Nang dahan-dahang bumukas ang pinto, sumalubong kay Alora ang pigura ng kanyang asawa. Nakayuko si Zephyra, ang noo ay nakasandal pa rin sa gilid ng hamba ng pinto, at ang mga kamay ay nakalagay sa kanyang bulsa na tila ba sinusubukan nitong pigilan ang sariling panginginig. Nang marinig ang tunog ng pagbukas, marahas na inangat ni Zephyra ang kanyang tingin. Ang kanyang mga mata ay mapula, pagod, at puno ng labis na pagsisisi. Hindi nakapagsalita si Zephyra. Napatitig lang siya kay Alora na tila ba hindi siya makapaniwalang pinagbigyan siya nito. Tumingin si Alora sa kanya, ang mga mata ay namumugto pa rin mula sa magdamag na pag-iyak. "You idiot," basag ang boses na bulong ni Alora, ang Taglish niya ay puno ng halo-halong pait at labis na pagmamahal. "Akala mo ba madali para sa akin ang makinig sa iyo na nagmamakaawa dyan sa labas? Bakit ba kailangan nating umabot sa ganito, Zeph?" "Alora..." Agad na humakbang pumasok si Zephyra, ngunit napatigil din siya nang makit
Baca selengkapnya