“แต่พอฉันไปแล้ว เขาก็มีเหวินฉู่เคียงข้าง ในเมื่อไม่มีใครมาคอยขวางทางพวกเขาแล้ว เพื่อเห็นแก่เหวินฉู่ เขาก็คงจะยอมเซ็นชื่อให้เองแหละค่ะ”มันก็แค่เรื่องของเวลาเท่านั้น“ถ้าเธอไปถึงที่นั่นแล้ว อย่าลืมบอกพี่ด้วยนะ”ดวงตาของเสิ่นชูโค้งมนราวกับพระจันทร์เสี้ยวพร้อมรอยยิ้ม “ได้ค่ะ”“นี่กำลังจะไปไหนกันเหรอ?”ฮั่วจินเฉินนั่งอยู่บนรถเข็น วางข้อศอกทั้งสองข้างลงบนที่พักแขน ประสานนิ้วมือเข้าหากันแน่น โดยมีบอดี้การ์ดคอยเข็นรถให้เขาเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ จากทางด้านหลังรอยยิ้มของเสิ่นชูแข็งค้างไปทันที เธอเริ่มลนลานขึ้นมาวูบหนึ่งฉีเวินเหยียนมองไปที่เขา “ได้ยินมาว่าประธานฮั่วกำลังพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ดูท่าจะเป็นเรื่องจริงสินะครับ”“ลำบากคุณชายฉีต้องมาเป็นห่วงแล้วครับ สมกับที่เป็นว่าที่หลานเขยในอนาคตของตระกูลฮั่วจริงๆ”ฉีเวินเหยียนหุบรอยยิ้มลง “ถ้าอย่างนั้นผมเกรงว่าจะต้องทำให้ประธานฮั่วผิดหวังแล้วล่ะครับ”“คุณชายฉีจะกลับคำงั้นเหรอ?”“ที่ผมไม่ได้ปฏิเสธต่อหน้าสาธารณชน ก็เพราะเห็นแก่หน้าตระกูลฮั่วอยู่บ้าง เพราะถ้าเรื่องนี้เกิดเป็นเรื่องใหญ่โตขึ้นมาจริงๆ ฝ่ายที่ผิดก็คือตระกูลฮั่วของคุณ”
Read more