Todos los capítulos de หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Capítulo 491 - Capítulo 500

ฉีเยี่ยนจับกระแสความนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้นได้ พลันความเดือดดาลก็แล่นริ้วขึ้นมา “แม่หนูนี่หมายความว่ายังไงกัน พูดแบบนี้ตั้งใจจะปรักปรำว่าฉันใจคอคับแคบงั้นหรือ!” “ที่เสี่ยวชูพูดก็ไม่ได้ผิดไปจากความจริงนี่ครับ” ฉีซื่อเอินแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ “ปกติพี่ใหญ่ก็รับของกำนัลจนชินชาอยู่แล้ว คงได้ส่วนต่างไปไม่น้อยเลยใช่ไหมล่ะครับ?”สีหน้าของฉีเยี่ยนพลันมืดครึ้มลงไปอีกหลายส่วน “นายจะลากฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยทำไม?”“หากไม่ใช่เพราะเห็นพี่คอยจ้องจะจับผิดเรื่องของขวัญแรกพบชิ้นนี้ ผมจะเอ่ยปากถามคำนี้หรือครับ” น้ำเสียงของฉีซื่อเอินราบเรียบสนิท ทว่ากลับแฝงเร้นไปด้วยความคมปลาบที่ยากจะสังเกต “แล้วอีกอย่าง ลูกสาวของผมจะเป็นยังไง ก็ไม่ใช่เรื่องที่คนนอกจะมาสั่งสอนนะครับ!” เสิ่นชูยืนอยู่ด้านข้าง เฝ้าสังเกตแววตาและสีหน้าที่แปรเปลี่ยนไปของทุกคนอย่างเงียบเชียบและแนบเนียน เธอสัมผัสได้ว่า ทุกคนในบ้านหลังนี้ราวกับสวมหน้ากากเข้าหากัน ทั้งที่มีสายเลือดเดียวกันแท้ ๆ แต่กลับให้ความรู้สึกห่างเหินไร้น้ำใจอย่างบอกไม่ถูก หรือว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าผลประโยชน์อันมหาศาลแล้ว ความผูกพันทางสายเลือดจะบางเบาเสียยิ่งกว่าแผ่นกระ

เสิ่นชูก้าวเยื้องย่างเข้ามาท่ามกลางฝูงชนพร้อมกับควงแขนของฉีเวินเหยียน ค่ำคืนนี้เธออยู่ในชุดเดรสยาวผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินแซฟไฟร์ ช่วงคอเสื้อดีไซน์เป็นสายผูกคล้อง ทิ้งตัวยาวด้วยริบบิ้นผ้าผูกโบว์ตรงต้นคอด้านหลัง ลาดเรื่อยลงมาตามแผ่นหลังเนียนละเอียดที่เปิดเปลือย เส้นสายการตัดเย็บที่โอบรัดเน้นช่วงเอวคอดกิ่วและชายกระโปรงทรงสอบตรงที่แนบเนื้อ ช่วยขับเน้นเรือนร่างและทรวดทรงองค์เอวอันอรชรเฉิดฉายของเธอให้เด่นชัดเธอไม่จำเป็นต้องมีเครื่องประดับระยิบระยับใด ๆ มาแต่งแต้มด้วยซ้ำ ลำพังเพียงแค่ยืนอยู่ ณ ตรงนั้น เธอก็ดูงดงามสะดุดตาแฝงด้วยความละมุนละไม เสียจนผู้คนรอบข้างไม่อาจละสายตาได้เลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวฉีซื่อเอินถือแก้วไวน์พลางเอ่ยทักทายชนแก้วกับบรรดาแขกเหรื่อผู้มีเกียรติ “ยินดีต้อนรับทุกท่านที่มาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับลูกสาวของผมนะครับ ลูกสาวผมเพิ่งกลับมาที่เมืองหรง ยังไม่ค่อยคุ้นชินกับที่นี่เท่าใดนัก วันข้างหน้าในส่วนของหน้าที่การงาน คงต้องรบกวนทุกท่านช่วยชี้แนะและให้ความเมตตาเอ็นดูเธอด้วยนะครับ”“ประธานฉีถ่อมตนเกินไปแล้วครับ ดีไม่ดีวันข้างหน้าพวกเราต่างหากที่ต้องพึ่งพาบารมีและความช่วยเหลือจากค

งานเลี้ยงต้อนรับลากยาวต่อเนื่องไปจนถึงช่วงบ่ายจึงได้สิ้นสุดลง แขกเหรื่อต่างทยอยเดินทางกลับกันไป ยามนี้เหลือเพียงเจ้าหน้าที่ที่กำลังขะมักเขม้นเคลียร์สถานที่ และบรรดาแม่บ้านที่ช่วยกันเก็บกวาดถ้วยถัง แก้วไวน์ รวมถึงจานเปล่าที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะฉีซื่อเอินเดินไปส่งฉีหวยหมิงและฮั่วจินเฉินจนเสร็จสรรพ ครั้นเมื่อหมุนตัวเดินกลับเข้ามาด้านใน ฉีเวินเหยียนที่นิ่งเงียบมานานถึงได้เปิดปากเอ่ยขึ้น “คุณพ่อครับ ผมรู้สึกว่าผู้ชายสวมหน้ากากคนนั้นดูคุ้นตา”“ใครกันล่ะ คุณเฉินอย่างนั้นหรือ?”“เขาเหมือนฮั่วจินเฉินครับ”ฝีเท้าของฉีซื่อเอินชะงักกึกไปในทันที เขาหันขวับกลับมามองฉีเวินเหยียน “พูดเล่นอะไรของลูกน่ะ คนสกุลฮั่วนั่นไม่ใช่ว่าตายตกตามกันไปตั้งนานแล้วหรือไง...”“แล้วถ้าเขายังไม่ตายอย่างที่เราคิดล่ะครับ”ฉีซื่อเอินนิ่งงันครุ่นคิดไปครู่ใหญ่ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น “เรื่องนี้ลูกห้ามเอาไปพูดให้น้องได้ยินเด็ดขาด ส่วนชายคนนั้นจะใช่ฮั่วจินเฉินหรือไม่ ฉันจะส่งคนไปสืบสาวราวเรื่องที่ซิงโจวให้รู้ความจริงเอง”โจวฉี่หลงนับเป็นผู้ทรงอิทธิพลระดับไหนในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ต่อให้มีคนขวัญกล้าเทียมฟ้าคิดจะปลอ

“ฉันเล่นไม่เป็นค่ะ” เสิ่นชูเบือนหน้าหนีไปทางอื่นฮั่วจินเฉินกุมมือของเธอไว้พลางบังคับทิศทางให้เธอหมุนกายกลับมาขยับไปอยู่เบื้องหน้า โดยมีร่างของเขาประกบซ้อนแนบชิดอยู่ทางด้านหลัง เขาโน้มกายต่ำทาบทับลงมาอย่างแผ่วเบา “เดี๋ยวผมสอน”เมื่อเห็นว่าเธอจับไม้คิวด้วยท่วงท่าที่เงอะงะไม่ถูกต้อง ฮั่วจินเฉินจึงยื่นมือเข้ามากุมทับฝ่ามือของเธออาจเป็นเพราะระยะห่างที่ชิดใกล้จนเกินไป ท่วงท่าในยามนี้จึงดูหมิ่นเหม่ชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิง เสิ่นชูใจลอยจนสติเตลิดอยู่หลายครา ส่งผลให้เธอแทงลูกพลาดไม่โดนสักครั้งเดียว ฮั่วจินเฉินขยับกายประชิดเบียดเสียดเข้าไปอีก ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ตั้งสมาธิหน่อยครับ”เสิ่นชูเม้มริมฝีปากแน่น เธอสะบัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดทิ้งไปเพื่อเรียกสติกลับคืนมาเวลาผ่านไปราว ๆ สิบนาที เสิ่นชูจึงเริ่มเรียนรู้เทคนิคการเล่นได้ดีขึ้น ในระหว่างนั้นฮั่วจินเฉินกลับกระดกน้ำเมาสีอำพันในแก้วจนหมดรวดเดียว สายตาตรึงแน่นอยู่บนเรือนร่างของเธอ มันช่างเป็นสายตาที่ร้อนแรงและลึกล้ำยิ่งนักในจังหวะที่เสิ่นชูหันใบหน้ากลับมาหาเขา ฝ่ามือหนาก็เอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่ท้ายทอยของเธอในทันที โดยที

เบื้องหน้าเอ่ยอ้างว่าให้มาทำความรู้จักติดต่อประสานงาน ทว่าแท้จริงแล้ว มันก็ไม่ได้ต่างกับการบีบบังคับให้เธอเป็นเครื่องมือประจบประแจงผู้ชายคนนี้เลยสักนิด ดีไม่ดี หากวันใดวันหนึ่งฝ่ายนั้นเกิดถูกตาต้องใจเธอขึ้นมา พวกผู้ใหญ่ในตระกูลก็คงพร้อมใจกันประเคนขายเธอออกไปราวกับเร่ขายผักในตลาดสดทว่าเธอก็รู้ดีแก่ใจว่าตนเองเพิ่งจะเดินทางกลับเข้ามาอยู่ในตระกูลฉีได้ไม่นาน หากปฏิเสธอย่างหักด้ามพร้า เกรงว่าจะกลายเป็นเสี้ยนหนามที่ทำให้คุณพ่อและพี่ชายต้องตกที่นั่งลำบากแต่ก็นับว่ายังโชคดีอยู่บ้าง ที่อีกฝ่ายคือคนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีเช่นนั้นแล้ว การที่จะแสร้งทำเป็นโอนอ่อนผ่อนตาม จึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร“ค่ะ”เมื่อเห็นเสิ่นชูยอมตกลงแต่โดยดี ท่านผู้อาวุโสก็ยิ่งทวีความพึงพอใจมากยิ่งขึ้นฉีหวยหมิงวางถ้วยชาลง พลางทอดสายตามองเสิ่นชู “อีกสักพักพวกเราต้องเข้าบริษัทกัน เธอก็ไปพร้อมกับพวกเราเลยแล้วกันนะ”เสิ่นชูทำเพียงแค่ส่งยิ้มโดยไม่ได้เอ่ยคำใด...ภายหลังจากที่ฮั่วจินเฉินเข้าซื้อควบรวมกิจการของทีโอเทคโนโลยีเป็นที่เรียบร้อย พนักงานทุกคนภายในบริษัทต่างก็รับรู้เพียงแค่ข่าวคราวเรื่องการเปลี่ยนตัวประธานกร