บททั้งหมดของ หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: บทที่ 211 - บทที่ 220

ท่าทางการโผเข้ากอดอย่างกะทันหันของเธอทำให้ฮั่วจินเฉินไม่ทันตั้งตัว จึงไม่ได้ผลักออกในทันที และในวินาทีนั้นเองเหวินฉู่ก็สังเกตเห็นว่ามีอีกคนหนึ่งอยู่ในห้องพักฟื้นด้วยเสิ่นชูมองภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ “ดูเหมือนว่าฉันควรจะหลีกทางให้พวกคุณสองคนสินะคะ”ไม่รอให้เหวินฉู่ได้อ้าปากพูด ฮั่วจินเฉินก็แกะมือเธอออกจากอ้อมกอดแล้วเดินตรงไปหาเสิ่นชู “คุณกลับไปรอผมที่บ้านก่อน”เสิ่นชูไม่ตอบคำถามนั้น เธอหมุนตัวเดินจากไปทันทีเหวินฉู่เม้มริมฝีปากแล้วรีบเดินอ้อมไปดักหน้าฮั่วจินเฉิน พยายามจะบดบังสายตาของเขาที่มองตามเสิ่นชูไป “จินเฉิน ฉันไม่อยากถูกย้ายออกจากโรงพยาบาลจริงๆ นะคะ คุณช่วยพูดขอร้องคุณย่าให้ฉันหน่อยได้ไหม?”ในจังหวะที่เธอยื่นมือไปกุมมือฮั่วจินเฉินอยู่นั้น จู่ๆ เขาก็สะบัดมือเธอออกอย่างแรงเหวินฉู่ถึงกับอึ้งไปเมื่อต้องสบกับดวงตาที่เย็นชาของเขา ร่างกายของเธอก็สั่นสะท้านขึ้นมา “จินเฉินคะ?”“คุณกับฉินจิ่งซูเริ่มกันตั้งแต่เมื่อไหร่?” ชายหนุ่มจ้องมองเธอด้วยสายตาจับผิด ในดวงตาคู่นั้นมีความอดกลั้น และความผิดหวังซ่อนอยู่เหวินฉู่รู้สึกหนังหัวชาหนึบและลนลานจนทำอะไรไม่ถู

“ได้ยินมาว่าก่อนที่ตำรวจจะหาพี่ชายฉันเจอ พี่เขาก็หนีออกมาได้เองแล้ว ตอนที่หนีออกมาก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอยู่กับพี่เขาด้วย แต่ฉันก็ไม่แน่ใจนะว่าใช่เสิ่นชูหรือเปล่า”ฮั่วเจินเจินพูดจบก็ยักไหล่ “เอาเป็นว่าหลังจากเรื่องลักพาตัวครั้งนั้น พอพี่ชายฉันกลับมาเขาก็ไข้ขึ้นสูงจนหมดสติไปหลายวัน หลังจากนั้นเขาก็จำเรื่องพวกนี้ไม่ได้เลย คุณย่าเองก็สั่งห้ามไม่ให้ใครพูดถึงเรื่องนี้อีก”เมื่อได้ฟังเรื่องนี้ สีหน้าของเหวินฉู่ก็พลันเย็นลงเล็กน้อยเตระกูลใหญ่อย่างตระกูลฮั่ว นางแก่หนังเหนียวนั่นถึงกลับมองข้ามเธอ แล้วจะไปเขาจะไปเห็นเสิ่นชูอยู่ในสายตาได้ยังไง?ที่แท้มันก็มีเหตุผลแบบนี้ซ่อนอยู่นี่เองฮั่วจินเฉินลืมเรื่องที่ตัวเองถูกลักพาตัวไป ลืมคนที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้...สำหรับเธอแล้ว นี่กลับกลายเป็นเรื่องดีเสียอีก!…เช้าวันรุ่งขึ้น คุณหมอมาที่บ้านตรงเวลาเพื่อทำแผลให้ฮั่วจินเฉินเสิ่นชูกำลังจะเดินเลี่ยงออกไป แต่กลับถูกฮั่วจินเฉินรั้งมือไว้ “คุณช่วยเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ผมหน่อยสิ”เสิ่นชูเหลือบมองคุณหมอ คุณหมอจึงยิ้มพลางถอยฉากออกมา “คุณผู้หญิงฮั่ว ผมได้ยินมาว่าคุณเองก็เป็นหมอเหมือนกัน ผมเชื่อในฝีมือขอค

ก่อนที่เสิ่นชูจะกดออกจากกลุ่มแชท เธอได้ส่งข้อความทิ้งท้ายไว้หนึ่งข้อความ ซึ่งสร้างความสั่นสะเทือนไปทั้งโรงพยาบาลภาพถ่าย ใบสำคัญการสมรส ระหว่างเธอกับฮั่วจินเฉินถูกส่งลงไป ทำให้หน้าแชทเดือดปะทุขึ้นมาทันที【เมื่อก่อนฉันไม่อยากเปิดเผย แต่ตอนนี้ฉันเหลืออดแล้วค่ะ】กระแสวิพากษ์วิจารณ์ตีกลับทันที จากเดิมที่เหวินฉู่ถูกมองว่าเป็น "แฟนสาวในข่าวลือ" ของประธานฮั่ว กลายเป็น "มือที่สาม" ที่เข้ามาแทรกแซงชีวิตคู่ของคนอื่นไปโดยปริยาย【พระเจ้า! ประธานฮั่วกับหมอเสิ่นแต่งงานกันตั้งนานแล้วเหรอเนี่ย!】【แต่งมาหกปี! ดูไม่ออกเลยสักนิด!】【สรุปคือ หัวหน้าเหวินนั่นแหละที่เป็นเมียน้อย ประธานฮั่วก็นอกใจ! หมอเสิ่นน่าสงสารเกินไปแล้ว!】…เหวินฉู่ยังไม่ได้ออกจากกลุ่ม เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเสิ่นชูจะกล้าส่งใบทะเบียนสมรสของเธอกับฮั่วจินเฉินลงในกลุ่มพวกเขาแต่งงานกันแบบลับๆ ไม่ใช่เหรอ!ทำไมอยู่ๆ เธอถึงเปิดเผยล่ะ?หรือว่าฮั่วจินเฉินเป็นคนอนุญาต?เมื่อคิดได้ดังนั้น เหวินฉู่ก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา หากตอนนี้เธอยังอยู่ที่โรงพยาบาล คงถูกผู้คนรุมประณามจนจมกองน้ำลายไปแล้วแน่ๆในขณะนั้นเอง ก็มีคนจากแผนกอื่นส่งข้อความส่วนตัวม

หลี่ม่านยวี่ไม่คาดคิดเลยว่า จะมีวันที่เขานึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้อีกครั้งเธอนั่งลงข้างกายเขา “จินเฉิน นั่นมันเรื่องตอนแกอายุแปดขวบแล้วนะ แกจำไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ ไม่เห็นมีอะไรจำเป็นต้องนึกให้ออกเลย”ฮั่วจินเฉินหลับตาลงแน่น ไม่ปริปากพูดอะไรคุณหมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน “ใครเป็นญาติของคุณเหวินฉู่ครับ?”ฮั่วจินเฉินลืมตาขึ้นแล้วลุกยืน “...ผมครับ”“คุณเป็นอะไรกับคนไข้ครับ...”ยังไม่ทันที่ฮั่วจินเฉินจะตอบ หลี่ม่านยวี่ก็แทรกขึ้นมาทันที “พวกเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกันค่ะ เป็นญาติห่างๆ พ่อแม่เธอไม่อยู่แล้ว ส่วนฉันเป็นแม่ของเขาเอง”คุณหมอจึงแจ้งว่า “คนไข้ไม่มีอันตรายถึงชีวิตครับ แค่เสียเลือดไปบ้าง พักฟื้นไม่กี่วันก็ดีขึ้นแล้ว”หลังจากหมอเดินไป หลี่ม่านยวี่ก็ปรายตามองฮั่วจินเฉิน “แกจะวุ่นวายเรื่องเป็นเรื่องตายของเหวินฉู่นักหนาทำไม? อย่าลืมนะว่าแกมีเมียแล้ว”เขานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ “เธอจะเข้าใจผมครับ”หลี่ม่านยวี่กลอกตาใส่ “ฮั่วจินเฉิน ไม่มีผู้หญิงคนไหนหรอกที่จะเข้าใจสามีที่ไปทำดีกับผู้หญิงคนอื่นข้างนอก ถ้าจะมีจริง ก็แสดงว่าในใจของเธอไม่มีแกอยู่เลย”หลังจากหลี่ม่านยวี่กลับไป มือของฮั่วจินเฉ

มือที่ถือถ้วยชาของฮั่วจินเฉินสั่นสะท้านและกำแน่น น้ำเสียงของเขาต่ำและพร่ามัว "ผมดูเหมือนปกป้องเธอมากขนาดนั้นเลยเหรอ?""คือ... หัวหน้าเหวินพูดเองค่ะว่าคุณจะไม่เข้าไปก้าวก่ายเรื่องของเธอ แถมเธอยังบอกอีกว่าคุณเกลียดคนตระกูลเสิ่น ต่อให้ฉันจะลงมือกับคนตระกูลเสิ่น คุณก็จะไม่ตำหนิเธอ!"คุณนายฟางพูดความจริงตามที่ได้รับรู้มา หากไม่มีคำยืนยันจากเหวินฉู่ในตอนนั้น เธอจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร?สิ้นเสียงของเธอ ชายหนุ่มก็นิ่งเงียบไปโดยสมบูรณ์บรรยากาศในห้องรับรองเหลือเพียงความเงียบสงัดที่น่าอึดอัดเมื่อเขาไม่พูด คุณนายฟางก็ไม่กล้าปริปาก ผ่านไปครู่ใหญ่ ฮั่วจินเฉินถึงยอมปล่อยเธอไปหลังจากเดินออกมาจากห้อง คุณนายฟางก็ลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก นี่ไม่ถือว่าเธอหักหลังหัวหน้าเหวินหรอกนะ เธอแค่ต้องเอาตัวรอดเท่านั้น!ฮั่วจินเฉินนั่งนิ่งบนโซฟาอยู่นาน ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความมืดมนและดูซูบเซียวลงไปถนัดตาในสายตาคนนอก เขาดูเหมือนยอมปล่อยให้เหวินฉู่ทำตามใจได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?เสิ่นชูเองก็คงมองเขาแบบนี้เช่นกัน...นั่นคือสาเหตุที่เธอ...เกลียดเขาในตอนนี้เขาแยกไม่ออกเลยว่า ระหว่างแผลถูกแทงที