All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 131 - Chapter 140

ท่ามกลางเพลิงโทสะที่กำลังแผดเผา พ่อเสิ่นหมายมั่นปั้นมือว่าจะลากคอคนที่บังอาจทำลายชื่อเสียงลูกสาวมาลงโทษให้ได้ ทว่าทันทีที่สายตาปะทะกับชื่อสถานที่ คอนโดไท่ผิง ร่างทั้งร่างพลันแข็งทื่อไปชั่วขณะแม่เสิ่นชะโงกหน้ามาดูโทรศัพท์ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ “คอนโดไท่ผิง นั่นมัน...”สีหน้าของพ่อเสิ่นเคร่งขรึมลงจนดูน่ากลัว “ไม่ว่าหน้าไหน ฉันก็ต้องไปเห็นกับตาว่ามันเป็นใครกันแน่!”แม่เสิ่นรู้ซึ้งถึงนิสัยมุทะลุของสามีดี เธอเกรงว่าอารมณ์ที่พุ่งพล่านจะทำให้เขาขาดสติจนเกิดเรื่องร้ายแรง จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรีบก้าวเท้าตามไปติด ๆ ทั้งคู่รีบขึ้นนั่งแท็กซี่มาจนถึงคอนโดไท่ผิง ทันทีที่เท้าแตะพื้น เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นอีกครั้ง ระบุพิกัดอย่างแม่นยำว่าเป้าหมายอยู่ที่ร้านกาแฟชั้นลอยถัดจากอาคารพาณิชย์ด้านนอกเมื่อพ่อเสิ่นและแม่เสิ่นก้าวเข้าไปในร้านและเดินขึ้นไปยังชั้นสอง สายตาก็ปะทะเข้ากับร่างของแม่ลูกคู่หนึ่งซึ่งนั่งเด่นอยู่ที่ระเบียงกลางแจ้งท่ามกลางบรรยากาศเงียบเชียบที่มีเพียงพวกเขาเป็นแขกแค่สองคนเท่านั้นแม่เสิ่นจ้องมองแผ่นหลังของผู้หญิงตรงหน้าเขม็ง ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างเริ่มก่อ

เมื่อเสิ่นชูได้รับข่าวร้ายที่เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ เธอก็เร่งรุดไปยังห้องเก็บศพของโรงพยาบาลด้วยร่างกายที่สั่นเทา ทันทีที่บานประตูที่เย็นเยียบเปิดออก ภาพตรงหน้าคือ แม่เสิ่นที่กำลังนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นหินอยู่ข้างโลงเย็น ใบหน้าของเธอขาวซีดไร้สีเลือดราวกับขี้เถ้า ไม่ว่าเหล่าแพทย์และพยาบาลจะพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างไร เธอก็ไม่ยอมขยับเขยื้อนหรือปริปากพูดราวกับว่าจิตวิญญาณได้จากไปพร้อมกับชายในโลงนั้นแล้ว“คุณหมอเสิ่น นี่เป็นญาติของคุณ ยังไงคุณช่วยลองพูดให้เธอเข้าใจหน่อยนะครับ”หมอเจ้าของไข้หันมาบอกเสิ่นชูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาและเห็นอกเห็นใจอย่างสุดซึ้งหลังจากเสียงฝีเท้าของเพื่อนร่วมวิชาชีพจางหายไป เสิ่นชูขยับกายอย่างยากลำบาก เธอฝืนก้าวเดินไปยังโลงเย็นอย่างเชื่องช้าทีละก้าว ทีละก้าว ทุกย่างก้าวคล้ายมีน้ำหนักมหาศาลที่ฉุดรั้งเธอไว้ สายตาของเธอพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำตาขณะมองดูร่างของชายวัยกลางคนที่นอนสงบนิ่ง ใบหน้าอันแสนคุ้นเคยที่เธอเทิดทูนและแฝงไปด้วยความแค้นเคืองจากเรื่องราวในอดีต บัดนี้กลับสงบเงียบเสียจนหัวใจของเธอแทบจะแตกสลายลงตรงนั้นในฐานะแพทย์ เธอไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับความ

ใบหน้าเหี่ยวย่นเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนหลงลืมมารยาท นั่นคงเป็นเพราะความรู้สึกว่าตนกำลังเสียหน้า “แกเป็นแค่รุ่นลูกรุ่นหลาน มีสิทธิ์อะไรมาซักไซ้! ถ้าใช่แล้วจะทำไม? เขาเป็นลูกที่ฉันคลอดออกมา ฉันจะทำยังไงกับมันก็ได้!” “วันนี้ ของที่เป็นของลูกชายฉัน พวกแกต้องยกมาให้หมด จะเต็มใจหรือไม่ก็ต้องให้!”เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องโถงพิธี แรงตบนั้นส่งผลให้ใบหน้าของนายหญิงผู้เฒ่าเสิ่นสะบัดไปตามแรงจนเซถลาทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วและกะทันหันเสียจนคนในตระกูลเสิ่นและแขกเหรื่อต่างยืนตะลึงค้าง“เสิ่นชู แกบ้าไปแล้วเหรอ!” ลุงใหญ่เสิ่นตะโกนลั่นพลางจ้องเขม็งมาที่เธอ“ใช่ เป็นบ้าไปแล้ว” เสิ่นชูคว้ามีดปอกผลไม้ออกมาพร้อมทั้งเหยียดยิ้มให้กับคนตระกูลเสิ่น “ใครกล้าก้าวเข้ามาหยิบฉวยออกไป หนูแทงไม่สนหน้าไหนแน่!”ลุงใหญ่เสิ่นถึงกับหน้าถอดสีจนกลายเป็นสีขี้เถ้า “เสิ่นชู มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจาสิ ทำไมต้องถึงขั้นฆ่าฟันกันด้วย?”“จะไปกลัวอะไรกับนังเด็กเมื่อวานซืนคนเดียว?” ป้าสะใภ้ใหญ่แผดเสียงแหวขึ้นท้าทายคมมีด “แน่จริงก็แทงฉันให้ตายที่นี่เลยสิ?”“ป้าสะใภ้คงลืมไปแล้วมั้งคะว่าหนูทำอาช

เมื่อได้เห็นรอยอาฆาตในดวงตาของเธอ หน้าอกของฮั่วจินเฉินพลันรู้สึกอึดอัดราวกับถูกยัดด้วยก้อนสำลีเปียกชื้น มันบีบคั้นจนเขาหายใจลำบากในช่วงเวลาไม่กี่นาทีที่คุมเชิงกันอยู่นั้น แรงที่เขาบีบข้อมือเธอก็คลายออก “ผมขอโทษ ผมไม่รู้ว่ารถพยาบาลจะมาถึงช้า”ชายผู้เย่อหยิ่งและถือตัวเหนือใครเสมอมา กลับยอมก้มหัวเอ่ยคำขอโทษอธิบายในที่สุด แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว ดวงตาของเสิ่นชูแดงก่ำ ลำคอขมปร่าจนรู้สึกถึงรสคาวเลือด เธอแค่นเสียงหัวเราะออกมา “คนไข้เจ็บหน้าอกหรือเส้นเลือดในสมองตีบต้องได้รับการช่วยเหลือเร่งด่วนเป็นอันดับแรก เรื่องพื้นฐานแค่นี้คุณไม่รู้เหรอคะ?” “เด็กที่ตกจากชั้นสอง ความสูงประมาณสองเมตรกว่า ๆ จะรอรถพยาบาลเพิ่มอีกไม่กี่นาทีไม่ได้เชียวหรือ ทำไมต้องมาแย่งรถกับคนไข้โรคหัวใจด้วย? เวลาเพียงไม่กี่นาทีนั้นคือช่วงเวลาทองในการรักษาพ่อฉัน แต่พวกคุณกลับพรากมันไปอย่างเลือดเย็น!”อารมณ์ของเธอพุ่งพล่านจนร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ วินาทีนั้นเธอรู้สึกเหมือนจะขาดใจ โลกทั้งใบหมุนคว้างคล้ายจะสิ้นสติได้ทุกเมื่อฮั่วจินเฉินใจหายวาบ เขารีบวาดวงแขนรวบตัวเธอเข้ามากอด “เสิ่นชู!” “ไปให้พ้น” เธอต่อต้านส

ฉินจิ่งซูหันไปมองตามทิศทางสายตาของเธอ ก่อนจะปะทะเข้ากับนัยน์ตาคมกริบที่แผ่ไอเย็นจัดของฮั่วจินเฉินเข้าอย่างจังในโลกของผู้ชายมักจะมีสัญชาตญาณบางอย่างที่รับรู้กันได้โดยไม่ต้องเอ่ยคำพูด ทว่าน่าเสียดายที่กระแสจิตที่ส่งถึงกันในครั้งนี้ กลับเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่ห่างไกลจากคำว่ามิตรภาพอยู่โข ฉินจิ่งซูไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้าน เขาเพียงคลี่ยิ้มบางพลางเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณประธานฮั่วไม่ไปอยู่เฝ้าแฟนสาวที่โรงพยาบาลหรอกหรือครับ?”ฮั่วจินเฉินก้าวลงจากรถแล้วมาหยุดยืนตรงหน้าเขาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าความกดดันที่แผ่ออกมากลับทำให้บรรยากาศรอบข้างหนักอึ้ง “คุณชายฉิน คุณคิดว่าตัวเองรู้จักผมดีพอแล้วเหรอครับถึงกล้าพูดเรื่องส่วนตัวของผมแบบนี้?”“ก็พอรู้มาบ้างแหละครับ” ฉินจิ่งซูขยับเข้าประชิดอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว “แต่ที่แน่ ๆ ผมน่าจะรู้ความจริงบางอย่างมากกว่าที่ประธานฮั่วประเมินไว้ก็แล้วกันครับ” “ถ้าอย่างนั้น โครงการวิจัยทางคลินิกเรื่องเวชศาสตร์การนอนหลับนั่น ก็คงเป็นโปรเจกต์สำคัญของคุณสินะ” รอยยิ้มยียวนบนใบหน้าของฉินจิ่งซูพลันชะงักและจางลงเล็กน้อย “ทำไมล่ะครับ?” “ก็ไม่มีอะไรหรอก” ฮั่ว