All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 481 - Chapter 490

แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสาเหตุใดในภายหลัง เกาสื่อ พี่สาวคนโต และน้องห้า ทั้งสามคนถึงได้กลายมาเป็นพวกพ้องลงเรือลำเดียวกันไปเสียได้ช่วงนี้ฉีเยี่ยนพี่สาวคนโตกำลังมีปัญหาหย่าร้างกับสามีชาวต่างชาติ เธอจึงหอบลูกกลับมาอยู่ทีตระกูลฉี และเรียกได้ว่าสมรู้ร่วมคิดเป็นเนื้อเดียวกับเกาสื่อ ยิ่งไปกว่านั้นพวกหล่อนยังเริ่มลอบวางแผนฮุบบริษัทของเขา รวมถึงลามไปถึงตระกูลซ่งอีกด้วยเพียงเพราะตอนนี้ตระกูลซ่งไม่ได้รุ่งเรืองเหมือนเก่าก่อนแล้ว และการที่ฉีซื่อเอิน ต้องคอยแบกรับภาระบริหารบริษัทของตัวเองไปพร้อมๆ กับการยื่นมือเข้าไปดูแลตระกูลซ่งเพียงลำพัง ทำให้เขาแทบจะแยกร่างรับมือไม่ไหว ประกอบกับท่าทีและจุดยืนของพี่สามกับฉีซวงพี่สาวคนรองก็ยังไม่แน่ชัด สถานการณ์ของเขาในเวลานี้จึงเรียกได้ว่ากำลังถูกศัตรูโอบล้อมไว้ทุกทิศทุกทางเสิ่นชูนึกไม่ถึงเลยว่า ความซับซ้อนภายในตระกูลฉีจะหนักหนาสาหัสยิ่งกว่าที่เธอจินตนาการไว้เสียอีก ไม่ว่าใครที่มาได้ยินได้ฟังก็คงต้องรู้สึกปวดหัวไปตามๆ กันฉีเวินเหยียนเห็นสีหน้าของเธอเคร่งเครียดและสับสน ก็รีบเอ่ยปลอบใจทันที "ไม่เป็นไรหรอกครับ พ่อ เดี๋ยวผมจะจัดการสะสางเรื่องนี้เอง"ฉีซื่อเอินไ

ผู้ช่วยของผู้อาวุโสกู้เดินเข้าไปกระซิบบอกอะไรบางอย่างข้างหูหลี่ม่านยวี่ หล่อนถึงยอมหันหลังแล้วเดินตรงไปหาพวกผู้อาวุโสกู้เสิ่นชูยังคงเลือกที่จะนิ่งเงียบไม่ปริปาก และไม่ได้ใส่ใจว่าหลี่ม่านยวี่จะมองตนด้วยสายตาแบบไหนจนกระทั่งหลี่ม่านยวี่ก้าวขึ้นไปบนเวทีเพื่อกล่าวสุนทรพจน์ ทีแรกหล่อนก็เอ่ยแสดงความยินดีกับความสำเร็จของผลการวิจัยยาการบำบัดด้วยนาโนเทคโนโลยีตามมารยาท ทว่าจู่ ๆ หล่อนกลับประกาศเรื่องหนึ่งขึ้นมาดื้อๆ "สำหรับการร่วมมือในโครงการวิจัยนาโนครั้งต่อไป ตระกูลฮั่วจะยังคงจับมือร่วมทุนกับตระกูลกู้เช่นเดิมค่ะ แต่อย่างไรก็ตาม... ฉันมีข้อเรียกร้องเพียงข้อเดียวเท่านั้น"สิ้นคำประกาศนั้น ทั่วทั้งงานเลี้ยงก็พลันเกิดเสียงฮือฮาดังอื้ออึงสมกับเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูลหลี่จริงๆ ถึงขนาดกล้ามาตั้งเงื่อนไขข้อเรียกร้องในงานเลี้ยงของคนอื่นได้อย่างหน้าตาเฉยผู้อาวุโสกู้หันไปมองหลี่ม่านยวี่พลางขมวดคิ้ว "ไม่ทราบว่าข้อเรียกร้องของคุณนายฮั่วคืออะไรครับ?""ให้เสิ่นชูถอนตัวออกไปจากโครงการนี้ซะ"สายตาของทุกคนในงานพุ่งตรงไปที่เสิ่นชูเป็นตาเดียวคนที่ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังต่างพากันคิดว่าเธอไปทำอะไรให้ต

"จะกลับเมื่อไหร่ล่ะ?""ดูสถานการณ์ก่อนค่ะ" เสิ่นชูหลุบตาลงต่ำ "ยังไงซะมือของฉันข้างนี้ก็ไม่สามารถทำหน้าที่เป็นหมอผ่าตัดหลักได้อีกแล้ว บางทีการเปลี่ยนสายอาชีพไปเลยก็อาจจะดีเหมือนกัน"กู้ฉือจวินเม้มริมฝีปากแน่นหลังจากเสิ่นชูเดินออกมาจากงานเลี้ยง เธอก็ได้รับสายโทรศัพท์จากฉีเวินเหยียน พี่ชายของเธอรู้ว่าวันนี้เธอไปร่วมงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จจึงเอ่ยปากแสดงความยินดีกับเธอ ทว่าเขาเริ่มเอะใจเมื่อพบว่าปลายสายเอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมพูดจาตอบกลับมา"เสี่ยวชู เธอเป็นอะไรไปหรือเปล่า?"เสิ่นชูดึงสติกลับคืนมาพลางเอื้อมมือไปเช็ดหยาดน้ำตาที่หางตา "เปล่าค่ะ พอดีเมื่อกี้มีเศษทรายปลิวเข้าตาน่ะค่ะ""ในโถงงานเลี้ยงจะมีเศษทรายมาจากไหนกัน..." พอฉีเวินเหยียนพูดประโยคนี้จบเขาก็พลันตระหนักถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ "มีใครรังแกเธอใช่ไหม?!""ไม่มีค่ะ""เสี่ยวชู ขนาดกับพี่ยังคิดจะปิดบังไม่พูดความจริงอีกเหรอ""พี่คะ... หนูอยากกลับบ้านแล้วค่ะ"เธอไม่มีบ้านในความหมายที่แท้จริงมานานมากแล้วฉีเวินเหยียนไม่ได้ซักไซ้อะไรเธอต่อ ทว่าภายในใจของเขากลับรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก "ตกลง เดี๋ยวพี่สั่งให้ถังจวิ้นไปรับเธอกลั

ถังจวิ้นมีท่าทีอึกอักและยากที่จะเอ่ยปากขึ้นมาทันที "คือ... จะพูดดียังไงดีล่ะครับ เอาเป็นว่าผมกลัวว่าถ้าพูดมากไป นายน้อยจะหักเงินเดือนผมเอาล่ะสิครับ""ส่วนที่เขาหัก เดี๋ยวฉันชดเชยคืนให้เอง นายพูดมาเถอะ"ถังจวิ้นฉีกยิ้มกว้างทันที "งั้นก็ต้องกราบขอบพระคุณคุณหนูใหญ่ล่ะครับ! อันที่จริงสถานการณ์ของตระกูลฉีค่อนข้างจะซับซ้อนมากครับ ท่านประธานไม่ได้เป็นลูกชายคนเดียวของคุณท่านผู้อาวุโส คุณท่านยังมีลูกสาวอีกสองคน ลูกชายอีกสามคน รวมทั้งหมดหกคนครับ ท่านประธานเป็นลูกคนที่สี่ของตระกูลฉี คนในเมืองหรงเลยมักจะเรียกท่านประธานว่า คุณชายสี่ตระกูลฉี..."หลังจากที่ถังจวิ้นเล่าอธิบายถึงความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงและผลประโยชน์ของคนในตระกูลฉีจบ เสิ่นชูก็พอจะเข้าใจและตระหนักได้คร่าวๆ แล้วว่า ตระกูลฉีนั้นห่างไกลจากคำว่าเรียบง่าย และซับซ้อนกว่าที่เธอคิดไว้มากนักแม้ว่าตระกูลฉีในเมืองหรงจะขึ้นชื่อว่าเป็นตระกูลที่ร่ำรวยมหาศาลและมีอิทธิพลกว้างขวาง แต่การที่มีรากฐานครอบครัวใหญ่โตและทรัพย์สินมากมายมหาศาลก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีเสมอไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของการจัดสรรปันส่วนทรัพยากรและผลประโยชน์ที่ไม่ลงตัว เมื่อชิ้นเ

ในค่ำคืนนั้น เสิ่นชูร่วมรับประทานอาหารค่ำกับคนในครอบครัว คุณนายฉีเอาแต่คอยคีบอาหารให้เสิ่นชูไม่หยุด และเลือกเก็บแต่ของอร่อยๆ ไว้ให้เธอคนเดียว "หนูน้อยของแม่ ทานเยอะๆ นะจ๊ะ จะได้โตไวๆ"เสิ่นชูคลี่ยิ้มพลางพยักหน้ารับคำ "ค่ะ"ฉีซื่อเอินเอื้อมมือไปป้อนข้าวคุณนายฉีด้วยตัวเอง "หนูน้อยของเราโตเป็นผู้ใหญ่ตั้งนานแล้ว คุณไม่ต้องกังวลไปหรอก"คุณนายฉีเอื้อมมือไปผลักตะเกียบของเขาออกเบาๆ พลางเบ้ปากเอ่ยว่า "ฉันทานเองได้ค่ะ ลูกอยู่ด้วยนะ""จ้ะ ๆ ๆ" ฉีซื่อเอินยอมตามใจเธอทุกอย่างยอมผ่อนตามเธอทุกเรื่องเสิ่นชูมองดูคุณนายฉีที่ร่าเริงแจ่มใสราวกับเด็กๆ ก่อนจะหันไปเอ่ยถามฉีเวินเหยียน "พี่คะ อาการของคุณแม่เป็นยังไงบ้างคะ ดีขึ้นบ้างไหม?""บางครั้งก็มีช่วงที่ได้สติแจ่มใสขึ้นมาบ้าง แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นแบบนี้อีก แต่หลังจากได้รับการรักษาและทานยาคุมอาการ สภาพจิตใจของคุณแม่ก็ถือว่าค่อนข้างคงที่แล้วล่ะ"เธอหลุบสายตาลงต่ำ โดยไม่มีใครรู้ว่าภายในใจกำลังขบคิดสิ่งใดอยู่หลังจากรับประทานอาหารค่ำเสร็จสิ้น สาวใช้ก็นำทางพาเสิ่นชูมายังห้องนอนของเธอห้องนี้เป็นห้องนอนที่ถูกตกแต่งอย่างประณีตในสไตล์พระราชวังยุโรป ซึ่งเป