All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 511 - Chapter 520

ผู้ชายคนนี้มัน...เสิ่นชูพิมพ์ตอบกลับไปว่า: 【ฉันเป็นคนความจำไม่ค่อยดี ไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากันเถอะค่ะ】หลังจากผ่านไปหนึ่งนาที อีกฝ่ายก็ส่งสติกเกอร์หน้าตาแสดงความน้อยอกน้อยใจกลับมา“คุณหนูฉีคะ ห้องส่วนตัวห้องนี้เลยค่ะ”เสียงของพนักงานต้อนรับดึงความสนใจของเเธอกลับมา เสิ่นชูเก็บโทรศัพท์มือถือลงแล้วผลักประตูห้องเข้าไปภายในห้องส่วนตัว นอกจากคุณนายหลัวแล้ว ยังมีชายหนุ่มอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย ซึ่งหน้าตาของเขาดูคุ้น ๆ อยู่ไม่น้อยเมื่อเพ่งมองดูดี ๆ ใบหน้าของเสิ่นชูก็แข็งทื่อไปเล็กน้อย ชายคนนี้คือผู้ชายประหลาดที่พยายามจะลวนลามเธอในงานเลี้ยงต้อนรับคราวก่อนนั่นเอง!“คุณหนูฉี เชิญนั่งตามสบายเลยค่ะ อย่าเกรงใจไปเลย” คุณนายหลัวเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มอันอบอุ่นเสิ่นชูรู้สึกอึดอัดไม่สบายตัวที่ถูกผู้ชายคนนั้นจ้องมอง แต่เธอก็ไม่กล้าปฏิเสธความห่วงใยของคุณนายหลัว จึงได้แต่นั่งลง “ได้ยินมาว่าประธานหลัวสนใจโครงการของเรา ฉันค่อนข้างประหลาดใจมากเลยค่ะ”“ตระกูลหลัวกับตระกูลฉีของเรามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันไม่น้อยเลยนะคะ คุณเพิ่งกลับมาเมืองหรงได้ไม่นานก็เลยอาจจะยังไม่รู้เรื่องนี้ แต่ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เพราะอีก

ฮั่วจินเฉินรีบรับตัวเธอไว้ทันที พลางโอบกอดเธอเข้าสู่อ้อมอกอย่างแนบแน่น เส้นเลือดบนหลังมือของเขาปูดโป่งขึ้นมาเป็นเส้น ๆสายตาของเขาเหยียดมองไปที่หลัวเทียนเป่าซึ่งนอนหมดสติอยู่ แววตาคู่นั้นฉายแววมืดมนและเย็นชาเป็นที่สุด หลังจากช้อนอุ้มเสิ่นชูขึ้นมาในท่าเจ้าสาว เขาก็เอ่ยสั่งคนสนิททางด้านหลังสั้น ๆ คำหนึ่ง “จัดการให้สะอาด”ฮั่วจินเฉินอุ้มเธอกลับเข้ามาในรถ ร่างกายของเธอสั่นเทาอยู่เล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหวาดกลัว ความเหนื่อยล้า หรืออารมณ์อื่นใดที่ยากจะอธิบายเขาขมวดคิ้วมุ่น รีบถอดเสื้อสูทตัวนอกออกมาคลุมลงบนไหล่ของเธอ ในตอนที่ปลายนิ้วบังเอิญไปสัมผัสโดนมือของเธอและรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิอันเย็นเยียบนั้น แววตาของเขาก็ฉายแววหนาวเหน็บแวบหนึ่ง ทว่าพอนึกขึ้นได้ว่ากำลังมองดูเธออยู่ สายตาคู่นั้นก็อ่อนแสงลงโดยสัญชาตญาณ “ผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่ก่อน”จู่ ๆ เสิ่นชูก็กำแขนเสื้อของเขาไว้แน่น และมันดูเหมือนกับการกระชากเสียมากกว่า “ฉัน…ฉันรู้สึกไม่สบายค่ะ”เขาตื่นตระหนกขึ้นมาทันที “ไปโรงพยาบาล”“ไม่ใช่ค่ะ…” มือของเสิ่นชูที่กำแขนเสื้อของเขาอยู่บีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ในเวลานี้เธอรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว

“ไม่มีนะคะ”เสิ่นชูส่ายหน้า “ฉันบอกว่าฉันรู้สึกไม่สบาย คุณหลัวก็เลยยอมให้ฉันกลับค่ะ ตอนที่ฉันเดินออกมาข้างนอกก็บังเอิญเจอคุณเฉินเข้าพอดี ตอนนั้นเองที่จู่ ๆ ฉันก็หมดสติไป พอฟื้นขึ้นมาอีกที ฉันก็นอนอยู่คนเดียวในโรงแรมแล้วค่ะ ต่อมาพอสอบถามดูถึงได้รู้ว่าคุณเฉินเป็นคนพาสฉันมาส่ง”“แก…แกโกหก! เรื่องนี้ไม่จริงสักนิด!” คุณนายหลัวคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะกุเรื่องขึ้นมาได้เป็นฉาก ๆ ขนาดนี้ แถมยังพูดจามีหลักการเหตุผลรองรับอย่างแน่นหนา “แกคิดว่ากล้องวงจรปิดเมื่อคืนนี้จะถ่ายตอนที่แกเดินออกไปไม่ได้หรือไง!”เมื่อมีการพาดพิงถึงกล้องวงจรปิด เสิ่นชูกลับไม่มีปฏิกิริยาตื่นตระหนกใด ๆ เลย ตรงกันข้าม เธอกลับสงบนิ่งเป็นอย่างมากความจริงเมื่อคืนนี้เธอเคยได้สติอยู่ช่วงหนึ่ง และฮั่วจินเฉินก็สั่งให้คนไปตัดต่อเอาภาพจากกล้องวงจรปิดในส่วนที่เกี่ยวกับเธอและเขาออกไปตั้งนานแล้ว ต่อให้คุณนายหลัวจะไปรื้อหาภาพจากกล้องวงจรปิดในตอนนี้ ก็ไม่มีทางได้เห็นภาพที่สมบูรณ์อย่างแน่นอนฉีเยี่ยนถึงกับพูดไม่ออก ทั้งโกรธทั้งร้อนรนกระวนกระวายใจ แต่ก็ไม่สามารถบีบให้เธอจำนนต่อความจริงได้เพราะยังไงเสีย ยาพวกนั้นเมื่อคืนนี้เธอก็เป็นคนส่งให

เมื่อยามค่ำคืนใกล้คืบคลานเข้ามา เสิ่นชูเอ่ยลาเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ที่หน้าตึกก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ ไฟเซนเซอร์ตามทางเดินในลานจอดรถทยอยสว่างขึ้นทีละดวง เธอเงยหน้าขึ้นและเมื่อมองเห็นร่างของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าได้อย่างชัดเจน ฝีเท้าของเธอก็ชะงักไปเล็กน้อยฮั่วจินเฉินกำลังนั่งเอนหลังพิงอยู่บนฝากระโปรงรถของเธอ สองมือโอบกอดอก สายตาอันมั่นคงทอดมองตรงมาที่เธอท่าทางนั้นดูนิ่ง ๆ สบาย ๆ อยู่หลายส่วน ทว่ากลับแผ่ซ่านประกายความกดดันที่ไม่อาจละเลยได้ออกมาหลังจากคืนนั้น เธอยังไม่ทันคิดเลยว่าจะเผชิญหน้ากับเรื่องนี้อย่างไรดี จะทำตัวตามสบายคิดเสียว่าตัวเองได้นอนกับโฮสต์หนุ่มเกรดพรีเมียมคนหนึ่ง หรือจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นดีนะ…แต่ยังดีที่เขาเป็นฝ่ายเปิดฉากพูดออกมาก่อน“เรื่องเมื่อคืนนั้น ไม่คิดจะให้คำอธิบายกับผมหน่อยเหรอ?”เสิ่นชูอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด “ฉันต้องอธิบายอะไรกับคุณงั้นเหรอคะ?”“คุณพูดเองนะ” ฮั่วจิ้นเฉินขยับเข้ามาใกล้เธอในทันที “ว่าผมค่อนข้างไม่ได้เรื่อง?”เสิ่นชู “...”ที่แท้ก็ตั้งใจมาเอาเรื่องนี่เอง…เขาหลุดหัวเราะเบา ๆ “แต่ทำไมผมกลับรู้สึกว่าคืนนั้นผมออกจะยอดเยี่ยมมากเล

สองคนแม่ลูกตระกูลหลัวสีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด โดยเฉพาะหลัวเทียนเป่าที่ศีรษะยังบาดเจ็บ ความโกรธแค้นนี้มันจุกอกจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ตอนแรกเขาคิดว่าจะรอให้ตบแต่งเธอเข้าบ้านแล้วค่อยทรมานสั่งสอนให้เข็ดหลาบ แต่พอได้ยินว่าเธอเคยแต่งงานมาแล้ว ใจหนึ่งเขาก็ไม่อยากแต่ง แต่อีกใจก็ยังไม่ยินยอมพร้อมใจที่จะปล่อยไปคุณนายหลัวยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองถูกปั่นหัวเล่น จนไม่คิดจะรักษาภาพลักษณ์หรือแสร้งทำเป็นเกรงใจอีกต่อไป “คุณท่านฉีคะ คุณว่าควรจะเอายังไงดีล่ะ? ตระกูลหลัวของพวกเราไม่ยอมเสียเปรียบแน่ ลูกชายของฉันยังไม่เคยผ่านการแต่งงานมาก่อนเลยนะ! แล้วการต้องมาแต่งงานกับคุณหนูตระกูลฉีที่เคยหย่าร้างมาแล้วเนี่ย ไม่แคล้วต้องโดนคนหัวเราะเยาะจนฟันร่วงหมดปากหรอกเหรอ?”แววตาของคุณปู่ฉีมืดมนลงไปแวบหนึ่งโดยไม่แสดงอาการ “ตระกูลหลัวของพวกคุณไม่ยอมเสียเปรียบ แล้วคิดว่าตระกูลฉีของเราจะยอมงั้นรึ?”“แต่ลูกสาวของคุณทุบหัวลูกชายของฉัน—”ยังไม่ทันที่คุณปู่ฉีจะได้ตอบกลับ จู่ ๆ ฉีรุ่ยอันก็เปิดปากพูดขึ้นมาด้วยท่าทีที่ผิดแปลกไปจากเดิม “นั่นก็เป็นเพราะลูกชายของคุณวางยาหลานสาวของผมก่อนไม่ใช่เหรอ ถ้าให้ผมพูดนะ คนตระกูลฉีของเราไม่ใช่