Lahat ng Kabanata ng Call Girl: Kabanata 61 - Kabanata 70

Nabalot ang silid ng amoy ng pulbura, sunog na pulbura, at ang makapal na usok na pilit nilalapastangan ang natitirang hangin. Ang pintuan ng master bedroom ay tuluyan nang nawasak—isang hungkag na lagusan na ngayon ay naghihiwalay sa kanila mula sa madilim na pasilyo ng mansyon. Sa paanan ng dambana ng kanilang silid, dalawang katawan ng mga tauhan ng Bratva ang nakasubsob sa sahig, mga biktima ng hindi inaasahang bagsik ng unang putok ng baril ni Alora at ng walang-kaawang katumpakan ni Zephyra. "Hold the angle," bulong ni Zephyra, ang kanyang boses ay tila huni ng isang talim sa dilim habang ang kanyang braso ay nanatiling nakadikit sa balikat ni Alora. Ngunit ang kasunod na senaryo ay hindi isang marahas na paglusob. Walang mga bala, walang sigaw, at walang kalabog ng mga combat boots. Sa halip, isang dahan-dahan, maindayog, at tila nanunuya na palakpak ang umalingawngaw mula sa pasilyo. Clap. Clap. Clap. Bawat tunog ay tila ba hampas ng latigo sa katahimikan ng ga

Ang nakalulunod na katahimikan ni Zephyra ay tuluyan nang napunit. Sa kabila ng mga salita ni Katya at ng pilak na krus na nagbunyag sa madilim na sakripisyo ng kahapon, ang tila lilok sa batong mukha ng mafia boss ay hindi nabasag ng pagsisisi. Sa halip, ang kanyang mga mata ay nag-alab sa isang uri ng poot na mas matalim pa kaysa sa niyebe ng Siberia. Dahan-dahan niyang binitiwan ang pagkakasikop ng mga daliri nila ni Alora, ngunit pilit niyang pinanatili ang kanyang asawa sa kanyang likuran—isang tahimik na pagtiyak na walang kahit isang gasgas na dadapo sa kanyang reyna. Humakbang si Zephyra pasulong. Ang bawat yapak niya sa sahig na may mantsa ng dugo ay tila ba ang huling hatol ng isang haring walang balak maawa. Itinaas niya ang kanyang tactical Glock, itinapat ito nang walang katiting na panginginig sa pagitan ng mga mata ni Katya. "You think you bought my life with that lie, Katya?" ang boses ni Zephyra ay bumasag sa wikang Ingles, mababa, malalim, at may kasamang bag

Umiling si Zephyra, ang kanyang mga mata ay nanatiling matigas at hindi matitinag sa alok ni Alora. Hinawakan niya nang mas mahigpit ang palad ng asawa, inilalapit ang mukha nito sa kanya upang maramdaman ang tindi ng kanyang determinasyon. "No," ang mariing bulong ni Zephyra, ang boses ay tila batas na walang sinumang pwedeng bumali. "I admire your courage, my queen, but I will never—not even for a single second—allow you to be in the direct line of sight of Katya’s rifle. You are my heart, Alora. If a single stray bullet catches you, this entire world burns, and there will be nothing left for me to protect." Humarap si Zephyra sa holographic blueprint sa lamesa at mabilis na nirebisa ang digital layout sa pamamagitan ng isang kumpas ng kanyang kamay. "We will still use the western tunnel, but you will not be the bait, Alora. Your shadow will be," paliwanag ni Zephyra habang itinuturo ang thermal projection ng decoy system ng bunker. "Hellena, activate the synchronized digit

Ang sikat ng araw ay tuluyan nang pumasok sa compound, ngunit sa loob ng security holding room sa likod ng safe house, ang hangin ay nananatiling mabigat at malamig. Nakaluhod si Hermione sa sahig, ang kanyang mga kamay ay nakaposas sa likod ng isang bakal na upuan. Ang kanyang mukha ay duguan pa rin mula sa nakaraang gabi, at ang kanyang mga mata ay namamaga sa walang-katapusang pag-iyak. Nang bumukas ang pinto, marahas niyang inangat ang kanyang paningin, umaasa na makikita ang balitang wawasak kay Zephyra. Umaasa na ang planong binuo nila ni Katya ay nagtagumpay. Ngunit ang pumasok ay si Zephyra—walang kahit isang gasgas, nakasuot ng bagong itim na suit, at may hawak na isang basong tila may yelo. Kasunod niya si Alora, na tahimik na nakatayo sa kanyang tabi, may hawak na isang maliit at lumang pilak na krus na may mantsa ng tuyong dugo. Nalaglag ang puso ni Hermione. Ang natitirang katinuan sa kanyang isip ay tuluyang naglaho nang makita ang krus ni Katya sa mga kamay ni

Ang tunog ng pagsara ng pinto ng SUV ay tila nagkulong sa kanila sa isang napakatahimik na mundo, malayo sa ingay ng compound. Ngunit sa loob ng sasakyan, ang hangin ay agad na napuno ng nakakabinging tensyon. Hindi pa man nai-start ng driver ang makina, humarap na si Zephyra kay Alora. Ang kanyang mukha ay seryoso at madilim, ang mga panga ay naglalapat sa matinding galit at takot na pilit niyang itinago sa harap ni Hellena. Agad niyang hinawakan ang magkabilang balikat ni Alora, ang kanyang mga kamay ay bahagyang nanginginig—isang pambihirang senyales ng kahinaan mula sa isang tulad niya. "You are not leaving this compound, Alora. Not anymore," ang boses ni Zephyra ay gumaralgal, mababa ngunit puno ng nag-aalab na utos. "I am doubling the security details around you. No, scratch that. I will ground every asset we have to anchor them to your shadow. Twenty-four hours a day, seven days a week. I don't care if you hate me for it, but you are not stepping foot outside our main