Todos los capítulos de หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Capítulo 151 - Capítulo 160

เสิ่นชูถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ถอนหายใจและอธิบายอย่างจนใจ “แม่คะ หนูกับพี่จิ่งซูไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบที่แม่คิดนะคะ” “แม่รู้จ้ะ แม่แค่บอกว่าให้ลองเก็บไปคิดดู” แม่เสิ่นกุมมือเธอไว้พลางเอ่ยอย่างจริงจัง “ความรักน่ะมันบ่มเพาะกันได้นะลูก” เสิ่นชู “...” เธอยังหย่าไม่สำเร็จเลยด้วยซ้ำ... ฉินจิ่งซูออกไปรับสายได้ไม่นานก็กลับเข้ามา สังเกตเห็นได้ชัดว่าสีหน้าของเขาดูไม่สู้ดีนัก เพียงแต่ไม่ได้แสดงออกมากเกินไป “ขอโทษด้วยนะน้องเสิ่น คุณป้าครับ พอดีผมมีธุระด่วนต้องไปจัดการ คงอยู่ทานข้าวด้วยไม่ได้แล้วครับ” แม่เสิ่นฉายแววผิดหวังเล็กน้อย เดิมทีเธอตั้งใจจะช่วยจับคู่ให้เด็กสองคนนี้แท้ๆ... แต่เธอก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร จึงพยักหน้ายิ้มๆ “จ้ะ ไม่เป็นไรลูก ไว้ว่างๆ ค่อยมาใหม่นะ” ฉินจิ่งซูเหลือบมองเสิ่นชูแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินจากไป ... แถบชานเมืองเขตจิงซีมีที่ดินว่างเปล่าสำหรับรอการพัฒนาตั้งอยู่ตรงนั้น พื้นที่รอบๆ แทบจะไร้ร่องรอยของผู้คน ในตอนนั้นเอง รถเครนคันหนึ่งค่อยๆ เริ่มทำงาน ชายคนหนึ่งถูกเชือกมัดติดกับสลิงเหล็ก ขาทั้งสองข้างลอยคว้างอยู่กลางอากาศ สูงจากพื้นอย่างน้อยหกถึงเจ็ดเมตร และที่อยู่ใต้เท้

ฮั่วจินเฉินแววตาหม่นแสงลง เขาเอื้อมแขนออกไปกักตัวเธอไว้ให้อยู่ระหว่างรถกับแผงอกของเขาในระยะเพียงคืบ "คุณอยากหย่าขนาดนั้นเลยเหรอ?" เธอแหงนหน้ามองเขา "ใช่ค่ะ" เขาสะกดสายตาจ้องมองเธอ ราวกับจะมองให้ทะลุไปถึงข้างใน เสิ่นชูรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง เธออึดอัดกับสายตาที่เขาจ้องเขม็งมา เธอขมวดคิ้วแล้วเบือนหน้าหนี "ถ้าคุณพิจารณาเรียบร้อยแล้ว ค่อยติดต่อฉันมานะคะ" เธอปัดมือเขาออก เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว น้ำเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มก็ดังไล่หลังมา "ที่อยากหย่า เป็นเพราะฉินจิ่งซูงั้นเหรอ?" ฝีเท้าของเสิ่นชูชะงักค้าง สีหน้าหม่นหมองลงวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติในพริบตา "จะใช่หรือไม่ใช่ แล้วมันยังไงล่ะคะ?" "ทั้งที่เขาหลอกใช้คุณ หลอกลวงคุณ คุณก็ยังเชื่อใจเขาอย่างนั้นเหรอ?" เสิ่นชูนิ่งเงียบ ฮั่วจินเฉินขยับเข้าไปชิดแผ่นหลังของเธอพลางจ้องมอง "เขาไม่ได้อยากช่วยคุณจริงๆ หรอก คุณคิดดูให้ดีเถอะ ว่าจะหย่ากับผมเพื่อผู้ชายพรรค์นั้นน่ะ" มือที่ทิ้งข้างลำตัวของเสิ่นชูกำแน่นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคลายออก เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับฮั่วจินเฉินด้วยท่าทางสงบนิ่ง "คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่าที่ฉันหย่า เป็นเพรา

“พี่อยากจีบเธอครับ” ใบหน้าหล่อเหลาของฉินจิ่งซูอยู่ใกล้แค่เอื้อม ผิวของเขาดูละเอียดและเต่งตึงยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก ใบหน้าไร้ที่ติ ดวงตาสดใสเป็นประกาย สันจมูกโด่งเป็นคม และรูปปากที่ดูสวยงาม ยามที่ได้พบกับฉินจิ่งซูครั้งแรก เธอก็รู้สึกว่าเขาเป็นคนหน้าตาดีคนหนึ่ง เพียงแต่ในตอนนั้น เธอเอนเอียงไปทางลุคที่ดูองอาจคมเข้มและมีนัยน์ตาล้ำลึกแบบฮั่วจินเฉินมากกว่า ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับคำสารภาพที่ตรงไปตรงมาอย่างกะทันหันของฉินจิ่งซู เสิ่นชูก็ถึงกับทำตัวไม่ถูก “พี่จิ่งซู พี่...” เธอรู้สึกว่ามันกะทันหันเกินไป จนไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปยังไงดีในเวลานี้ “ขอโทษด้วยนะครับที่พี่เสียมารยาท เดิมทีพี่ตั้งใจจะรอให้เธอหย่าก่อนแล้วค่อยบอก” ฉินจิ่งซูจ้องมองเธอด้วยสายตาเป็นประกายพลางสำทับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เธอไม่จำเป็นต้องให้คำตอบพี่เดี๋ยวนี้หรอกครับ พี่แค่บอกให้เธอรับรู้ไว้เท่านั้น พี่ไม่รีบร้อนที่จะเอาคำตอบจากเธอ” เธอกดริมฝีปากแน่นและไม่ได้พูดอะไร “เป็นอะไรไปครับน้องเสิ่น คงไม่ได้กดดันจนลำบากใจหรอกนะ?” แววตาของฉินจิ่งซูเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ต่อให้เธอปฏิเสธพี่ พี่ก็ยอมรับได้ครับ พี่ไม่ใช่คนใจแคบขนาดนั้น”

หลังจากสามีเสียชีวิต สิ่งเดียวที่เธอพอจะพึ่งพิงได้ในตอนนี้ก็มีเพียงลูกสาวคนนี้ เธอทั้งอยากให้เสิ่นชูตามหาพ่อแม่แท้ๆ ให้เจอ แต่ในขณะเดียวกันก็หวาดกลัวว่าเสิ่นชูจะไม่แยแสพวกตนอีก ช่างเห็นแก่ตัวจริงๆแม่เสิ่นรู้สึกละอายแก่ใจอยู่ลึกๆเสิ่นชูไม่ได้สังเกตเห็นอารมณ์นั้นของเธอ “จะว่าไป คุณฉีก็ถือเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตหนูเลยนะคะ หนูเป็นลมแดดอยู่บนถนน เขาก็เป็นคนส่งหนูไปโรงพยาบาล ไม่อย่างนั้นหนูคงถูกรถบนถนนทับตายไปนานแล้ว”แม่เสิ่นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา “นั่นเป็นวาสนาจ้ะ” เมื่อนึกอะไรบางอย่างได้ รอยยิ้มเธอก็หม่นแสงลง “ถ้าแม่มีวาสนาแบบนั้นบ้าง ได้เจอหน้าลูกสาวของแม่ก็คงดี หลายปีมานี้ไม่รู้เลยว่าแกไปอยู่ที่ไหน ความเป็นอยู่จะเป็นยังไงบ้าง”เมื่อสัมผัสได้ถึงความเศร้าสร้อยของแม่ เสิ่นชูก็ลุกเดินไปนั่งข้างๆ “แม่คะ แล้วแม่อยากตามหาเธอไหมคะ?”“แม่คิดอยากเจอทุกลมหายใจเลยลูก” แม่เสิ่นถอนหายใจ “แต่ตอนนี้แกจะหน้าตาเป็นยังไง แม่ยังไม่รู้เลย”เสิ่นชูเลียริมฝีปากพลางครุ่นคิด ลูกสาวแท้ๆ ของแม่เสิ่นที่ถูกขายไปคนนั้น ก็น่าจะอายุมากกว่าเธอนิดหน่อยสินะ?หากสามารถช่วยแม่ตามหาลูกสาวแท้ๆ จนเจอได้ ก็

สายตาของเขาปรายมองไปที่นาฬิกาลูกตุ้มโบราณบนผนัง “คุณนี่ตรงเวลาดีนะ” เสิ่นชูยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ยอมปริปากพูดอะไร เมื่อเห็นดวงตาอันเฉยชาของเธอที่ดูราวกับมีความ “แค้นฝังหุ่น” กับเขา ฮั่วจินเฉินก็ยกยิ้มมุมปาก “ให้ย้ายกลับมาอยู่ด้วยกันเนี่ย มันน่าลำบากใจขนาดนั้นเลยเหรอ?” ตอนนี้เธอรู้สึกมึนงงไปหมด เธอยิ่งมองไม่ออกว่าผู้ชายคนนี้อารมณ์ไหนกันแน่ และไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขาทำไปมันมีประโยชน์อะไร ในใจได้แต่รู้สึกขำ “เมื่อก่อนก็ไม่เห็นคุณจะเต็มใจอยากอยู่ร่วมชายคาเดียวกับฉันสักเท่าไหร่นี่คะ” ฮั่วจินเฉินหุบยิ้ม “คุณใส่ใจเรื่องเมื่อก่อนงั้นเหรอ?” เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพียงแต่ถามกลับ “ฉันยอมย้ายกลับมาแล้ว เมื่อไหร่คุณจะเซ็นชื่อ?” เขาเอนหลังพิงโซฟาอย่างเกียจคร้าน ใช้นิ้วโป้งกับนิ้วที่เหลือแยกออกแล้ววางทาบบนหน้าผาก “ดูอารมณ์ผมก่อนแล้วกัน” เสิ่นชูหันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังห้องรับแขกหมายจะปิดประตูหนี แต่ประตูกลับถูกเงาร่างของชายหนุ่มยันเอาไว้ เธอตกใจจนเผลอถอยหลังกรูด “ฮั่วจินเฉิน คุณจะทำอะไรคะ?” “แล้วคุณคิดว่าไงล่ะ?” ฮั่วจินเฉินคว้าหมับเข้าที่เอวของเธอ เพียงไม่กี่ก้าวเขาก็อุ้มเธอไปวางบ