บททั้งหมดของ Hunter Leigh Montefalco, Ang Bodyguard Kong Masungit: บทที่ 111 - บทที่ 120

3RD PERSON'S POV “Uncle Ignacio, I have been respectful to you all this time — even though you have never treated me well — because my Daddy told me to be. I know exactly what you are doing: you are trying to gain sympathy, and prove to our business partners and relatives that I am unfit to take over our company! But let me make this clear: no matter what you do, I will continue to lead our business. I have every right to do so, because I am the rightful daughter and heiress of this company. And you? You are nothing but a parasite trying to steal what belongs to me. You will never succeed! You have absolutely no right to question my credibility and talk like that to my bodyguard!” matapang niyang pahayag. Nagtagis naman lalo ang mga bagang ni Don Ignacio. Tama ito, kailanman ay hindi ito sumagot sa kaniya! Ngayon ang kauna-unahang pagkakataon na binastos siya ng dalaga! Ang lakas na ng loob nitong gawin iyon palibasa'y patay na ang ama nito! Samantala ay nasaktan naman ang

3RD PERSON'S POV “Here, drink this.” bigay ni Hunter kay Amara ng tubig na may nakababad na lemon sa loob ng baso. “Salamat.” tipid niyang ngiti sa binata nang tanggapin iyon. Ininom niya iyon, matapos ay muli niyang ibinigay kay Hunter ang baso na ipinatong nito sa side table at muling bumaling sa kaniya. Hinaplos nito ang kaniyang mukha. “I'm always right here by your side. Just don't hesitate to call me.” Tumango lang si Amara sa kaniya kung kaya nakaramdam na naman siya ng kirot sa dibdib. Nami-miss na niya ang dating sila. Malaki na ang ipinagbago nito. Hindi na ito kasing lambing at sweet tulad ng dati. “Inday, I love you.” walang pagdadalawang isip niyang sabi habang matamang nakatitig sa mukha ni Amara. Ngunit hindi man lang ito sumagot-pabalik ng 'I love you too.' bagkos ay tumitig lang din ito sa kaniya. Tila tinatanya nito kung nagsasabi ba siya ng totoo. Base sa ekspreyon ng mukha nito — pakiramdam niya ay nag-aalinlangan ito sa kaniyang naging pahayag. Ano pa ba

3RD PERSON'S POV “Where is Hunter? Tapos na ba ang pagiging bodyguard niya sayo?” hanap ni Alona sa bodyguard ni Amara. Kadarating lang nito galing sa ibang bansa. Kasalukuyan silang nasa veranda. Maaga itong bumisita sa kaniya. Nang mabalitaan ang nangyari sa kaniyang ama ay agad siya nitong pinuntahan para makiramay. “Umuwi sa kanila.” tipid niyang tugon saka dinampot ang tasa nang kape na nakapatong sa lamesang nasa kanilang harapan. Sumimsim siya roon saka muling inilapag ang tasa sa lamesa. “I heard those who tried to abduct you have been captured. Will he continue acting as your bodyguard?” “Hindi na siguro. Wala naman nang dahilan para bantayan pa nya ko.” “Sabagay. Hay! Until now, hindi pa rin ako makapanilawa na wala na si Tito! Nakakabigla.” “Ako rin naman. I still can’t believe na he was sick and now he’s gone. Feeling ko, nasa ibang bansa lang siya.” malungkot niyang tugon. “Yan na nga lang ang isipin mo, para hindi ka ma-sad. You know, I'm always here

3RD PERSON'S POV Mabilis na kumubli si Amara sa likod ng matataas na salaming estante upang di makita nang dalawa. Hinila niya sa braso ang isa sa consultant na papadaan sa kaniyang gawi na nakita niyang galing sa kinaroroonan nila Hunter at isa sa nakiusyoso sa pag-aasist ni Nikkie sa dalawa. “Haley, anong ginagawa ni Shaina Crawford dito?” Ngumiti naman ang consultant sa kaniya. “Maʼam Amara, regular customer po natin dito si Ms. Shaina. Sa ngayon po ay tumitingin sila ng engagement ring.” Natigilan siya at napabitaw sa braso ng kaniyang empleyado. Tumitingin ng engagement ring? Kaya ba ito nag day-off para samahan ang artista humanap ng engagement ring para dito? Pinaghahandaan na ba ni Hunter ang pagpapakasal kay Shaina na siyang gusto ng ina nito? “Maʼam, okay ka lang po ba?” untag ni Haley sakaniya na ikinumpas-kumpas ang kamay sa mukha niya nang mapansin na bigla siyang natulala. Agad naman siyang napakurap-kurap at napipilitang ngumiti dito. “Uh, yeah. Sa op

3RD PERSON'S POV “Oh, bat ka bumalik dito?” puna ni Troy sa anak nang pumasok ito sa living room galing sa labas. Kasalukayan itong nakahiga sa long couch at nanunood sa hawak nitong ipad ng mga funny reels kung kaya panay ang hagalpak nito ng tawa. Hindi naman maipinta ang mukha ni Hunter na naupo sa single couch na nasa tabi lang ng hinihigaan ni Troy. “Masama bang umuwi?” nakasimangot niyang tanong sa kaniyang ama. “Hindi naman. Nakakapanibago lang. May problema ka no?” anito na nilingon siya. Marahas na napabuntong hininga si Hunter. “Dad, bat ba ang lakas ng toyo ng mga babae? Ang hirap spelling-in ng mga ugali nila! Ang sakit sa ulo.” inis niyang litanya. Malakas namang tumawa si Troy. “Hahaha! Sinabi mo pa! Isipin mo na lang na hindi kumpleto ang adobo kung walang toyo na nagpapasarap sa ulam! Ahahaha!” tawa ulit nito. “Tss!” kandatulis ang ngusong palatak ni Hunter. “Teka, balita ko, lalagay ka na daw sa delubyo?” pag-iiba ng usapan ng kaniyang ama. Kumu