All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 471 - Chapter 480

“หมายความว่ายังไง?”“เซลล์มะเร็งของผมมันลุกลามแล้ว อีกสิบวันข้างหน้าผมต้องบินกลับไปเข้ารับการผ่าตัด แต่ตัวผมเองก็ยังไม่รู้เลยว่าจะสามารถรอดชีวิตกลับมาลงจากเตียงผ่าตัดได้ไหม เหตุผลที่ผมเลือกกลับประเทศมาในคราวนี้ ไม่ใช่เพียงเพราะเสิ่นชูเท่านั้น แต่ยังมีเรื่องของเฟิงจื้อเหนียนด้วย”สีหน้าของกู้ฉือจวินพลันมืดมนลงทันตา “เฟิงจื้อเหนียนคือคนบงการผู้อยู่เบื้องหลังคดีลักพาตัวคราวนั้น คุณสืบจนรู้เรื่องนี้แล้วงั้นเหรอ?”“รู้แล้ว” ฮั่วจินเฉินยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบอย่างเชื่องช้า “ผมไม่เพียงแค่รู้ตัวมันเท่านั้น แต่ในมือของผมตอนนี้ยังกุมหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะเป็นตราบาปเด็ดหัวและลากมันลงนรกได้ด้วย”“เพราะแบบนี้คุณถึงได้แกล้งตาย เพื่อล่อลวงให้เฟิงจื้อเหนียนตายใจงั้นเหรอ?” กู้ฉือจวินหลุดหัวเราะในลำคอ “คุณมั่นใจได้ยังไงว่าคนจิ้งจอกอย่างมันจะปักใจเชื่อว่าคุณตายไปแล้วจริง ๆ ?”“ขอแค่คนรอบตัวพากันเชื่อว่าผมตายแล้วจริง ๆ มันเองก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเชื่อเหมือนกัน”กู้ฉือจวินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนตั้งท่าจะก้าวเดินจากไป ทว่าฮั่วจินเฉินกลับเอ่ยปากรั้ง “ช่วยอย่าบอกเรื่องที่คุณพบผมใ

ฮั่วจินเฉินขับรถพาร่างของเสิ่นชูมาส่งที่สวีหยวนอพาร์ตเมนต์ หลี่ลี่ที่กำลังเดินวนเวียนรอคอยอยู่ใต้ตึกด้วยความกระวนกระวายใจรีบสาวเท้าก้าวเข้ามาหาทันที “พี่คะ พี่สะใภ้เธอ...”ทว่าคำพูดของเธอพลันชะงักค้างอยู่แค่นั้น เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรอยลิปสติกเด่นหราอยู่บนลำคอของฮั่วจินเฉิน“เธอดื่มเยอะไปแล้ว” ฮั่วจินเฉินไม่ได้มีท่าทีปิดบังซ่อนเร้นอะไร เขาเพียงช้อนอุ้มร่างของเสิ่นชูลงมาจากรถยนต์หลี่ลี่นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้รีบพุ่งตัวเข้าขวาง “พี่คะ พี่จะอุ้มเธอขึ้นไปตรง ๆ แบบนี้มันจะดีเหรอคะ? พวกเรายังขออาศัยบ้านคนอื่นเขาอยู่นะ ถ้าเกิดมีใครมาเห็นเข้า...”“เขาก็เห็นแล้วนี่ไง”หลี่ลี่อึ้งไปฉับพลัน เธอมองตามทิศทางสายตาของเขาไปกู้ฉือจวินกำลังก้าวเท้าลงมาจากรถยนต์อีกคันที่จอดอยู่ไม่ไกล ทุกอย่างมันช่างประจวบเหมาะราวกับจับวางหลี่ลี่ก้าวถอยหลังไปสองก้าวตามสัญชาตญาณ ยามนี้เธอถึงกับไม่กล้าแม้แต่จะผ่อนลมหายใจออกมาสายตาของกู้ฉือจวินตกกระทบลงบนร่างของเสิ่นชูที่กำลังหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขา ก่อนจะเลื่อนผ่านไปมองรอยลิปสติกบนลำคอของอีกฝ่าย แพขนตาหนาหลุบต่ำลง พลางเบนสายตาออกไปทางอื่นด้วยท่าทีเรียบเฉย “ประ

เมื่อผู้กองหลินนำกำลังเจ้าหน้าที่มาถึงท่าเทียบเรือ เรือที่เคยจอดเทียบท่าอยู่ก็อันตรธานหายไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงรถยนต์ของเสิ่นชูเสี่ยวช่ายรีบก้าวเข้าไปตรวจสอบสภาพรถก่อนจะผละออกมาแล้วกดโทรศัพท์ออกอย่างรวดเร็ว "อาจารย์ครับ นี่ดูเหมือนจะเป็นรถของคุุณเสิ่นจริงๆ แต่ตอนนี้เธอปิดเครื่องไปแล้วครับ!"ใบหน้าของผู้กองหลินพลันเคร่งขรึมและดูจริงจังขึ้นมาทันที "ทางนั้นต้องบังคับให้เธอปิดเครื่องแน่ ๆ" เขาหันไปสั่งการเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ที่เหลือให้กระจายกำลังออกไปค้นหาเบาะแสในบริเวณโดยรอบไม่นานนัก ตำรวจหญิงคนหนึ่งก็พาพยานที่เห็นเหตุการณ์เดินตรงเข้ามา "ผู้กองหลินคะ ลุงคนนี้บอกว่าเห็นเจ้าของรถคันนี้ขึ้นเรือไปแล้วค่ะ"พยานคนดังกล่าวเป็นชายวัยราว ๆ ห้าสิบกว่าปีที่มีงานอดิเรกคือการตกปลา เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการซักถามของตำรวจ เขาก็ตอบกลับมาด้วยท่าทางที่ยังคงมึนงงและเรียบเรียงเหตุการณ์ไม่ค่อยถูกนัก "ผมเห็นจริงๆ นะ ตอนที่ผมมาตกปลาเมื่อช่วงเช้า เรือคันนั้นก็จอดอยู่ตรงนั้นแล้ว แล้วเมื่อกี้เรือก็เพิ่งจะแล่นออกไป ผมเห็นผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ลงมาด้วย ก็เลยนึกว่าเป็นเพื่อนที่รู้จักกันเสียอีก""ตอนเช้าประมาณกี่โ

"เสิ่นชู! ตื่นสิ!""ผมจะไม่ยอมให้คุณเป็นอะไรไปเด็ดขาด!"เสิ่นชูเบิกตาโพลงขึ้นมาทันที เสียงสะท้อนที่ดังแว่วอยู่ข้างหูค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อเธอกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างถี่ถ้วน ก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาล กลิ่นอายอันคุ้นเคยเหล่านี้ช่วยปลอบประโลมความกระวนกระวายใจของเธอให้สงบลงได้อย่างรวดเร็วเธอยกมือขึ้นลูบหน้าผากที่ถูกพันด้วยผ้าก๊อซพลางค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง และในตอนที่กำลังจะก้าวขาลงจากเตียงนั้นเอง ฉีเวินเหยียนก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูพอดี "เสี่ยวชู!"เขารีบก้าวเท้าเข้ามาประคองเธอไว้ทันที "จะลงจากเตียงทำไมกัน เธอยังบาดเจ็บอยู่เลยนะ!""พี่คะ?" เสิ่นชูมองหน้าเขา "พี่เป็นคนช่วยฉันไว้เหรอ?""นี่เธอหัวกระแทกจนเบลอไปแล้วหรือไง ถ้าไม่ใช่ฉันแล้วจะเป็นใครไปได้ล่ะ?" กล่าวจบ เขาก็ปรับสีหน้าเป็นเคร่งขรึมและเอ่ยดุขึ้นมาทันที "เธอ นี่มันไม่รักชีวิตตัวเองเอาเสียเลยนะ ตัวคนเดียวแท้ๆ ยังกล้าบุกไปหาเฟิงจื้อเหนียนอีก!"เสิ่นชูหลุบตาลงต่ำ ทว่าเงาร่างท่ามกลางแสงไฟหน้ารถเมื่อคืนนี้... ดูอย่างไรก็ไม่ค่อยเหมือนพี่ชายของเธอเลยสักนิดรวมถึงเสียงพูดเหล่านั้นที่เธอได้ยินแว่วมาในค

"ข้างหน้ามีตำรวจจราจรครับ!" คนขับรถตะโกนลั่น"ชนฝ่าไปเลย"วินาทีที่รถยนต์พุ่งเข้าใกล้ด่านตรวจ เฟิงจื้อเหนียนก็ค่อยๆ เลื่อนกระจกรถลงในจังหวะที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจราจรกำลังจะก้าวเข้ามาใกล้ เขาก็ชักปืนออกมาแล้วลั่นไกยิงออกไปอย่างเหนือความคาดหมาย เสียงปืนแผดก้องกังวานพร้อมกับร่างของตำรวจที่ถูกกระสุนเจาะล้มพับลงกับพื้น ส่วนเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ที่เหลือยังไม่ทันจะได้ตั้งตัวและตอบโต้ เฟิงจื้อเหนียนก็รัวยิงซ้ำตามไปอีกสามนัดซ้อนหลังจากรถยนต์พุ่งชนฝ่าด่านสกัดมาได้ ก็หักเลี้ยวหลบหนีเข้าไปในถนนสายรองทันทีคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ภายในรถต่างพากันอกสั่นขวัญแขวนด้วยความหวาดกลัว มีเพียงเฟิงจื้อเหนียนคนเดียวเท่านั้นที่สีหน้ายังคงเรียบเฉย ทว่าภายใต้ความสงบนิ่งนั้น กลับแฝงไปด้วยความบ้าคลั่งที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆมันเป็นความบ้าคลั่งชนิดที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมทว่าจู่ ๆ ตรงบริเวณทางแยกด้านหน้า ก็มีรถบรรทุกหนักคันหนึ่งแล่นสวนตัดออกมา คนขับรถของเฟิงจื้อเหนียนรีบหักพวงมาลัยหลบตามสัญชาตญาณจนทำให้เกิดอุบัติเหตุ รถเสียหลักพุ่งเข้าชนป้ายบอกทางอย่างจังชายคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถบรรทุกคันนั้น