Todos los capítulos de หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Capítulo 141 - Capítulo 150

เมื่อพายุแห่งความสอดรู้สอดเห็นพัดผ่านไป บรรดาเพื่อนบ้านต่างทยอยแยกย้าย ทิ้งให้ลานบ้านกลับคืนสู่ความเงียบงันที่ชวนอึดอัดอีกครั้งวินาทีนั้น เสิ่นชูสะบัดตัวอย่างแรงจนหลุดจากพันธนาการของฮั่วจินเฉิน เธอรีบก้าวถอยห่างไปยืนข้างแม่เสิ่น “ในเมื่อคนอื่นไปกันหมดแล้ว คุณก็เลิกแสดงละครตบตาสักที ฮั่วจินเฉิน นี่คือบ้านตระกูลเสิ่น และเราไม่ต้อนรับคุณ” ฮั่วจินเฉินก้มมองฝ่ามือที่ว่างเปล่า ปลายนิ้วยังหลงเหลือไออุ่นจาง ๆ จากร่างกายของเธอที่เขาเพิ่งโอบกอดไว้ แววตาของเขาหม่นแสงลงจนดูมืดมนลุ่มลึกคล้ายมหาสมุทรยามค่ำคืน ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงเค้นเสียงออกมา “ผมไปก็ได้ แต่ไอ้หมอนี่ก็ต้องไปพร้อมกับผมเหมือนกัน”ทว่าฉินจิ่งซูที่ถูกพาดพิงกลับทำเพียงประดับรอยยิ้มจาง ๆ ไว้ที่มุมปากโดยไม่ได้เอ่ยคำโต้แย้งใด ๆ “พี่ฉินเป็นแขกคนสำคัญของตระกูลเสิ่น คุณไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งว่าใครจะอยู่หรือใครจะไป” “เสิ่นชู” ฮั่วจินเฉินเงยหน้าขึ้น แววตาที่จ้องมองเธอร้อนแรงดั่งเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาความหยิ่งทระนงของตัวเองจนมอดไหม้ เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเพียงคำเดียวแล้วก็เงียบงันไป ราวกับคำพูดเสียดสีนับพันถูกกลืนลงคอจนจุกอ

“ถ้าพูดกันไม่รู้เรื่อง ก็คงต้องพึ่งศาลให้เป็นคนตัดสินแล้วล่ะค่ะ” “ด้วยเหตุผลอะไร?”ฮั่วจินเฉินสวนกลับทันควัน เขาขยับก้าวเข้าหาเธอจนเกือบชิดก่อนจะโน้มกายลงมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาจากมุมที่เหนือกว่า “เสิ่นชู คุณจะเอาเหตุผลอะไรไปฟ้องหย่า? จะบอกว่าผมมีชู้ หรือจะใช้เรื่องลูกนอกสมรสที่คุณทึกทักเอาเองนั่นมาเป็นข้ออ้างล่ะ?”เสิ่นชูไม่ได้ขยับหนี เธอเผชิญหน้ากับใบหน้าคมคายได้รูปของอีกฝ่ายด้วยความสงบดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น “ชีวิตคู่ที่ไร้ซึ่งความรักแบบนี้ ไม่หย่าแล้วจะเก็บไว้ทำซากอะไรล่ะคะ?”ฮั่วจินเฉินนิ่งเงียบไม่แม้แต่จะปริปากโต้เถียงเสิ่นชูเหลือบไปเห็นเงาร่างที่วูบไหวอยู่หลังบานประตูที่แง้มไว้เพียงนิด เธอกระตุกยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอื้อมมือเรียวสวยไปจัดปมเนกไทของฮั่วจินเฉินให้เรียบกริบอย่างทะนุถนอม “ท่านประธานฮั่วคะ คุณคงไม่ได้กำลังเสียดายจนตัดใจหย่าจากฉันไม่ลงหรอกนะ?”เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ดูงดงามราวกับนางพราย ทว่าดวงตาคู่สวยกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “หรือว่าจริง ๆ แล้ว ประธานฮั่วจะตกหลุมรักฉันเข้าให้? ไม่อย่างนั้นจะตามมาระรานไม่เลิกแบบนี้ทำไมล่ะคะ?” ฮั่วจินเฉินไม่ได้ถอ

ยังไม่ทันที่ผู้อำนวยการโจวจะได้เอ่ยปากแก้ต่าง เหวินฉู่ที่นั่งอยู่ไม่ไกลก็ปรายตามองเสิ่นชูด้วยสายตาดูแคลน “ท่านรองเลขาเจียงพูดถูกแล้วค่ะ ผู้อำนวยการคะ เคสของคุณนายเจียงคือโรคเนื้องอกในเยื่อหุ้มสมอง ซึ่งมีความเสี่ยงสูงมาก ต่อให้เป็นศัลยแพทย์อาวุโสที่มีประสบการณ์โชกโชนยังแทบไม่กล้าการันตีผลลัพธ์เลยนะคะ แล้วคุณหมอเสิ่นที่เพิ่งก้าวเข้าสู่วงการนี้ได้เพียงสามปี ต่อให้จะมีความสามารถเพียงใด จะไปเทียบกับคุณหมอหลิวที่ผ่าตัดเคสยาก ๆ มานานนับสิบปีได้ยังไงกัน?”คำพูดทิ้งระเบิดของเหวินฉู่ทำให้ใบหน้าของเจียงว่านโจวพลันมืดมนลงทันที เขาตบโต๊ะเบา ๆ พลางจ้องมองผู้อำนวยการโจวเขม็ง “ถ้าไม่ใช่เพราะโรงพยาบาลเมืองเจียงเฉิงจนปัญญาจะรักษา ผมคงไม่ดั้นด้นมาไกลถึงเมืองจิงหรอกนะครับ ผมให้ความเชื่อถือในมาตรฐานของที่นี่ แต่การที่คุณกลับเมินเฉยต่อหมอที่มีประสบการณ์ แล้วส่งเด็กสาวอายุน้อยมาให้ผมแบบนี้ นี่คุณเห็นชีวิตภรรยาของผมเป็นเรื่องล้อเล่น หรือเห็นผมเป็นคนโง่กันแน่?” “รองเลขาเจียงครับ ท่านกำลังเข้าใจผิดอย่างใหญ่หลวง ถึงคุณหมอเสิ่นจะดูอายุน้อย แต่ฝีมือและสถิติการรักษาของเธอค...”“ไม่ต้องพูดแล้วครับ ผมไม่มีวันเอาช

เลขานุการฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่งบนใบหน้า หากเป็นคนอื่นพูดประโยคนี้เขาคงไม่เชื่อแน่แต่ชายคนนี้คือฮั่วจินเฉิน คำพูดของเขานับเป็นประกาศิตที่มีอิทธิพลไปทั่วเมืองจิง การที่เขามั่นใจในฝีมือของอีกฝ่ายขนาดนี้ ย่อมแสดงว่าคนคนนั้นมีฝีมือของจริงในระหว่างที่เลขานุการกับฮั่วจินเฉินสนทนากันอยู่นั้น เหวินฉู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับนิ่งเงียบและไม่สามารถแทรกบทสนทนาได้เลยคำพูดที่ฮั่วจินเฉินยืนยันถึงความสามารถของเสิ่นชูยังคงติดตาตรึงใจเธอมันทำให้เธอริษยาจนแทบคลั่งมั่นใจนักใช่ไหมว่าการผ่าตัดจะสำเร็จ?งั้นเธอก็จะทำให้เสิ่นชูพ่ายแพ้ไม่เป็นท่าเอง!...หลังจากเสิ่นชูกลับมาที่ห้องทำงาน เธอได้เรียกตัวหมอหลิว ผู้ช่วยแพทย์ และเจ้าหน้าที่แผนกศัลยกรรมทั้งหมดมาประชุมร่วมกันสำหรับแผนการผ่าตัดครั้งนี้ ในใจของเธอมีแผนสำรองไว้ไม่ต่ำกว่าสิบรูปแบบ สำหรับการผ่าตัดศัลยกรรมประสาทนั้น หากผิดพลาดเพียงเศษเสี้ยวเล็บ ผลลัพธ์ที่ตามมาอาจคลาดเคลื่อนไปไกลลิบ ความแม่นยำที่ต้องการในการผ่าตัดประเภทนี้จึงถือเป็นขั้นสูงสุดของวงการศัลยกรรม“หมอเสิ่นครับ แต่ถ้าเราไม่ใช้วิธีเปิดแผลแบบดั้งเดิมเพื่อหาตำแหน่งเนื้องอก เราจะระบุตำแหน่

ทุกครั้งที่มีการใช้ยาในการผ่าตัด ทางห้องยาจะมีบันทึกไว้อย่างละเอียด ปริมาณยาต้องมีแต่ขาดห้ามเกิน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดสภาวะการใช้ยาเกินขนาด วิสัญญีแพทย์ย่อมรู้ดีกว่าใครว่ายาที่เกินมานั้นหมายถึงอะไร เขาเข้าใจสถานการณ์ในทันที ก่อนจะหันไปตวาดถามผู้ช่วยคนใหม่ “ยาที่คุณเอามาให้ผมมันคืออะไรกันแน่!” “ฉัน... คือฉัน...” ผู้ช่วยคนใหม่ตัวสั่นงันงก “เธอเพิ่งเข้าห้องผ่าตัดครั้งแรกคงยังไม่ค่อยรู้เรื่อง เลยหยิบผิดไปน่ะค่ะ ในเมื่อยังไม่เกิดเรื่องร้ายแรงอะไรก็พอจะอภัยให้ได้อยู่” เสิ่นชูช่วยแก้ต่างให้เธอ พร้อมส่งหลอดยาในมือคืนให้วิสัญญีแพทย์ จากนั้นจึงหันไปมองผู้ช่วยสาว “แต่ว่า คุณไม่เหมาะกับตำแหน่งนี้หรอกค่ะ” สิ้นคำพูดนั้น ผู้ช่วยคนใหม่ที่ทนรับแรงกดดันทางจิตใจไม่ไหวก็ปล่อยโฮออกมา “หัวหน้าเหวินเป็นคนบอกให้ฉันไปหยิบมาค่ะ เธอบอกว่าอาการแพ้ยานิดๆ หน่อยๆ ไม่เป็นไรหรอก แค่โดสเดียวเอง ไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายต่อชีวิตหรอกค่ะ” “หัวหน้าเหวินเหรอ?” วิสัญญีแพทย์โกรธจัด “หัวหน้าที่เอาแต่นั่งในห้องทำงาน ไม่เคยเหยียบย่างเข้าห้องผ่าตัดเลยอย่างเธอจะไปรู้อะไร! อัตราการเกิดอาการแพ้ยาพร็อพโพฟอลในคนปกติอยู่ที่ 37