Sa loob ng madilim na command center sa silong ng mansyon, ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang dambuhalang pader ng mga security monitor. Naka-lockdown ang buong estate, at lahat ng tactical team ay nasa labas, ngunit si Zephyra ay nananatiling mag-isa sa harap ng pangunahing screen. Ang camera feed ay nakatutok sa loob ng medical suite—mismo sa kama kung saan mahimbing na natutulog si Alora sa ilalim ng mga puting kumot. Nakatayo si Zephyra, tuwid ang tindig at nakasuot pa rin ng kanyang itim na suit, na tila ba handa siyang sumabak sa digmaan sa bawat segundo. Ang kanyang mukha ay blangko, walang emosyon, eksaktong tulad ng ipinakita niya kay Alora kanina. Ngunit nang mapansin niyang bahagyang gumalaw si Alora sa screen at dahan-dahang namilipit ang mukha nito dahil sa sakit ng sugat sa balikat, ang matigas na baluti ni Zephyra ay tuluyan nang gumuho sa dilim. ‘I did this to you,’ ang boses sa loob ng kanyang isip ay tila ba dambuhalang saksak na dumanas sa kanyang puso.
Read more
