All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 721 - Chapter 730

เสิ่นฮ่าวไม่ทันตั้งตัวแม้แต่น้อย จนกระทั่งเห็นลอร่าคว้าคอเสื้อด้านหลังของเสิ่นชูไว้ แรงมหาศาลนั้นเกือบทำให้เธอเสียหลักล้ม เขาถึงพลันได้สติแล้วรีบพุ่งเข้าไปทันที พร้อมกับตะโกนลั่น "ปล่อยเธอนะ!"ลอร่าตวัดกระบองยืดหด กระแทกเข้ากลางอกเสิ่นฮ่าวเต็มแรง เสิ่นฮ่าวเซถอยหลังไปหลายก้าวในจังหวะนั้นเอง ฝางถัวก็เข้ามาประคองเขาไว้ได้ทันท่วงที ก่อนจะดันเขาไปอยู่ในตำแหน่งที่ปลอดภัย แล้วรีบคว้าร่มบนชั้นวางรองเท้า ฟาดกระบองยืดหดในมือลอร่าจนกระเด็นหลุดไปลอร่าส่งเสียงครางฮึดฮัดด้วยความเจ็บ ไม่ทันได้ควบตัวเสิ่นชูต่อ ก็รีบปล่อยมือแล้วถอยหลังหลบการโจมตีของฝางถัว"พี่!" เสิ่นฮ่าวรีบก้าวเข้าไปดึงเสิ่นชูมาไว้ข้างกาย "พี่เป็นอะไรไหม?"เสิ่นชูส่ายหน้าทั้งที่ยังขวัญเสีย พลางหันไปมองฝางถัวและหญิงสาวคนนั้นลอร่าเองก็รู้ตัวแล้วว่าเจอคู่ต่อสู้ที่ยากจะต่อกรเข้าให้แล้ว เธอนวดคลึงข้อมือตัวเอง "ฝีมือไม่เลวนี่""เธอต่างหากที่ฝีมืออ่อนเกินไป อ่อนขนาดนี้ยังกล้ามาเสนอหน้า คนที่ส่งเธอมานี่คงเป็นคนฉลาดว่องไวเสียจริง" ฝางถัวไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาแม้แต่น้อยลอร่าฟังภาษาจีนออก ใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง "นาย— พวกคนจี

เสิ่นชูเดินออกไปเปิดประตูรั้ว มองดูกู้ฉือจวินที่ยืนนิ่งอยู่ด้านนอก แล้วเอ่ยถาม "ช่วงนี้คุณได้กลับเมืองเจียงเฉิงหรือเปล่าคะ?""เปล่าครับ" เขาส่ายหน้า พลอยยิ้มเบา ๆ แล้วพูดเสริมขึ้นว่า "แต่ว่า วันนี้ผมจะกลับแล้วล่ะ"เสิ่นชูชะงักไปนิด "วันนี้เลยเหรอ?"กู้ฉือจวินตอบกลับเสียงเรียบ "ผมมาลาคุณน่ะ""ก็จริงนะ ใกล้จะตรุษจีนแล้ว ก็ควรจะกลับได้แล้วล่ะค่ะ" เธอยิ้มพลางยักไหล่ ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้จึงพูดต่อ "งานทางฝั่งเมืองหรง ฉันอาจจะต้องขอลาหยุดยาวกับคุณสักหน่อยนะคะ"กู้ฉือจวินหยุดชะงักก้าว สายตาปาดผ่านหน้าท้องของเธอเบา ๆ อย่างเข้าใจดี "ได้แน่นอนครับ ตำแหน่งของคุณ ผมจะเก็บไว้ให้เสมอ"เสิ่นชูอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตอบ "ขอบคุณนะคะ"กู้ฉือจวินไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เพียงแค่หยุดยืนอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินจากไป ทว่าหลังจากเขาไปได้ไม่นาน รถของหลี่ลี่ก็ขับมาจอดอยู่ไม่ไกลหลี่ลี่รีบผลักประตูรถลงมา พุ่งตรงมาหาเสิ่นชู หอบหายใจไปพลางชะเง้อลอดมองเข้าไปในบ้าน "กู้ฉือจวินล่ะคะ? เขามาที่นี่ใช่ไหมคะ?"เสิ่นชูนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้า "มาจริง ๆ นั่นแหละ...""แล้วเขา—""เขาเพิ่งไปเมื่อกี้เอง"หลี่ลี่ตัว

เสิ่นชูหดเกร็งหน้าท้องตามสัญชาตญาณ พยายามไม่ให้ร่างกายแนบชิดกับเขาจนเกินไป ในใจได้แต่หวังว่าเขาจะไม่ไหวตัวทันจนสังเกตเห็นฮั่วจินเฉินสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงร่างกายที่เกร็งตึงของเธอ ดวงตาล้ำลึกจ้องมองคนในอ้อมกอดด้วยสายตาค้นหาสายตาของเธออดไม่ได้ที่จะไหวระริกและหลบเลี่ยงไปเล็กน้อยขืนถูกเขาจ้องมองอยู่อย่างนี้ต่อไป ช้าเร็วต้องถูกจับได้แน่เสิ่นชูกระแอมไอเบา ๆ "ด้วยความสัมพันธ์ของพวกเราในตอนนี้ ทำแบบนี้...คงไม่ค่อยดีเท่าไรมั้งคะ"เสียงหัวเราะทุ้มพร่าหลุดออกมาจากลำคอของเขา ผ่านไปครู่ใหญ่เขาถึงยอมลดท่าทีลง"เสิ่นชู" เขาร้องเรียกเธอเธอรับคำ "คะ?""ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนว่า คุณกำลังแอบวางแผนอะไรบางอย่างอยู่ลับ ๆ เลยล่ะ?"เสิ่นชูสีหน้าไม่เปลี่ยน สีหน้าเรียบเฉย ลูกตาหมุนวนเบา ๆ ปลายนิ้วแอบกำสาบเสื้อข้างลำตัวเขาไว้แน่น "ก็คงกำลังวางแผนจะกลับเมืองเจียงเฉิงไปฉลองตรุษจีนล่ะมั้งคะ"เปลือกตาของฮั่วจินเฉินขยับไหวเบา ๆ "จะไม่ยอมอยู่เป็นเพื่อนผมแล้วเหรอ?"เธอยิ้มเล็กน้อย "ฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณมาตั้งกี่ปีแล้ว ใครใช้ให้คุณไม่รู้จักรักษาไว้ตั้งแต่ตอนนั้นล่ะ ไว้ค่อยว่ากันวันหลังเถอะค่ะ" พูดจบ เสิ่น

ฮั่วจินเฉินตอบรับในลำคอ "อืม" ใบหน้าไร้ซึ่งความประหลาดใจแม้นิด "ผู้ชายอย่างเขาน่ะ โอกาสที่จะเลือกเธอมันไม่ได้มีเยอะอยู่แล้ว"หลี่ลี่ที่กำลังสะอื้นไม่หยุดได้ยินคำนี้เข้าก็หยุดร้องทันที หันมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ "พี่หมายความว่ายังไง ฉันแย่มากนักหรือไง?"เธอสูดจมูก ทำท่าเหมือนจะปล่อยโฮออกมาอีกรอบ แม่บ้านที่อยู่ข้าง ๆ จึงรีบเข้ามาปลอบ แล้วหันไปมองฮั่วจินเฉินด้วยความลำบากใจ "คุณชายคะ คุณหนูหลี่ก็เสียใจมากพออยู่แล้ว คุณพูดแบบนี้ใส่เธอได้ยังไงกันคะ""ผมพูดอะไรผิดหรือเปล่าล่ะ?" น้ำเสียงของฮั่วจินเฉินไม่ได้มีแววล้อเล่นแม้แต่น้อย สีหน้าจริงจังเป็นอย่างยิ่ง "แค่ถูกคนเขาปฏิเสธ ก็ทั้งเมาแล้วขับ ทั้งประสบอุบัติเหตุ แถมยังไปร้องไห้โวยวายที่สถานีตำรวจอีก นี่มันไม่ต่างอะไรกับเด็กดื้อที่ไม่ได้กินอมยิ้มแล้วอาละวาดโดยไม่สนใจอะไรเลย? เด็กดื้อยังพอว่าเพราะยังไม่โตพอที่จะคิดได้ แต่เธออายุยี่สิบกว่าแล้ว ถ้าฉันเป็นกู้ฉือจวิน ฉันก็คงต้องหนีไปให้ไกลที่สุดเหมือนกัน"หลี่ลี่อึ้งไปทั้งตัว น้ำตาชะงักค้างคาเบ้าตา ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำโต้แย้งใด ๆ ออกมาได้แม้แต่คำเดียวมีหรือเธอจะไม่เข้าใจ ว่าฮั่วจินเฉินกำลังพู

ตลอดสามวันติดต่อกัน หลังจากข่าวการถูกควบคุมตัวเพื่อสืบสวนของฮั่วเจินเจินถูกเผยแพร่ออกไป ตระกูลฮั่วก็ตกอยู่ในกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนเริ่มตั้งแต่การแยกบ้าน ข่าวฉาวเรื่องลูกนอกสมรส จนกระทั่งมาถึงการพลัดตกตึกเสียชีวิตของเหอเมิ่ง และฮั่วเจินเจินถูกควบคุมตัว ตระกูลฮั่วเกิดเรื่องติดต่อกันไม่เว้นแต่ละวัน ซึ่งเรื่องนี้ได้ลุกลามไปถึงฮั่วเฉิงเยี่ย จนส่งผลให้งานทั้งหมดของเขาในกระทรวงการต่างประเทศต้องถูกระงับไว้ชั่วคราวกระแสสังคมเกี่ยวกับตระกูลฮั่วยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าแผนกประชาสัมพันธ์ของฮั่วซื่อกรุ๊ปจะคอยกดหัวข้อคำค้นหายอดนิยมลงไป แต่ก็มักจะมีหัวข้อใหม่ ๆ โผล่ขึ้นมาแทนที่เสมอราวกับว่า มีมือที่มองไม่เห็นกำลังคอยผลักดันให้กระแสข่าวแพร่สะพัดออกไปขณะเดียวกัน บริเวณชั้นสองของร้านน้ำชา ชายผู้หนึ่งกำลังนั่งพิงหน้าต่างมองดูผู้คนเดินผ่านไปมาระหว่างท้องถนน ปลายนิ้วหมุนถ้วยชาที่เริ่มเย็นชืด เสียงกระเบื้องถ้วยชาปะทะกันส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊งเบา ๆ"คุณดูสิ มันราบรื่นกว่าที่เราคาดการณ์ไว้เสียอีก" ชายวัยกลางคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามดันหนังสือพิมพ์ส่งไปให้ พาดหัวข่าวหน้าหนึ่ง