Semua Bab ทวงแค้น ลวงพิศวาส: Bab 11 - Bab 20

หญิงสาวขับรถพาหมอหนุ่มมายังรีสอร์ตแห่งหนึ่ง ที่นี่มีบริการบ่อน้ำพุร้อนและห้องพักที่สร้างเป็นหลังๆ ทุกหลังยื่นหน้าออกชมวิวหลักล้านของภูเขาและธรรมชาติ มีอ่างจากุซซี่ส่วนตัวที่ริมระเบียงให้นอนแช่น้ำชมวิวภูเขาที่เขียวขจี เธอเปิดห้องที่วิวดีที่สุด สั่งไวน์เข้ามาเสิร์ฟที่ห้อง แล้วเดินไปตั้งขวดไวน์พร้อมแก้วไว้ที่โต๊ะไม้ริมระเบียงเป็นการบอกนัยๆให้เขาเดินตามออกมานั่งตรงนี้ หมอหนุ่มมองดูทุกอิริยาบถของเธอ เขาตามน้ำไปกับเธอเพราะจะดูสิว่าเธอจะมาไม้ไหนอีก เธอหลอกเขาออกมาเพราะบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย แต่ตั้งแต่ออกมาจากโรงแรมของเธอจนมาถึงรีสอร์ตแห่งนี้ เธอยังไม่ยอมพูดอะไรกับเขาในเรื่องที่เธอว่าเลยสักคำ “คุณมีอะไรก็ว่ามาเถอะครับ” เขาถามขณะก้าวตามเธอออกมาริมระเบียงนอกห้อง เธอรินไวน์ส่งให้เขาแก้วหนึ่ง และเขาก็รับมาดื่มแต่โดยดี ไวน์แค่ขวดเดียววันนี้ไม่มีทางทำให้เขาขาดสติแบบเมื่อคืนเป็นแน่ “คือ ข้าวอยากถามหมอเรื่องเมื่อคืนค่ะ คือว่า แบบ คือเรา เอ่อ”

วันนี้ขวัญข้าวเลิกงานดึกและสืบรู้มาว่าพิชญะเข้าเวรกลางคืน เธอจึงหอบหิ้วอาหารรองท้องและเครื่องดื่มแก้ง่วงมาฝากเขาและพยาบาลที่หวอด “สวัสดีค่ะ ข้าวมาหาหมอเหนือค่ะ” เธอแจ้งความประสงค์ต่อพยาบาลที่เคาน์เตอร์หน้าหวอด “คุณหมออยู่ที่ห้อง สักครู่นะคะขอโทรแจ้งคุณหมอก่อนค่ะ” “ขอบคุณค่ะ นี่กาแฟกับขนม ข้าวเอามาฝากทุกคนเลยค่ะ” เธอหันไปยื่นของฝากให้กับพยาบาลอีกคนที่ยืนข้างกัน “ขอบคุณมากค่ะ เอ่อ คุณใช่ คุณขวัญข้าว เจ้าของโรมแรมเดอแกรนด์ไหมคะ” “ใช่ค่ะ ข้าวเอง” “เป็นแฟนคุณหมอหรอคะ มาส่งกาแฟให้ด้วย น่ารักเชียว” พยาบาลสาวคนหนึ่งเอ่ยชื่นชมนอกหน้า “ไม่ได้เป็นแฟนหรอกค่ะ คุณหมอจีบยากจะตาย ไม่รู้มีความรู้สึกหรือเปล่า” เธอป้องปากแอบนินทาเขาแบบน่ารัก“คิกคิก นั่นสิคะ ขนาดหมอพรีมตามเฝ้ามาหลายปี ยังเป็นได้แค่เพื่อนเลยค่ะ อุ๊บ” พยาบาลสาวคนเดิมเอามือปิดปากตัวเองแทบไม่ทันเมื่อรู้ตัวว่าแอบพาดพิงถึงคนอื่น “ใครบอ

ขวัญข้าวหงุดหงิดที่หมอหนุ่มเอาแต่แดกดันเธอไม่หยุด หูเบาไม่มีเหตุผล และคิดไปเองทั้งนั้น จนมาตัดสินว่าเธอเป็นผู้หญิงมักมากและมั่วไปทั่ว ทั้งๆที่เธออ่อยแค่เขาเพียงคนเดียว ความโมโหทำให้เธอใช้แรงมหาศาลลุกขึ้นแล้วดึงตัวเขาชิดผนังอย่างรวดเร็วในจังหวะที่เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างบางทำตัวอาจหาญยืนคร่อมทับร่างสูงใหญ่ชิดผนัง “หึงข้าวขนาดนี้เลยหรอคะหมอ ไม่เห็นต้องปฏิเสธใจตัวเองเลย” “ผมไม่ได้รู้สึกหึงอะไร แค่รังเกียจคนมักมาก มาตามจีบผู้ชายอีกคนแล้วยังไปอ่อย ไปนอนกับผู้ชายคนอื่นไปทั่ว” “ข้าวไม่ได้ไปอ่อยใคร ไบรอันต์เป็นเพื่อนข้าวที่อเมริกา” “เพื่อนแบบไหนกัน แบบคุณกับผมหรือเปล่าที่ทำอะไรกับร่างกายคุณก็ได้ แบบนี้ไง” หมอหนุ่มพลิกตัวสลับที่กันกับเธอ เขาดันร่างบางให้ยืนชิดติดผนังห้องแล้วประกบปากบดจูบอย่างแรงด้วยอารมณ์โกรธ เธอร้องอึกอักในลำคอทุบตีเขาไม่ยั้งเพราะจูบครั้งนี้มีแต่ความรุนแรงไม่ปรานีเธอเลย หมอสาวเปิดประตูเข้ามาในห้องของเขาอย่างแผ่วเบา

อีกครึ่งชั่วโมงจะถึงเวลาปิดของคลินิกสูตินรีของพิชญะ นางพยาบาลประจำเคาน์เตอร์รีบเข้าไปแจ้งพิชญะที่เป็นหมอเวรประจำคลินิกในวันนี้ว่ามีคนไข้คนสุดท้ายขอเข้าตรวจ “คุณหมอคะ มีคนไข้มาใหม่ค่ะ” “พี่พร ยังไม่กลับอีกหรอครับ ผมนึกว่ากลับไปแล้วเสียอีก” ก่อนหน้านี้ พรพรรณ พยาบาลประจำเคาน์เตอร์ที่ทำงานธุรการทุกอย่างของคลินิก เข้ามาขอลางานครึ่งชั่วโมงเพราะต้องรีบไปรับลูกจากโรงเรียนที่สอนพิเศษ เนื่องด้วยสามีไปดูงานที่ต่างจังหวัดหน้าที่รับลูกเป็นกรณีพิเศษจึงตกมาอยู่ที่เธอ “กำลังจะกลับค่ะ พอดีมีคนไข้ข้ามา เดี๋ยวพรอยู่ช่วยคุณหมอก่อนได้ค่ะ” เธอเกรงใจหมอหนุ่มเพราะวันนี้มีหมอเข้าคลินิกแค่คนเดียว ถ้าขาดเธอไปอาจทำให้หมอหนุ่มยุ่งยากได้ “ไม่เป็นไรครับ ขอแฟ้มคนไข้ให้ผมหน่อยครับ” ทันทีที่เห็นชื่อคนไข้ในแฟ้มประวัติ หมอหนุ่มก็สั่งพยาบาลสาวทันที “พี่พร ช่วยแขวนป้ายปิดคลินิกให้ผมเลยนะครับ ผมรับคนนี้คนสุดท้ายแล้ว พอดีมีธุระต่อน่ะคร

เพราะวันนี้เป็นวันหยุด หนุ่มสาวที่ใช้พลังงานอย่างสิ้นเปลืองไปเมื่อคืนจึงตื่นสายโด่ง หมอหนุ่มที่รู้สึกตัวก่อน นอนมองใบหน้างดงามที่หลับสนิทอยู่บนหมอนใบข้างๆ ใจหนุ่มเต้นแกว่งไกวอย่างประหลาด นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ทั้งคู่นอนร่วมเตียงกันจนถึงเช้า แม้ครั้งแรกจะยังไม่ทันได้มีอะไรเกิดขึ้น แต่ครั้งนี้เขายอมรับเลยว่าเขากับเธอมีเซ็กซ์กันแล้ว เซ็กซ์ที่ไม่จำเป็นต้องสอดใส่อวัยวะเพศเข้าสู่ร่างกายกันเสมอไป แต่การกระทำที่ทั้งสองปรนเปรอร่างกายให้กันไม่ว่าจะด้วยปาก ลิ้น มือ นิ้ว หรือแม้แต่ใช้อวัยวะส่วนนั่นถูไถกันจนทั้งคู่ถึงจุดสุดยอด นั่นก็เรียกว่าเซ็กซ์แล้วสำหรับเขา เขาให้แปลกใจตัวเองว่าทำไมเมื่อคืนก็อยู่ในห้อง ไม่ใช่ที่สาธารณะหรือสถานที่ที่ไม่เหมาะสมแล้ว ทำไมเขาไม่โจนจ้วงท่อนเอ็นแกร่งเข้าสู่ช่องทางน้อยๆนั้นของเธอไปเลย เขามีโอกาสตั้งหลายทีเพราะเธอไม่เคยปฏิเสธสิ่งที่เขากระทำกับร่างกายเธอเลย แต่เขามัวรออะไร เขายอมรับว่าบางทีเขาก็รู้สึกสับสนกับความต้องการของตัวเอง สมองกับหัวใจมันทำงานไม่ค่อยจะสัมพันธ์กันนัก อีกทั้งความแค้นและศีลธรรมก็ยิ่งทำให้ในสมองเขาตีกันม