บททั้งหมดของ My Daughter's Doctor is my Ex Lover: บทที่ 101 - บทที่ 110

Chapter 102Alam ni Cormac na malamang ay minumura siya ni Naomi sa isip kaya bigla siyang kunwari’y bumahing nang malakas.“Naomi, minura mo ba ako?”“Hindi ah!” mabilis na sagot ni Naomi.Doon niya lang napansin nang maigi ang background sa likuran ni Cormac. Hindi ba ito ang harap ng bahay ko?“Cormac…” napalakas ang boses niya, “nasaan ka ngayon?”“Nagpapahangin lang sa labas.”Pagkasabi niya, biglang namatay ang voice-activated light.Lumubog sa dilim ang mukha ni Cormac at tanging galaw lang ng labi niya ang nakikita.Pag nagsasalita siya, biglang muling umiilaw ang ilaw sa itaas, tumatama sa matalas at kapansin-pansin niyang mukha.Napakagat-labi si Naomi, kumislot ang kilay niya. “Anong ginagawa mo sa harap bahay ko?”Nag-init ang mukha ni Naomi.“Umuwi ka na. Huwag kang magpalakad-lakad sa harap ng bahay namin. May guard sa loob ng compound. Hindi ka naman homeowner at sa gabi pa talaga… hindi maganda tingnan.”“‘Yong matandang wala ang dalawang ngipin sa harap na may tungkod

Chapter 104Hindi makagalaw si Naomi at makapagsalita kahit nagpaalam na si Denise sa kaniya.“Grabe ang traffic ngayon. Nag-taxi na ako, siningil pa ako ng fifty pesos na dagdag,” reklamo ng babaeng bagong dating, may halong inis ang boses.Nanlamig ang batok ni Naomi. Manila is so big… pero bakit parang ang liit ngayon? Bakit ngayon pa? Bakit dito pa?Nakaharap niya ngayon ang tunay na Althea Fortalejo.Habang naglalakad paakyat ang dalawa, naririnig pa rin ni Naomi ang usapan nila.“After dinner, nood tayo movie?” tanong ng isa.“Pass muna ako,” sagot ni Althea. “Uuwi ako sa anak ko. Nag-overtime asawa ko, so sina mama muna bahala sa bata.”Nanatiling nakaupo si Naomi sa mesa, hawak ang tinidor pero hindi makakain. Unti-unti niyang nararamdaman ang bigat sa sikmura. Mas mabilis pang kumakabog ang puso niya kaysa sa paghinga niya.“Althea,” biro ng kaibigan, “ngayon na may pamilya ka na, nakatuon ka na talaga sa kanila. Pero at least mabuti ang asawa mo. Nagma-manage ng tutoring ce

Chapter 106"Naomi..." Cormac whispered over her ear. Nasa langit pa siya at nagtatampisaw sa sarap na pinalasap sa kanya ni Cormac. Cormac collapsed beside her. Habol nito ang hininga pero may ngiti ito sa mga labi. Alam niyang wala nang saysay ang pag-iingat na iyon. Hindi na siya puwedeng magbuntis, ayon sa doktor.Ilang minuto silang walang imik habang hinahabol nila ang sariling hininga. Si Cormac ang unang bumasag sa katahimikan na bumabalot sa kanila."Can I stay here tonight?" Tanong nito. "Pangako, bukas pagkagising mo, wala na ako." Pinalibot nito ang isang braso sa beywang niya at hinapit siya palapit dito. "Gusto lang kitang makasamang matulog. Please?"Hindi siya tatanggi aam iyon ni Naomi. Gusto pa rin niya itong makasama ng matagal-tagal pa. Ayaw pa niyang mawala ito sa paningin niya.Umayos siya ng higa at umunan siya sa matitipuno nitong braso. "Sige. Dito ka matulog pero kailangan mong magtago once dumating si Neriah."“Pwede bang kay Lola Maria muna siya ngayong ga

Chapter 108Hapon na ng dumating si Naomi sa hospital. Preoperative examination day kasi ngayon at isa ito sa pinakakinabahan niyang araw mula nang malaman niyang kailangan ni Neriah ng operasyon.Pagpasok niya sa consultation room, nadatnan niya si Dr. Bautista na nakaupo sa desk, muling tinitingnan ang medical file ni Neriah. Mukha itong seryoso, pero malumanay magsalita, kaya kahit papaano ay nabawasan ang kaba ni Naomi.“Mrs. Mendoza,” bungad nito, “uulitin ko lang po ang procedure bukas para hindi kayo mabigla. The surgery is precise, and the team is prepared. Your daughter will be in good hands.”Tumango si Naomi, hinahaplos ang palad na nanlamig sa tensyon.“Yes, Doc. Salamat po talaga.”Sa likod ni Dr. Bautista, nakatayo si Dr. Enrico, parang may gustong itanong pero nagdadalawang-isip.Pagkatapos ipaliwanag ang buong proseso, bawat risk, bawat step ay napansin ni Naomi na nag-aatubili si Dr. Bautista bago magsalita ulit.“Mrs. Mendoza… may I ask something?”Nakatingin itong

Chapter 110Matapos ang isang linggo sa ospital, nakabalik na sa bahay si Neriah. Nanatili siya sa kama upang makapagpahinga at mag-recover. Halos araw-araw dumadalaw si Cormac nitong mga nakaraang araw. Bandang alas-singko ng hapon, abala si Naomi sa kusina, nagluluto para sa tatlong tao ngunit hindi niya maiwasang maghanda ng apat na serving. Bandang alas-sais, tapos na ang lahat at nailagay na sa mesa ang tatlong set ng plato, kutsara, at tinidor. Isang set ang ipinadala niya kay Lola Maria sa ibaba.Ngunit hanggang alas-sais y medya, wala pa rin si Cormac. Binuksan ni Naomi ang cellphone at nakita ang mensahe mula sa kanya, nagsabi na may birthday gathering siya ng kaibigan.“Ingat ka diyan,” bulong niya sa sarili, sabay sabay na inihain kay Neriah ang sopas.“Eat first, sweetheart. Doc Pogi has something to do tonight,” sabi ni Naomi, pinipilit ngumiti kahit may halong pangungulila.Tiningnan niya ang anak at nakita ang lungkot sa mga mata nito. Bigla siyang nakaramdam ng kakaib