All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 161 - Chapter 170

ยามเที่ยงตรง เหอเมิ่งก้าวเท้าเข้ามาภายในโรงพยาบาลฮวาเจ๋อพร้อมกับฮั่วเจินเจินลูกสาวเพียงคนเดียว โรงพยาบาลหรูแห่งนี้คือหนึ่งในอาณาจักรธุรกิจของตระกูลฮั่ว ดังนั้นทันทีที่ร่างของคุณหนูรองแห่งตระกูลฮั่วปรากฏกายขึ้น บรรดาพนักงานต่างก็รู้ดีว่าต้องให้การต้อนรับระดับพิเศษโดยไม่ต้องป่าวประกาศใด ๆ “คุณนายรองฮั่ว คุณหนูรอง สวัสดีค่ะ” พยาบาลต้อนรับรีบกุลีกุจอเข้ามาหาด้วยท่าทางนอบน้อมและกระตือรือร้นเกินปกติ “วันนี้มาถึงโรงพยาบาลด้วยตัวเองเลย มีอะไรหรือเปล่าคะ?”ฮั่วเจินเจินวางท่าสง่าพลางเชิดคางขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยเอาแต่ใจ “ฉันกับแม่มาเยี่ยมคุณชายฉีกับคุณนายฉีน่ะ”เมื่อได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มประจบประแจงของพยาบาลสาวก็พลันชะงักด้วยความลำบากใจ “เอ่อ คือว่าคุณหนูรองคะ คุณชายฉีกับคุณนายฉีเพิ่งจะออกไปข้างนอกเมื่อครู่นี้เองค่ะ”“ว่าไงนะ?” ใบหน้าที่เคยเชิดรั้นของฮั่วเจินเจินบึ้งตึงลงทันควัน เธอสะบัดหน้าหันไปหาเหอเมิ่งด้วยความขัดใจ “แม่เขาทำแบบนี้ได้ยังไงกัน? หนูอุตส่าห์ส่งข่าวมาบอกล่วงหน้าแล้วว่าจะเข้ามาหาแท้ ๆ นี่เขาตั้งใจจะหลบหน้าหนูเหรอคะ?”ในหัวใจของฮั่วเจินเจินนั้นมีเพียงชื่อของฉีเวินเหยียนสลักลึกอ

“ใครมันบังอาจมารังแกหนูน้อยของฉัน!”สิ้นเสียงตวาดลั่น คุณนายฉีก็พุ่งพรวดออกมาจากร้านตุ๊กตา ก่อนจะระดมปาตุ๊กตาในมือเข้าใส่สองแม่ลูกไม่ยั้ง“คุณน้าคะ” เสิ่นชูตกใจรีบเข้าไปคว้าแขนดึงร่างของคุณนายฉีเอาไว้“ถุย ยัยพวกคนเลว! ชิงหมาเกิด!” คุณนายฉียังคงด่ากราดพลางคว้าสิ่งของรอบข้างปากระหน่ำใส่อีกฝ่ายเหอเมิ่งและฮั่วเจินเจินถูกโจมตีด้วยพายุตุ๊กตาจนต้องก้าวถอยกรูดอย่างเสียหลัก ฝ่ายลูกสาวที่ความอดทนขาดผึงแผดเสียงสวนกลับไปอย่างขาดสติ “อีแก่ เป็นบ้าหรือไงห้ะ?”“ฮั่วเจินเจิน ขอความกรุณาเกรงใจแม่ของผมหน่อย อย่าคิดว่าการเป็นคุณหนูตระกูลฮั่วจะทำให้คุณมีอภิสิทธิ์ทำตัวต่ำทรามใส่ใครก็ได้ แล้วผมจะไม่กล้าจัดการคนอย่างคุณ”น้ำเสียงที่เคยสุภาพนุ่มนวลของฉีเวินเหยียนบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบ ราวกับมีไอสังหารแผ่ซ่านออกมาคุกคามจนคนฟังแทบหายใจไม่ออกแม่งั้นเหรอ...ฮั่วเจินเจินหน้าถอดสีจนขาวซีดพึมพำออกมาอย่างลำบากใจ “ผู้หญิง... ผู้หญิงคนนี้คือคุณนายฉีเหรอคะ?”ไม่ใช่แค่ลูกสาว แต่เหอเมิ่งเองก็ตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นคุณนายฉี ผู้เป็นตำนานในแวดวงสังคมชั้นสูงตัวจริงเสียงจริงสิ

เสิ่นชูถูกกักขังอยู่ในพื้นที่เพียงหยิบมือระหว่างแผงอกแกร่งที่ร้อนระอุกับกระจกห้องน้ำอันเย็นเยียบ เธอไร้ซึ่งหนทางหนีโดยสิ้นเชิง ผ้าขนหนูผืนน้อยพันกายเธอไว้ได้อย่างหมิ่นเหม่ ผิวพรรณนวลเนียนที่โผล่พ้นออกมาสัมผัสกับไอเย็นของอากาศจนสั่นสะท้าน ทว่าเธอกลับรวบรวมความกล้าเค้นเสียงถ้อยคำเชือดเฉือนออกมา “หรือที่ฉันพูดมันไม่จริงล่ะคะ? แค่มีเหวินฉู่ปรนนิบัติอยู่ข้างกายคนเดียวมันไม่พอให้คุณหลับนอนด้วยหรือไง? คุณอาจจะไม่รังเกียจความมักมากและสกปรกแบบนั้น แต่ฉันรังเกียจจนอยากจะอาเจียน!”แววตาของฮั่วจินเฉินพลันมืดหม่นลงจนดำขลับ และยิ่งเงียบงันขึ้นกว่าเดิมจนน่าใจหายเมื่อก่อน เธอไม่เคยแสดงท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์เขาถึงเพียงนี้เสิ่นชูหอบหายใจรัวแรง ร่างกายที่เปียกโชกยังคงสั่นงันงกอยู่ในอ้อมกอดที่ร้อนผ่าวราวกับจะหลอมละลายเธอได้ทุกเมื่อแม้เขาจะไม่ได้ปริปากพูดออกมาสักคำเดียว ทว่าเธอกลับสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาคุกคาม บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับมีคมมีดที่มองไม่เห็นจ่ออยู่เหนือศีรษะ พร้อมจะปักลงมาได้ทุกวินาที“พูดจาฉะฉานมาตั้งนาน ที่แท้คุณก็แค่กำลังหึงเรื่องผู้หญิงคนนั้นงั้นเหรอ?” ปลายนิ

ฉินจิ่งซูขยับกายเข้าไปใกล้ก่อนจะวาดวงแขนโอบไหล่เสิ่นชูไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ “คุณคิดว่าไงล่ะครับ?”เสิ่นชูชะงักไปครู่หนึ่งกับสัมผัสที่คาดไม่ถึง ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้ เธอก็ไม่ได้ขยับหนีแต่อย่างใดคุณย่าเสิ่นที่ตามเกมไม่ทันกำลังจะอ้าปากด่าทอตามความเคยชิน ทว่าป้าสะใภ้ใหญ่ที่ตาไวและเขี้ยวลากดินกว่ารีบถลาเข้ามาขัดจังหวะทันควัน “ตายจริง! เสี่ยวชูมีแฟนทำไมไม่รีบบอกกันบ้างล่ะจ๊ะ? ปล่อยให้พวกเราเข้าใจผิดคิดไปไกลกันตั้งนาน!”แม่เสิ่นมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วแค่นเสียง หึ ในลำคอด้วยความสมเพช เธอไม่ได้ปริปากอธิบายความสัมพันธ์ที่แท้จริงของฉินจิ่งซูกับเสิ่นชูอย่างไร “ต่อให้บอก พวกคุณจะเชื่อเหรอ?”“โธ่ คนบ้านเดียวกันทั้งนั้น ทำไมต้องทำตัวห่างเหินเย็นชาขนาดนี้ล่ะจ๊ะ?” ป้าสะใภ้ใหญ่พยายามปั้นหน้ายิ้มสู้เสือ เธอสาวเท้าเข้ามาพลางยื่นมือออกมาหวังจะคว้ามากุมเพื่อแสดงความสนิทสนมจอมปลอม ทว่าครั้งนี้แม่เสิ่นกลับสะบัดมือออกอย่างแรง “ไม่ต้องมาทำเป็นเสแสร้งแกล้งทำดีต่อหน้าคนอื่น เรื่องที่พวกคุณรวมหัวกันวางแผนขายลูกสาวฉัน ฉันยังไม่ลืมนะ!”สิ้นประโยคที่เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ สีหน้าของป้าสะใภ้ใหญ่และคุณย่าเ

ฮั่วจินเฉินจ้องมองเสิ่นชูที่ยังคงนิ่งเฉยด้วยอารมณ์ที่เริ่มพลุ่งพล่าน เขาขมวดคิ้วแน่นพลางเค้นเสียงถาม “ขัดจังหวะช่วงเวลาแสนหวานระหว่างคุณกับฉินจิ่งซูเข้าหน่อย ถึงกับต้องทำท่าทีรังเกียจผมขนาดนี้เลยงั้นเหรอ?”เสิ่นชูยังคงมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้ความรู้สึก “แล้วตอนที่ฉันเข้าไปขัดจังหวะความสุขของคุณกับเหวินฉู่ คุณรู้สึกมีความสุขมากไหมล่ะคะ?”สิ้นคำพูดที่เหมือนปลายเข็มพุ่งเจาะจุดตาย เขาใช้ฝ่ามือใหญ่กระชากร่างบางให้หันมาเผชิญหน้าอย่างรุนแรงจนเธอถลาเข้าหาอกแกร่ง ปลายนิ้วแข็งแรงบีบปลายคางมนไว้อย่างแน่นหนา บังคับให้เธอต้องสบตา “เสิ่นชู จำใส่สมองไว้ด้วยว่าเรายังไม่ได้หย่ากัน!”“แล้วจะหย่าเมื่อไหร่คะ?”“รีบนักเหรอ?”“รีบค่ะ” เสิ่นชูสวนกลับทันควันอย่างไม่ลังเลคำตอบที่แทบไม่ผ่านกระบวนการคิดนั้น แสดงถึงความปรารถนาในใจเธอได้อย่างชัดเจนว่าเธออยากหย่ามากเพียงใดแรงบีบที่ปลายคางและข้อมือของฮั่วจินเฉินหนักหน่วงขึ้น แววตาของเขาที่จ้องมองใบหน้าเธอร้อนแรงและดุดันราวกับจะแผดเผาจิตวิญญาณของเธอให้มอดไหม้ ดูเหมือนคำว่าคำตอบของเธอจะไม่ใช่สิ่งที่ราชาผู้เอาแต่ใจอย่างเขาเตรียมใจจะมารับฟังเวลาผ่านไปเนิ่น