บททั้งหมดของ Hunter Leigh Montefalco, Ang Bodyguard Kong Masungit: บทที่ 121 - บทที่ 130

3RD PERSON'S POV “Senyorita, nasa ibaba po si Sir Hunter, naghihintay po sa sala.” imporma ni Mina nang pumasok ito sa kaniyang silid. Sandaling napahinto sa pagsusuklay ng kaniyang basang buhok si Amara na noon ay nakaharap sa Malaking Vanity Mirror. Katatapos lang niyang maligo at nakasuot pa ng roba. Kauuwi nya lang galing sa opisina. Naligo lang muna siya bago maghanda sa pagtulog. Isang buwan na rin ang nakakalipas ng huli silang magkita ni Hunter. Gaya ng kaniyang hiling ay binigyan siya nito ng space — hindi ito nagpakita sa kaniya o nagparamdam. Buong akala niya ay tuluyan na nga siya nitong kinalimutan. Huminga siya nang malalim bago dahan-dahang pinakawalan ang naipong hangin sa dibdib. “Ano daw ang kailangan nya?” malamig niyang tanong sa kaniyang Yaya na lumapit sa kaniya upang tulungan siyang tuyuin ang basa niyang buhok. “Alam mo bang napakagwapo ngayon ni Sir Hunter, Senyorita? Nakasuot siya ng suits at pormal na pormal. Ang sabi niya sa 'kin ay aayai

3RD PERSON'S POV “Amara!” narinig niyang tawag ni Hunter sa kaniya pero hindi niya ito nilingon. Tahimik lang na nakatingin ang mga tao sa paligid niya hanggang sa makapasok siya ng elevator at pindutin ang button papunta sa ground floor. Nang bumukas ang elevator ay nagmamadali siyang lumabas at tumakbo palabas ng restaurant. Mabilis siyang pumara ng taxi at sumakay doon. “Manong sa Forbes Park po.” turan niya sa driver. “Sige po.” tugon nito saka pinatakbo ang sasakyan. Nang tuluyang makalayo sa lugar ay saka pa lang pinakawalan ni Amara ang emosyong kanina pa niya pinipigilan! Malakas siyang umiyak dahilan para magulat ang driver at sandali siyang lingunin. “Maʼam okay ka lang ba?” Mabilis niyang pinahid ang kaniyang mga luha. “Just drive lang po, Manong. Don't mind me, please.” tugon niya rito habang patuloy pa rin sa pag-iyak. 'I'm so sorry Hunter! I'm sorry, pero kailangan ko tong gawin.' sigaw ng kaniyang isipan. Masakit! Parang dinudurog ang kaniyang p

3RD PERSON'S POV “Kung ganon, bakit ka umiiyak?” tanong ni Donya Maria kay Amara habang nakatingin sa namumugto niyang mga mata. Hindi siya nakaimik. Nag-iisip siya ng idadahilan sa kaniyang ina. “M-Miss ko na po kasi si Daddy, Mommy. Sana'y kasama natin siya sa araw ng kasal ko.” Marahas na napabuntong hininga si Donya Maria at gaya niya ay narakamdam din ng pangungulila kay Don Armando. Hinagod nito ang kaniyang likod upang subukan siyang pakalmahin. “Yeah, nakakalungkot na hindi man lang masasaksihan ng Daddy mo ang kasal nyo ni Miguel. Alam mo bang noong nabubuhay pa sya ay palagi namin napag-uusapan ang mga plano niya sa kasal nyong dalawa? Ikinukwento nya sa ʼkin ang mga pangarap nyang mangayari sa kasal mo. Gusto nyang maging engrande ang kasal ng aming unica-ija at sisisguraduhin nya daw na ikaw sa lahat ng bride ang may pinakamahal at magandang gown dahil bawat bids sa damit mo ay dapat daw na gawa sa tunay na dyamante! At gawa naman daw sa ginto ang unity cord nyo

3RD PERSON'S POV “Lola!!!” masayang bulalas ng kambal na nag-unahan pa sa paglapit sa kanilang lola para magmano. Madalas din namang bumisita sa kanilang bahay sa Korea si Donya Maria kasama ng kaniyang mga balae na ang buong akala ay tunay nilang mga apo ang kambal kung kaya malapit sa kanila ang dalawang bata. Lingid sa kaalaman nila ay hindi nakaapilyido ang mga bata kay Miguel kundi kay Amara. Walang nakakaalam non kundi sila lang dalawang mag-asawa. Ayaw niyang ipagamit sa kaniyang mga anak ang apilyido ni Miguel kahit in-offer na to sa kaniya ng lalaki na handang akuin ang kambal bilang kaniyang mga anak. Alam kasi niya na mauuwi rin sila sa hiwalayan at desidido siya sa bagay na yon. Talagang limang taon lang ang napagkasunduan nila ni Miguel at di na para i-extend pa yon. Ilang buwan na rin ang nakalipas simula nang maitransfer kay Miguel ang lahat ng ari-arian ng mga Gonzaga, at bago pa umuwi si Miguel sa Pinas ay nagkapagfile na sila ng divorce. Kung bakit siya

AMARA'S POV “Babies anong pinapanood nyo?” tanong ko sa mga bata nang pumasok ako sa kwarto nila para dalahan sila ng mainit na gatas at biscuits. “Nanonood po kami ng Spy kids, Mommy!” nakangiting lingon sa 'kin ni Kenji. Natigilan ako. Pag ganitong mga palabas, nagbabago ang mood niya at nagiging masayahin. “I wanna be a spy too when I grow up!” bulalas ni Kian na itinaas pa ang dalawang kamay. “I want to be an undercover agent naman someday!” turan ni Kenji. Nanginig ang mga kamay ko at humigpit ang pagkakahawak sa tray nang biglang nabuhay ang kirot sa puso ko. Hunter naman! Napakalakas naman ng genes mo! Bakit naman pati mga bata naimpluwensyahan mo kahit pa di nila alam na isa ka ring undercover agent? Kamusta na kaya sya? May asawa na kaya sya? Sana lang masaya na sya ngayon at meron ng pamilya. “Mommy, why are your eyes teary? Are you okay?” tanong ni Kenji na nakatingala sa 'kin. Maging si Kian ay biglang tumahimik at mataman akong pinagmasdan. Bigla