Semua Bab ทวงแค้น ลวงพิศวาส: Bab 31 - Bab 40

“อุ๊บ แหว่ะ” เช้านี้ ขวัญข้าวถูกปลุกด้วยอาการคลื่นไส้ เธอวิ่งลงจากเตียงเข้าไปโก่งคออาเจียนที่ชักโครกจนหน้าซีดหน้าเซียว “ข้าว เป็นอะไรไปครับ” หมอหนุ่มวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาลูบหลังให้เธอด้วยความเป็นห่วง “คลื่นไส้ค่ะ อยากอ้วก” พูดจบก็โก่งคออาเจียนอีกชุดใหญ่ จนใบหน้าสวยที่ซีดอยู่แล้ว ยิ่งซีดจนแทบไม่มีสีเลือด สูตินรีแพทย์หนุ่มรู้ได้ทันทีเลยว่าอาการแบบนี้เธอเป็นอะไร แผนของเขา สำเร็จแล้วสินะ เป็นเวลาสามเดือนที่เขาและเธอใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวัน มีอะไรกันทุกคืนที่เขาไม่ได้เข้าเวรดึก วันนี้มันสัมฤทธิผลแล้ว น้ำยาเขาก็แรงใช้ได้ ยิงตรงเข้าประตูไม่มีพลาดตั้งแต่ครั้งแรก เพราะเขาสังเกตเธอมาตลอดที่อยู่ด้วยกัน เธอไม่เป็นประจำเดือนเลย แสดงว่า ตั้งแต่เดือนแรกที่เขามีอะไรกับเธอ ลูกน้อยก็เข้ามาอยู่ในท้องเธอแล้ว “ที่รัก ผมจะพาคุณไปตรวจที่โรงพยาบาลนะ” หมอหนุ่มพยุงสาวสวยที่แทบไม่มีแรงเดินเข้าไปนั่งพักที่เตี

“แม่กับน้ำผึ้ง เหนือมีอะไรจะสารภาพครับ” หญิงวัยกลางคนมองหน้าตาอมทุกข์แววตาไร้ชีวิตจิตใจและสภาพทรุดโทรมของลูกชาย ก็พอจะเดาออกได้ว่าน่าจะเป็นเรื่องของหัวใจ จึงเอ่ยปากถามลูกชายออกไป “อะไรลูก เกี่ยวกับเรื่องที่ทำให้ลูกอยู่ในสภาพแบบนี้ด้วยหรือเปล่า” “ครับแม่ คือ เหนือทำผู้หญิงท้อง เธอชื่อขวัญข้าว เป็นลูกติดของนลินีที่มาแย่งพ่อไปจากเรา เหนือตั้งใจทำเธอท้องแล้วไม่รับผิดชอบ เพื่อให้นลินีเสียใจและอับอาย เจ็บปวดจนแทบกระอักเหมือนที่เราเคยเจอ และตอนนี้เหนือทำสำเร็จแล้ว เหนือทิ้งเธอ แต่เหนือไม่เห็นมีความสุขเลยครับแม่ เหนือทุกข์มากเพราะตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเธอ เหนือก็หลงรักเธอแล้ว ยิ่งเวลาที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เหนือยิ่งมีความสุข แต่เพราะความแค้นทำให้เหนือยังเดินหน้าต่อ สุดท้ายเหนือก็ทำเธอเสียใจ เหนือขอโทษครับ ฮือ ฮือ” “เหนือลูก” พลอยไพลินโผเข้ากอดลูกชายที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเด็กๆ เพชรน้ำผึ้งก็โอบกอดทั้งแม่และพี่ชายของเธอด้วยเช่นกัน “เ

เขากระโจนขึ้นคร่อมทับร่างบาง จับแขนเธอทั้งสองข้างขึ้นล็อกเอาไว้เหนือศีรษะด้วยมือแกร่งเพียงมือเดียว ปากหยักได้รูปประกบบดจูบปากกระจับบอบบางอย่างรุนแรง เขาขบเม้มดูดดึงกระแทกกระทั้นจนริมฝีปากของหมอสาวแตกยับมีเลือดไหลซึม ความเจ็บปวดและตกใจทำให้หญิงสาวใต้ร่างดิ้นขลุกขลักและส่งเสียงประท้วงในลำคอ กลิ่นเลือดสดๆ ที่ไหลซึมออกมาทำให้เขาได้สติเล็กน้อยและหยุดการรุกรานเธอ “วิน นายเป็นอะไร บ้าไปแล้วหรอ ปล่อยนะ ปล่อย” “ทำไม รังเกียจฉันมากนักรึไง ทีกับไอ้เหนือนอนอ้าให้มันเอา ทีกับฉันทำสะดีดสะดิ้ง อยากมีผัวนักก็จะสงเคราะห์ให้ มีผัวเป็นตัวเป็นตนของตัวเองก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องเร่ไปนอนกับผัวชาวบ้านเพื่อหวังจับเขา บอกตรงๆ มันน่าสมเพชว่ะ” “หมายความว่าไง แกหมายถึงอะไรไอ้วิน” “ก็ไอ้คลิปที่เธอกับไอ้เหนือเอากันไง ฉันเห็นหมดแล้ว ผู้หญิงร่านๆแบบเธอ ทำได้ทุกอย่างเพื่อแย่งผัวเขาสินะ ร่านนัก อยากนัก ฉันจะเอาเธอเอง จะกระแทกให้เดินไม่ได้เลย” “วิน นายกำลังเข

เผลอแป๊บเดียว ขวัญข้าวก็เลี้ยงลูกเพียงลำพังในต่างแดน จนลูกสาวตัวน้อยอายุครบหกเดือนแล้ว เธอไม่รับรู้ความเป็นไปทางเมืองไทยอีกเลยตั้งแต่วันที่เธอจากมาจนถึงวันนี้ก็ปีกว่าเข้าไปแล้ว และไม่มีใครที่เมืองไทยรู้ความเป็นไปของเธอเช่นกัน เพราะเธอไม่ยอมติดต่อใครอีกเลยแม้แต่แม่ของเธอ ไม่รู้ว่าตอนนี้ พ่อแม่ของเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง เธอเป็นห่วงท่านทั้งสองเหลือเกิน แต่ที่ผ่านมาที่ไม่ยอมติดต่อใครไปเพราะกลัวว่าจะได้รับรู้เรื่องราวของเขา พิชญะ คนที่เธอรักสุดหัวใจและทำร้ายเธอจนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี จริงๆ เธอไม่ได้โกรธเขาเลย เธอเข้าใจความรู้สึกและความเจ็บปวดเขาด้วยซ้ำ เธอรักเขามากจนยอมให้อภัยและนึกถึงความรู้สึกของเขาก่อนความรู้สึกเจ็บปวดของเธอเอง จนโกรธเขาไม่ลง ป่านนี้เขาคงแต่งงานสร้างครอบครัวกับหมอสาวคนนั้นแล้ว และลูกของทั้งคู่คงอายุไล่เลี่ยกับลูกสาวที่น่าสงสารของเธอแน่นอน เธอใช้ชีวิตสองคนแม่ลูกอย่างมีความสุขดี ลูกสาวตัวน้อยไม่เคยงอแงหรือกวนใจเธอเลย สงสัยลูกคงรู้ว่าแม่ของตัวเองกำลังเสียใจและต้องมาใ

เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ทุกคนก็ไปรวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่น ต่างพูดคุยและเล่นกับหลานสาวอย่างสนุกสนาน จนเธอพาลูกลงมาฝึกคว่ำฝึกคลานในคอกพลาสติกสีสด คุณพี่หมอจอมจุ้นก็ลงมานั่งวุ่นวายกับเธอและลูกอีกแล้ว เขาอุ้มลูกของเธอไปกอดแนบอกแกร่ง มือใหญ่ลูบหลังลูกน้อยแผ่วเบาอย่างทะนุถนอมราวกับนี่คือของขวัญที่มีค่าที่สุดในชีวิต พิชญะจูบลงที่กระหม่อมน้อยๆของลูกรักเบาๆ เขาทั้งกอดทั้งหอมลูกของเธอแบบนั้นอยู่หลายครั้ง ซึ่งเธอก็แอบสังเกตเห็นเขามีน้ำตาคลอจวนเจียนจะหยดไหลอีกแล้ว ลูกสาวผู้มีมนุษยสัมพันธ์ดีเด่นของเธอก็ช่างกระไร คนแปลกหน้า แม้จะเป็นพ่อแท้ๆก็ช่างเถอะ แต่คนไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนก็ปล่อยให้เขากอดเขาหอมอยู่นั่น แถมมือน้อยๆ แขนป้อมๆ นั่น ก็ดันไปกอดเขาตอบเสียแน่น แม้แขนสั้นๆนั้นจะไม่สามารถโอบรัดรอบร่างใหญ่ได้ แต่ก็กางแขนนั้นแนบชิดร่างเขา ซ้ำยังแนบหน้ากลมป้อมลงที่อกแกร่งของเขาอีกต่างหาก นี่แหละหนาสายสัมพันธ์พ่อลูก เลือดย่อมข้นกว่าน้ำเสมอ ไม่นานนัก แม่ตัวน้อยก็หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของผู้เป็นพ่อ นี่แหละ