Lahat ng Kabanata ng The Billionaire's Canary: Kabanata 201 - Kabanata 210

"Ang lamig!" nanginig ako pag apak pa lang sa labas ng airport.Pumwesto siya sa likod ko saka niya ako niyakap, binalot niya ako ng sarili niyang malaking jacket."Hmm," ang sarap ng pakiramdam na maramdaman ang init ng katawan niya sa ganitong kalamig na panahon.Parang gusto ko na lang na manatili sa loob ng mga bisig niya.Ngunit kailangan naman naming maghiwalay na muna dahil dumating na ang sasakyan na inupahan pa niya na gagamitin namin ng isang linggo na pananatili namin dito sa korea.Deretso na kami ng Hotel na tutuluyan namin. Nakahanda na rin dahil mismong mga mama niya ang nag ayos ng tutuluyan namin ng isang linggo kaya hindi na kami na abala sa pag aayos ng mga kailangan namin. Basta daw pagdating namin ay sigurado ng may laman na daw ang tiyan ko para hindi naman sayang ang honeymoon namin dito sa Korea."Ang lamig sa labas, parang ayaw kong lumabas." nakalabi kong sabi sa kanya dahil iyon naman ang totoo. Nakakabagot lumabas at dahil sa hindi sanay sa masyadong malami

"Kumusta ang asawa ko?"Tanong ko sa kaibigan kong doctor na tumingin sa kanya.Kinakabahan ako na hindi ko mawari."Relax, Dwyenn. Walang problema sa asawa mo.""Pero bakit siya nasusuka. Mga paborito naman niya ang mga pagkaing kinain namin at sa parehong restaurant lang naman ako umorder ng mga iyon." magkakasunod na tanong ko pa dito kaya panu ako kakalma ngayon kung may masama siyang dinaramdam."Natural na lang sa asawa mo ang magsuka. Sister-in-law is just pregnant.""Sinong buntis?" Sa una ay hindi pa nagsink sa utak ko ang sinabi niya kaya naitanong ko iyon.Ngunit ng sikuin ako ni Kiana ay doon na gumana ang utak ko sa sinabi ng kaibigan ko."You are pregnant?"Tumango siya kaya nanlaki ang mga mata ko na napahawak sa kanyang mga balikat."Buntis ka? You are pregnant?" hindi talaga ako makapaniwala na pang uulit ko pa sa tanong ko."Sister-in-law is six weeks pregnant.""Really? Six weeks? You mean, nakabuo tayo sa unang gabi natin noon?""Dwyenn!" pinanlakihan niya ako ng m

"I told you to work a little carefully, even if you are still here in the flower shop." panenermon niya sa akin ng hapong iyon para sunduin ako.Hindi naman ako nadapa o naumpog ang tiyan ko sa kung anong matigas na bagay, kundi natusok lang ako ng tinik ng rosas na hinawakan ko.At iyon ang naabutan niya. Habang nilalagyan ko ng bandage ang kamay ko at nag alala na siya ng sobra.Mabilis niyang hinawakan ang kamay ko. Saka niya iyon inihipan at nilagyan saka niya nilagay ang bandage na ilalagay ko na sana."Sa susunod ipagawa mo sa mga kasama mo ang pagaalis ng mga tinik ng mga rosas na iyan para hindi ka matusok o magalusan." dagdag pa niyang bilin sa akin."Oo na po," tanging naging sagot ko sa kanya. Hindi ko naman siya masagot ng pabalang dahil para sa akin naman ang kanyang mga sinasabi at pag papaalala na makakabuti sa akin."Maupo ka na lang muna dun, kasi tatapusin ko pa ito." saka ko sinulyapan ang rosas na nasa harap ko sa ibabaw ng lamesa na naitigil ko sa paggawa ng bouqu

"Anong nangyari?" tanong ko kay Kianu.Nakatanggap ako ng tawag mula kay mama na nadisgrasya si Maureen."Nasaan si Maureen? Anong nangyari sa kanya? Ayos lang ba siya?" magkakasunod na tanong ko.Maureen is my bestfriend. At parang kapatid na rin ang turing ko sa kanya kaya sinong hindi mag aalala sa kanya ng makatanggap ako ng masamang balita tungkol sa kanya.Umiling si Kianu. And looks so depressed. He has blood on hie hand, his clothes. And he is crying."What? Tell me?"Ngunit hindi na nasagot ni Kianu ang tanong ko dahil lumabas na ang doctor sa operating room kung saan kami naghihintay para sa kalagayan ni Maureen."Kumusta ang asawa ko?" tanong na iyon ni Kianu.Ngunit sa naging pag iling ng doctor ay hindi na naging maganda ang pakiramdam ko."Ikinalulungkot kong sabihin sa inyo na ang pasyente ay nasa kritikal na kondisyon. She is brain dead.""What?" napaatras pa ako, mabuti na lang ay nasa likod ko si Dwyenn kaya nasalo niya ako ng manghina ang mga tuhod ko sa narinig.Hab

"Where have you been?" tanong sa akin ni papa ng maabutan namin ito ni Ate Myrna sa loob ng ward ko.Puno ng pag aalala ang mukha nitong nakatingin sa akin, lumapit at si papa na ang umalalay sa akin pabalik sa kama ko."Nagpahangin lang ako sa rooftop, papa." totoong sagot ko."Ano? Alam mo naman na pinagbabawal na ng doctor sayo ang magpagod. Hindi ka na naman nakikinig.""I know, Papa. Pero ayos lang naman ako. Gusto ko lang lumanghap ng sariwang hangin. Hindi dito sa loob ng ospital na puro gamot na lang ang naamoy ko."Nagpakawala si papa ng buntong hininga. Inayos nito ang unan at doon ako sumandal.Labing pitong taon na ako, at sa susunod na buwan na ang kaarawan ko pero hindi ko na masisiguro kung aabutin ko pa ba ang araw na iyon para sa ikalabing walong taon ko.Hindi na ako umaasa, dahil araw na lang ang binibilang ng buhay ko. Kahit na pinapakita ko sa kanila na malakas ako ay hindi na paipagkakaila sa katawan ko.Iyong tipong ilang hakbang na lang ang gagawin ko ay hinihi