All Chapters of Call Girl: Chapter 81 - Chapter 90

Pagkatapos gumapang palabas ng drainage tunnel, mabilis na tinahak ni Alora ang madilim na eskinita patungo sa main road na malayo sa surveillance cameras ng estate. Hatinggabi na at madalang na ang sasakyan, kaya naman halos mag-panic siya habang pabalik-balik na tumitingin sa kanyang relo. 9:15 PM. May kwarenta'y singko minutos na lang siya bago ang itinakdang oras ni Nikolai. Sa wakas, may natanawan siyang isang lumang puting taxi na dahan-dahang umuusad sa gilid ng kalsada. Agad itong pinara ni Alora. Nang huminto ang sasakyan, mabilis siyang sumakay sa backseat, hinahabol ang kanyang hininga habang pilit na inaayos ang nagulo niyang sweater. "Saan tayo, ma'am?" tanong ng driver habang nakatingin sa rearview mirror. "Pier 15, Manila Port Area. Kuya, pakibilisan please. I really need to get there before 10:00 PM," pakiusap ni Alora sa kanyang natural na Taglish, halata ang panginginig sa kanyang boses. "Naku, ma'am, medyo delikado at madilim doon sa tapat ng mga bod

Bago pa man tuluyang dumampi ang mga daliri ni Nikolai sa kanyang pisngi, marahas na iminulat ni Alora ang kanyang mga mata at umatras ng isang hakbang. Ginamit niya ang natitirang katinuan upang mag-isip ng paraan kung paano paaandarin ang oras. Kailangan niyang linlangin ang tila nakikipaglarong demonyo sa kanyang harap.Pinalis ni Alora ang mga luha sa kanyang mukha at pinilit na patigasin ang kanyang ekspresyon, ibinabalik ang kanyang boses sa purong English upang hindi nito mahalata ang kanyang takot. "Wait," Alora said firmly, her voice sharp enough to make Nikolai pause. "If you want this night, Nikolai, then we do it on my terms. I am a queen, remember? You don't get to just take me in a dusty, disgusting warehouse like I am some cheap street girl." Kumunot ang noo ni Nikolai, ngunit agad ding napalitan ng isang mapang-asar at interesadong ngiti ang kanyang gwapong mukha. Ibinaba niya ang kanyang kamay at dahan-dahang binaligtad ang kanyang baso ng vodka. "Oh? And w

Habang kasalukuyang binabantayan ni Zephyra ang kanyang mga tauhan na dahan-dahang pinapasok ang unang kuta ng mga Ruso sa port area, bumasag sa katahimikan ang mabilis na vibration ng kanyang satellite phone. Nang makita ang pangalan ni Hellena, agad niyang inilagay ang telepono sa kanyang tainga. "Boss," Hellena’s voice was borderline panicked on the other end. "We have a critical situation. Alora is gone. She bypassed the security and escaped the estate." Sa isang iglap, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo para kay Zephyra. Isang matinding lamig ang gumapang sa kanyang buong katawan na mabilis na napalitan ng nag-aalab na takot at pag-aalala. Ngunit sa kabila ng paninikip ng kanyang dibdib, biglang nagdugtong ang mga piraso ng puzzle sa kanyang utak. ‘That's why... that's why there's no one here,’ saob ni Zephyra sa kanyang sarili habang nakatitig sa abandonadong entrada ng pantalan kung saan wala silang dinatnang kahit isang tauhan ni Nikolai. Simula pa lang ay nagtaka

Ang marahas na harurot ng dambuhalang SUV ay yumanig sa buong sasakyan habang mabilis nitong tinatahak ang madidilim na kalsada ng Maynila palayo sa Pier 15. Sa likod ng sasakyan, nababalutan ng pulang ilaw ng tactical emergency interior, nakaluhod si Zephyra sa sahig. Kalong-kalong niya si Alora, hawak ito nang napakahigpit na tila ba kapag lumuwag ang kapit niya ay tuluyan nang maglalaho ang kanyang asawa. "Alora, look at me. Open your eyes, love. That's an order," ang boses ni Zephyra ay gumaralgal, isang pambihirang tunog ng purong takot at desperasyon na sa buong buhay niya ay ngayon lang lumabas. Ang kanyang mga kamay ay basang-basa pa rin ng dugo habang nakadiin ang isang makapal na gauze sa balikat ni Alora upang pigilan ang walang-katapusang pag-agos nito. Nanghihinang idinilat ni Alora ang kanyang mga mata. Ang kanyang mga labi ay putlang-putla, may bakas pa rin ng tuyong dugo mula sa sampal ni Nikolai, ngunit pilit pa rin siyang tumitingin sa nagwawalang mukha ng kanyan

Napatitig si Alora sa malamig na mukha ni Zephyra. Ramdam niya ang higpit ng hawak nito sa kanyang kamay, ngunit ang kawalan ng init doon ay lalong nagpadurog sa kanyang puso. Ang mga luha ay mabilis na pumatak mula sa kanyang mga mata, humahalo sa natitirang bakas ng sugat sa kanyang mukha. "Is h-hide me away your only solution, Zeph?" basag ang boses na tanong ni Alora, ang kanyang Taglish ay nanginginig sa tindi ng sakit at pagkabigo. "Do you really think na pumasok ako sa impyernong 'yun just to wake up and find out na gagawin mo akong preso rito sa sarili nating tahanan? I did that because I love you! I did that para hindi ka mamatay sa trap ni Nikolai!" Hindi natinag si Zephyra. Nanatiling blanko ang kanyang mga mata, tila isang pader na yelo na walang balak matunaw. "And look what your love did to you, Alora," Zephyra replied, her voice dropping into a dangerous, hollow whisper as she slowly let go of Alora's hand. "You almost died. He laid his hands on you because I