All Chapters of Call Girl: Chapter 51 - Chapter 60

Ipinagpatuloy ni Zephyra ang kanyang pagbaba sa hagdan, ang bawat hakbang ay tila tunog ng hatol ng kamatayan para sa dalawang makapangyarihang pamilya. Huminto siya sa mismong harap ni Brox na nananatiling nakaluhod, bago binalingan ng tingin ang nakatayong si Don Mateo. Inilagay niya ang kanyang dalawang kamay sa bulsa ng kanyang leather jacket, malamig na nakatitig sa kanila. "I don't need your remaining wealth, Mateo. The Smith empire is already a ghost town, it just doesn't know it yet," bulong ni Zephyra, ang kanyang boses ay tila talim ng kuryente sa katahimikan ng madaling-araw. "And I don't need your loyalty, Brox. The Lodge name means nothing to me after what happened last night." Bahagyang nag-angat ng tingin si Brox, habang napahawak nang mahigpit si Don Mateo sa kanyang baston. Ramdam nila na may mas mabigat na kapalit ang kanilang kaligtasan. "Then what do you want from us, Zephyra?" paos na tanong ni Don Mateo, pinipilit panatilihin ang kaunting dignidad. "Name yo

Nayanig ang buong pagkatao ni Silver sa bawat titik ng malamig at tila hatol ng kamatayang utos ni Zephyra. Sa silong ng mga nakatutok na bakal ng Shadow Team, siya ang unang gumapang sa lupa, tuluyang nilamon ng malupit na takot. Humalik ang kanyang mga palad sa malamig na sahig, kasabay ng pag-agos ng mga luhang may lasa ng pagsisisi at pagkasira. "I’m sorry! I am so sorry, Alora!" hagulgol ni Silver, ang boses ay basag at nanginginig sa bingit ng kawalan. "I was blind! I let my greed and my friendship with Hermione poison my mind! Please... look at my family with humanity, tell your wife to spare them! We will give her everything, even the very last drop of our wealth!" Walang salitang namutawi sa mga labi ni Alora. Sa halip, mas lalo siyang sumiksik sa nag-aalab na dibdib ni Zephyra. Ang kanyang mga mata ay pabalik-balik kay Silver at sa nakayuko na si Don Mateo—na ang ulo ay tila dinalangan ng sumpa at kahihiyan—puno ng bagabag, gulat, at ng huling hibla ng awa. Ngunit s

Dahan-dahang sumara ang pinto ng master bedroom, tuluyang naghiwalay sa kanila mula sa magulong mundo sa labas. Sa kabila ng makapal na kahoy, tila naririnig pa rin ni Alora ang mabibigat na yabag ng mga tauhan ni Zephyra at ang pait ng mga hikbi ni Hermione na unti-unting lumalayo. Nanginginig pa rin ang mga kamay ni Alora habang nakatayo sa gitna ng silid. Ang silk cover-up na ipinatong sa kanya ni Zephyra ay bahagyang dumulas sa kanyang mga balikat. Hindi nag-aksaya ng panahon si Zephyra. Isang malalim na paghinga ang pinakawalan niya—ang unang hininga na hindi amoy pulbura o dugo. Agad siyang lumapit mula sa likod at maingat na ipinuwesto ang kanyang mga braso sa baywang ni Alora. Isinubsob niya ang kanyang mukha sa leeg ng asawa, dahan-dahang humihinga upang pakalmahin ang sarili nitong tibok ng puso. "Hey... look at me, my queen," bulong ni Zephyra. Ang boses ay malambot, malayo sa malamig na tonong tila hatol ng kamatayan na ginamit niya sa living room kanina. Iniharap niya

Dahan-dahang humakbang si Alora papalapit sa pinto. Ang bawat yapak niya sa malamig na sahig ay tila ba pagtawid sa isang tulay patungo sa isang madilim at nakaraang buhay na hindi niya kailanman nasilayan. Narinig niya ang bawat salita ni Hellena. Naramdaman niya ang marahas na pagbabago ng hangin sa loob ng silid. Nang isinara ni Zephyra ang pinto pagkaalis ni Hellena, hindi ito ang nakakatakot na pinuno ng mafia na humaharap sa mundo. Nanatiling nakatayo si Zephyra, ang kanyang likod ay nakasandal sa matigas na kahoy ng pinto. Ngunit sa unang pagkakataon, nakita ni Alora ang bahagyang panginginig ng mga balikat ng kanyang asawa. Ang mga kamao nito ay nakakuyom nang napakahigpit hanggang sa mamuti ang mga kasukasuan, at ang kanyang paghingi ng malalim na hininga ay tila isang pilit na pag-agaw ng hangin sa gabi ng isang malubhang sakuna. "Zephyra..." bulong ni Alora. Agad na lumapit si Alora at binalot ng kanyang mga bisig ang baywang ni Zephyra mula sa likod. Isinan

Sa labas ng silid-tulugan nina Zephyra at Alora, ang marangyang safe house ay nababalot ng tila sementeryong katahimikan. Ngunit sa underground command center, kung saan nakalatag ang pinakamodernong tactical surveillance ng organisasyon, iba ang ihip ng hangin. Mabilis at walang kapagurang sumasayaw ang mga daliri ni Hellena sa ibabaw ng holographic keyboard. Ang kanyang mukha ay seryoso, walang emosyon, at nakatutok lamang sa mga algorithm ng security network na pumapalibot sa buong compound. Siya ang utak sa bawat depensa ni Zephyra, at sa loob ng limang taon, walang sinumang nakalusot sa kanyang mga mata. Subalit sa isang kurap, isang pulang pixel ang kumislap sa dulong bahagi ng screen—bago ito tuluyang naglaho. Napatigil si Hellena. Naningkit ang kanyang mga mata, ang kanyang katawan ay biglang naging alerto tulad ng isang lobo na nakaramdam ng panganib sa dilim. "System diagnostics, rerun perimeter node 44," malamig na utos ni Hellena sa boses na walang kahit anong