Todos los capítulos de หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Capítulo 501 - Capítulo 510

ไม่รอให้เสิ่นชูได้เอ่ยคัดค้าน ฮั่วจินเฉินก็ส่งสัญญาณให้คนขับรถเหยียบคันเร่งออกไปทันทีคำว่าเดตที่ออกมาจากปากของฮั่วจินเฉินนั้นไม่ได้มีความหมายถึงการไปกันแค่สองต่อสองตามลำพัง เสิ่นชูถูกพาตัวติดตามเขามายังศูนย์รวมความบันเทิงอันดับหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดของเมืองหรง ก่อนจะโดยสารลิฟต์แก้วพุ่งทะยานขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้าเมื่อบานประตูห้องรับรองส่วนตัวขนาดมหึมาเปิดออก ภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏคือท่วงทำนองเพลงบรรเลงขับกล่อมสลับกับการร่ายรำ บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความหรูหราฟุ้งเฟ้อจากบรรดาเหล่าแวดวงสังคมชั้นสูง“คุณเฉินครับ” ชายวัยกลางคนในชุดเชิ้ตเดินตรงเข้ามาหาเขาพร้อมกับยื่นมือออกมาจับเพื่อเป็นการทักทาย “สวัสดีครับ ผมสกุลจิน รู้จักกับท่านประธานสามมานานนับสิบปีแล้ว ได้ยินชื่อเสียงกิตติศัพท์ของคุณจากปากท่านประธานสามมาโดยตลอด วันนี้ถือเป็นโชคดีอย่างยิ่งที่ได้มีโอกาสพบกันครับ”ฮั่วจินเฉินเพียงแค่พยักหน้ารับคำ “ยินดีที่ได้พบเจอเช่นกันครับ”อีกฝ่ายผายมือเชิญให้เขานั่งลงบนเก้าอี้เสิ่นชูรีบสาวเท้าก้าวตามเขาไปติด ๆ และอาศัยจังหวะชุลมุนนั้นขยับเข้าไปนั่งข้างกายเขา ความสับสนงุนงงยังคงไม่จางหาย เธอไม่เข

เสิ่นชูยืนนิ่งค้าง เธอไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองด้านหลัง หรือแม้แต่ขยับเขยื้อนกายก็ไม่แม้แต่จะคิด หน้ากากครึ่งหน้าที่ฮั่วจินเฉินสวมไว้อยู่ห่างจากใบหน้าของเธอเพียงคืบเดียวเท่านั้น หากเพียงแค่เขาก้มหน้าลงมาอีกเพียงเล็กน้อย เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ริมฝีปากของเขาก็จะสามารถประทับจูบลงบนริมฝีปากของเธอได้ทันทีไม่รู้ว่าท่วงท่านี้ค้างอยู่เนิ่นนานเพียงใด เสิ่นชูเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เขาไปหรือยัง?”ฮั่วจินเฉินจ้องมองริมฝีปากสีแดงระเรื่อที่ขยับไหวไปมาตรงหน้า แรงปรารถนาที่เขาอดกลั้นไว้อย่างยากลำบากถูกกดทับลงอย่างมิดชิดในที่สุด เขาขานรับ อืม ในลำคอเพียงสั้น ๆ “ไปแล้ว”เสิ่นชูรีบก้าวเท้าเข้าไปในลิฟต์ทันทีฮั่วจินเฉินปรายสายตามองไปทางอื่นแวบหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าก้าวตามเธอเข้าไปในลิฟต์จนกระทั่งบานประตูของลิฟต์เคลื่อนปิดสนิทลง หลินเย่จึงค่อย ๆ ก้าวเท้าออกมาจากมุมมืดอย่างไม่รีบร้อนพลางยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู “ความสัมพันธ์ระหว่างคุณเฉินกับคุณหนูฉีดูจะไม่ธรรมดาครับ ทั้งคู่ดูใกล้ชิดกันเกินกว่าจะเป็นเพียงการร่วมงานกันธรรมดา”ปลายสายคือฉีเยี่ยน ทันทีที่รับฟังรายงาน พลันหมดสิ้นอารมณ์จ

กู้ฉือจวินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เวลาเจอเรื่องไม่สบอารมณ์เขาก็เป็นแบบนั้นแหละ ชินเสียเถอะครับ”“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?”เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นตรง ๆ เพียงแต่ปิดแฟ้มเอกสารลง “คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า?”เสิ่นชูเพิ่งนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ “ฉันเพิ่งดูข้อเสนอโครงการรักษาพยาบาลแบบมุ่งเป้าที่เป็นแกนหลักของโรคอัลไซเมอร์มาค่ะ แค่อยากรู้ว่าการนำยาเก่ามาปรับใช้ใหม่เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและย่นระยะเวลาในการวิจัย รวมถึงลดต้นทุนเนี่ย จะส่งผลกระทบต่อผลการรักษาไหมคะ?”กู้ฉือจวินประสานมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน พลางมองไปที่เธอ “หากสามารถรับประกันได้ว่าความเสถียรและประสิทธิผลของยาจะไม่ลดลง วิธีการนี้ก็ถือเป็นความก้าวหน้าครั้งสำคัญครับ”“แต่คุณไม่คิดว่ามันเสี่ยงเกินไปหน่อยเหรอคะ? เพราะยังไงการนำยาเก่ามาใช้ใหม่มันก็มีตัวแปรที่ต้องคำนึงถึงมากเกินไป” น้ำเสียงของเสิ่นชูเจือไปด้วยความกังวลอยู่หลายส่วนเขาพยักหน้าเบา ๆ “มีความเสี่ยงจริง ๆ นั่นแหละครับ แต่ตัววิทยาศาสตร์เองก็ก้าวหน้าขึ้นได้จากการลองผิดลองถูกไม่ใช่เหรอครับ ไม่ลองดูแล้วจะรู้ได้ยังไง?”เสิ่นชูอึ้งไปเล็กน้อย เธอ

“ผมกับคุณหนูฉีรู้จักกัน ขอพวกเราคุยกันตามลำพังซักสองสามประโยคนะครับ” ฮั่วจินเฉินหันไปพูดกับแม่บ้านแววตาของแม่บ้านฉายแววประหลาดใจแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มพลางพยักหน้ารับและรีบปลีกตัวออกไปอย่างรวดเร็วเสิ่นชูกอดอกและเงยหน้าขึ้นมองเขา “คนแซ่ฮั่ว คุณไม่กลัวพี่ชายฉันจำคุณได้จริง ๆ เหรอ?”ฮั่วจินเฉินก้าวเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าวทันที มุมปากผุดรอยยิ้มที่ยากจะสังเกตเห็น “เขาสืบเรื่องของผมตั้งนานแล้ว แต่เป็นเพราะตัวตนในฐานะนี้ของผมมันก็เท่านั้น ตราบใดที่ผมไม่ยอมรับ เขาจะทำอะไรผมได้ล่ะ?”เสิ่นชูกัดริมฝีปากล่างและไม่ได้พูดอะไร“หม่าล่าเสียบไม้อร่อยไหม?”เธอได้สติกลับมา “คุณสะกดรอยตามฉันเหรอ?”ฮั่วจินเฉินยิ้มเจื่อน “ด้วยสถานะของผมในตอนนี้ ยังจำเป็นต้องสะกดรอยตามคุณอีกเหรอ?” พอพูดจบ เขาก็เก็บรอยยิ้มลงเล็กน้อย “ก็แค่วันนี้บังเอิญไปเจอเข้าพอดี”เสิ่นชูพูดไม่ออก เพราะมันเป็นเรื่องจริงที่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้เลยตอนนี้เขาคือเฉินจิ่นชู ไม่ใช่ตัวเขาที่เป็นฮั่วจินเฉิน ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็หย่ากันแล้ว เขาไม่มีเหตุผลที่จะต้องส่งคนมาสะกดรอยตามเธออีกต่อไปแล้วจริง ๆ…เปลือกตาของเธอขยับเปิดขึ้นเบา ๆ “ก็อร่อยดี

สันกรามของกู้ฉือจวินขยับไหวเล็กน้อย เขาหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ทำไมคุณถึงคิดว่าบทสรุปมันจะเหมือนกันล่ะครับ?”“เพราะชีวิตแต่งงานมันมีแต่ความแปรปรวนค่ะ ลำพังแค่ความรักอันบริสุทธิ์อย่างเดียวน่ะมันไม่พอหรอก มันยังมีเรื่องของวัตถุเงินทอง รวมถึงความต่างชนชั้นของครอบครัวทั้งสองฝ่ายด้วย ต่อให้ในตอนนั้นฉันจะแต่งเข้าตระกูลกู้ในฐานะลูกสาวตระกูลเสิ่น แล้วฉันจะมีความสุขจริง ๆ เหรอคะ? คุณอาจจะเลือกยืนอยู่ข้างฉัน หรืออาจจะไม่ แต่อย่างคุณแม่ของคุณน่ะ ท่านย่อมต้องตั้งแง่รังเกียจลูกสะใภ้แบบฉันเหมือนอย่างที่หลี่ม่านยวี่ทำแน่ ๆ แล้วฉันก็คงต้องใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลกู้ด้วยความระแวดระวังและต้องคอยปฏิบัติตามกฎระเบียบ”“ถึงแม้ว่าผมจะไม่กล้ารับประกันว่าเส้นทางที่ยังไม่เคยเดินมันจะต้องสวยงาม แต่อย่างน้อยตัวผมในตอนนี้ก็สามารถมองเห็นปัญหาในโลกความเป็นจริงเหล่านี้ได้อย่างมีสติค่ะ ฉันไม่อยากให้เราทั้งสองคนต้องถูกกักขังอยู่ในความสัมพันธ์ที่ปลายทางต้องยากลำบากอย่างแน่นอน และยิ่งไม่อยากเห็นคุณต้องมาแบกรับความกดดันและเรื่องขัดแย้งในครอบครัวเพราะฉันด้วย”กู้ฉือจวินมองดูเธอเงียบ ๆ แววตาของเขาลึกล้ำเสี