All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 171 - Chapter 180

จนกระทั่งฮั่วจินเฉินปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู เหวินซีถึงเริ่มสงบลงเล็กน้อย ร่างกายที่ผอมโซขดตัวสั่นเทาอยู่ภายใต้ผ้าห่ม ใบหน้าเล็ก ๆ ซีดเผือดฉายแววหวาดระแวงต่อทุกคนที่เข้าใกล้“ซีซี ดูสิลูก คุณอาฮั่วมาหาลูกแล้วนะ”เหวินฉู่ยื่นมือหมายจะลูบศีรษะเพื่อปลอบโยน แต่เด็กน้อยกลับเบี่ยงตัวหลบสัมผัสของเธออย่างรวดเร็ว แล้วโผเข้าซบลงในอ้อมกอดของฮั่วจินเฉินแทนใบหน้าของเหวินฉู่แข็งค้างไปวูบหนึ่งจนยากจะสังเกตเห็น ก่อนที่เธอจะรีบฝืนยิ้มออกมาอย่างอ่อนใจ “ซีซีมีอาการPTSDน่ะค่ะ ไม่ว่าจะเป็นฉันหรือบอดี้การ์ด เขาก็ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เลยนอกจากคุณ”ฮั่วจินเฉินยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง ปล่อยให้เด็กน้อยกอดรัดเขาไว้เช่นนั้นโดยไม่ผลักไส มีเพียงหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นเล็กน้อยอย่างใช้ความคิดเหวินซียังคงกอดเขาไว้แน่น ร่างกายสั่นเทาและไม่ยอมปริปากพูดจาแม้แต่คำเดียวเนิ่นนานครู่ใหญ่ ฮั่วจินเฉินจึงค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับไหล่เล็ก ๆ ที่ดูบอบบางนั่นไว้ แล้วโน้มตัวลงมาสบตากับเด็กน้อยในระดับเดียวกัน เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่นุ่มนวลลงกว่าปกติ “ซีซี ไม่ต้องกลัวนะ อาอยู่นี่แล้ว”เมื่อได้ยินคำยืนยันนั้น เหวินซีคล้ายจะดึงสติกลับ

หลังจากคนขับรถเข้าไปสอบถามที่ร้านยาเพียงไม่นาน เขาก็เดินกลับมาที่รถแล้วโน้มตัวลงรายงานบางอย่างด้วยเสียงกระซิบข้างหน้าต่างฮั่วจินเฉินถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ ความเงียบเข้าปกคลุมภายในรถเนิ่นนานเสียจนน่าอึดอัดราวกับเขากำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดที่ซับซ้อนและยากจะคาดเดา...เมื่อกลับมาถึงห้องทำงาน เสิ่นชูจัดการใช้ที่ตรวจครรภ์ทันที เธอเฝ้ารอเวลาอย่างใจจดใจจ่อจนครบห้านาที และเมื่อก้มลงมอง ผลที่ปรากฏคือ หนึ่งขีดเธอลอบถอนหายใจออกมาแผ่วเบาด้วยความรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก อย่างน้อยโชคชะตาก็ยังไม่ใจร้ายกับเธอนัก เธอยังไม่ต้องมีพันธะที่ผูกมัดชีวิตไว้กับผู้ชายคนนั้นเสิ่นชูเดินไปที่ห้องยาเพื่อรับสมุนไพรฤทธิ์อุ่นมาช่วยปรับสมดุลและบำรุงกระเพาะลำไส้ที่ดูจะประท้วงจากการพักผ่อนน้อย ทว่าขณะที่เดินผ่านโซนนั่งเล่น เธอกลับบังเอิญได้ยินพยาบาลสองคนกำลังจับกลุ่มคุยกันพวกเธอเอ่ยถึงเสี่ยวเหวินจะว่าไป ตั้งแต่เหตุการณ์ในห้องผ่าตัดครั้งนั้น ที่เสี่ยวเหวินแอบมาเตือนเธอเรื่องแผนการของเหวินฉู่ เสิ่นชูก็ไม่ได้เจอหน้าหรือข่าวคราวของพยาบาลสาวคนนั้นอีกเลยที่แท้ เสี่ยวเหวินลาออกไปตั้งแต่วันนั้นแล้วเมื่อกลั

เหอเมิ่งยิ้มบาง ๆ พลางส่งสายตาปรามสามีไม่ให้พูดอะไรที่อาจทำให้สถานการณ์เสียไปมากกว่านี้ “คุณชายฉี ครั้งที่แล้วฉันกับเจินเจินไม่ทันได้แนะนำให้รู้จัก นี่คือเสี่ยวชู สะใภ้ตระกูลฮั่วเอง”ในเมื่อฮั่วจินเฉินกล้าพาเสิ่นชูมาปรากฏตัวในงานที่มีหน้ามีตาขนาดนี้ ต่อให้เขาจะประกาศความสัมพันธ์ของทั้งคู่ออกไปอย่างเป็นทางการ มันก็คงไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไรนักอีกอย่าง เธอยังอ่านใจฉีเวินเหยียนไม่ออกว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเสิ่นชูกันแน่ หากเขาเกิดมีใจให้ผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาจริงๆ การเปิดเผยเรื่องนี้ต่อหน้าสาธารณชนก็นับว่าเป็นโอกาสดีที่จะได้ตัดไฟเสียแต่ต้นลมก่อนที่ไฟลามเลียจนยากจะควบคุมฮั่วจินเฉินแกว่งแก้วเหล้าในมือเบา ๆ พลางเอ่ยว่า “เธอเป็นภรรยาของผม คุณชายฉีดูประหลาดใจมากเลยเหรอครับ?”ฉีเวินเหยียนละสายตาจากเสิ่นชูที่กำลังสนทนากับแขกท่านอื่นอยู่ไม่ไกล เขานิ่งงันไปครู่หนึ่งเมื่อภาพท่าทางเย่อหยิ่งของฮั่วเจินเจินในวันนั้นผุดขึ้นมาในหัว ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ราวกับได้เจอเรื่องที่ตลกขบขันที่สุดในรอบปี “ประหลาดใจมากจริง ๆ ครับ เพราะว่า...” เขาเว้นจังหวะอึดใจหนึ่ง พลางปรายตาไปทางฮั่วจินเฉินด้วยแววตาท้าท

"พวกคุณออกจะเกินไปหน่อยนะ" ฉีเวินเหยียนเอ่ยขึ้น แน่นอนว่าเขาเองก็คิดว่าเสิ่นชูฟังภาษาต่างประเทศไม่ออก การที่สองพี่น้องตระกูลฮั่วจงใจพูดภาษาอังกฤษต่อหน้าเสิ่นชูต่อหน้าต่อตาศาสตราจารย์แอนเดอร์สันที่มีล่ามอยู่ข้างกายเช่นนี้ เจตนาจะเป็นอย่างไรย่อมเห็นได้อย่างชัดเจนเมื่อเห็นฉีเวินเหยียนออกหน้าปกป้องเสิ่นชู ฮั่วจินเฉินก็จ้องมองเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย แผ่รังสีคุกคามที่ลุ่มลึกและอันตรายออกมายังไม่ทันที่เขาจะได้อ้าปากพูด เสิ่นชูก็รั้งแขนฉีเวินเหยียนไว้พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น "ช่างเถอะค่ะ ฉันไม่สนใจหรอกว่าพวกเขาจะพูดอะไร"เธอยังคงไม่แสดงท่าทีว่าแท้จริงแล้วตัวเองฟังออก และยิ่งไม่อยากไปโต้เถียงเรื่องพวกนี้ต่อหน้าศาสตราจารย์แอนเดอร์สัน ของปลอมก็คือของปลอม ไม่มีวันที่จะมาแทนที่เธอที่เป็นของจริงได้หรอกฉีเวินเหยียนรับคำเพียงภายนอก แต่ในใจเขากลับไม่อาจปล่อยวางเรื่องนี้ได้เลย...งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไป เหอเมิ่ง เดินออกมาจากห้องพักผ่อน เธอเรียกพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งมาหา นำแก้วเหล้าในมือวางลงบนถาดพร้อมยัดเงินค่าทิปให้ เพื่อเป็นสัญญาณให้พนักงานนำเหล้าแก้วนั้นไปส่งให้ฉีเวินเหยียน

ฮั่วจินเฉิน กลับมาถึงคอนโดไท่ผิงในช่วงเวลาห้าทุ่มครึ่ง เมื่อก้าวเท้าเข้าบ้านมา ภายในห้องนั่งเล่นและห้องนอนต่างมืดสนิทเขาเอื้อมมือเปิดไฟซ่อนผนัง แล้วผลักประตูห้องนอนเข้าไป อาศัยแสงไฟสีเหลืองนวลจากภายนอกทอดมองไปยังคนที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ใบหน้าที่คมเข้มของเขาพลันเครียดเกร็งขึ้นมาชั่วขณะหนึ่งเขายืนนิ่งอยู่ที่ข้างเตียงครู่ใหญ่ ก่อนจะถอดเสื้อนอกออกแล้วเดินไปอาบน้ำที่ห้องนอนแขกฝั่งตรงข้าม...เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดรำไรลอดผ่านร่องผ้าม่านตกลงที่หัวเตียงเสิ่นชู ค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าที่หล่อเหลาคมคายของชายหนุ่มวงแขนของเขาวางพาดอยู่บริเวณกระดูกสะโพกใต้เอวของเธอ โดยจงใจเว้นระยะไม่ให้กดทับช่วงท้อง ท่าทางที่ดูระมัดระวังเช่นนี้ราวกับว่าเขารักและทะนุถนอมเธอไว้กลางใจจริงๆ...ช่างเป็นภาพที่งดงามราวกับคู่รักข้าวใหม่ปลามันที่รักกันปานจะกลืนกิน...เพียงแต่น่าเสียดาย...ช่องว่างระหว่างพวกเขานั้นช่างลึกซึ้ง ราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไม่อาจสัมผัสถึงกันได้และตัวเธอก็ไม่อยากจะก้าวเข้าไปในโลกของเขาอีกต่อไปแล้วเสิ่นชูได้สติแล้วพยายามขยับมือของเขาออก การเคลื่อนไหวนี้