต่เขาย้ายมาอยู่ร่วมกันกับเธอ ที่หน้าเตา ร่างงามซึ่งยืนหันหลังหยิบจับอุปกรณ์ครัวอย่างคล่องแคล่วกำลังง่วนกับการผัดหน่อไม้ฝรั่งกุ้งสดของโปรดของเขาอยู่ เธอในชุดเสื้อยืดตัวเล็กและกางเกงขาสั้นจู๋โชว์ขาเรียวขาวผ่องมีผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานคลุมทับ ดึงดูดให้เขาก้าวเดินไปหา หมอหนุ่มสวมกอดร่างบางหน้าเตาจากทางด้านหลัง พร้อมหอมแก้มนวลสีเรื่อเพราะอุณหภูมิหน้าเตาไปฟอดใหญ่ “อืม หอมชื่นใจจัง” “อุ๊ย หมอ ทำไมมาเงียบๆล่ะคะ” “อยากให้คนแถวนี้ตกใจเล่นครับ โอ้โห ของโปรดผมอีกแล้ว ขอบคุณมากครับที่รัก” หมอหนุ่มป้อนคำหวาน ทั้งยังโน้มหน้าลงหอมแก้วสาวเสียอีกฟอดใหญ่ “ไปนั่งพักก่อนค่ะ จะเสร็จแล้ว เดี๋ยวได้ทานข้าวกันนะคะ” “ครับ ที่รัก” แววตาหวานหยดปกปิดคำว่ารักไม่มิดของเขา เป็นแววตาที่ใช้จ้องมอ