Semua Bab My Daughter's Doctor is my Ex Lover: Bab 81 - Bab 90

Chapter 81Napakunot ang noo ni Naomi. Hindi niya inasahan na iisipin ni Cormac ng gano’n. Pero mali ang iniisip ng lalaki.‘Yung tsinelas na ‘yon… hindi kay Glenn ‘yon. Siya mismo ang bumili noon. Bilang isang single mother at sila lang mag-ina, kailangan niyang magkunwaring may lalaki sa bahay, para makaiwas sa mga mapanghusga at usisero.Sa balkonahe, may dalawang piraso ng damit panglalaki na nakasampay. Isa roon ay kay Glenn na nakuha niya mula sa aparador ni Lola Maria.Ang tsinelas sa pinto? Para iyon sa mga bisitang dumarating, hindi dekorasyon lang. Pero nitong mga nakaraang araw, may butas bigla sa tsinelas parang sinunog. Hindi niya alam kung sino ang may gawa noon.Hindi rin niya akalaing hanggang ngayon, iniisip pa rin ni Cormac na kasal siya kay Glenn na si Neriah ay anak nilang mag-asawa. Pero sa isang banda, mabuti na rin iyon para hindi niya kailanman malalaman na ang batang iyon ay anak niya.Huminga si Naomi nang malalim. “Siyempre iniingatan ko ang sarili ko. Kaya

Chapter 83Kinabukasan ay dinala ni Naomi si Neriah sakay ng kotse patungo sa bahay ng kanyang lola sa probinsya. Madali na ngayong bumiyahe—may kalsada na hanggang mismong pintuan ng nayon kaya’t diretso na silang nakarating sa tapat ng bahay.Lumalamig na ang panahon. Kaunti lang ang mga taong nagdaraan sa kalsada, at tanging ihip ng hangin ang maririnig sa paligid. Pagkabukas ni Naomi ng pinto gamit ang susi, agad narinig ng matanda ang ingay at lumabas ito mula sa loob ng bahay. Laking gulat niya nang makita ang mag-ina.“Ay! Naomi! Neriah!” napasigaw si Lola, halatang nagulat ngunit tuwang-tuwa.Tumakbo si Neriah papalapit, masiglang niyakap ang kamay ng kanyang lola at hinigpitan iyon habang nakangiti.“Lola, na-miss mo po ba si Neriah?” tanong ng bata, sabay kindat.Napahalakhak ang matanda, sabay hawak sa kamay ng apo.“Ay, sobra!” sagot niya. “Halika rito, halika. Bakit ang lamig ng mga kamay n’yo? Pumasok na kayo, magpainit muna. Napagod ba kayo sa biyahe?”Ngumiti si Naomi

Chapter 85Masigla ang loob ng silid puno ingay at halakhakan. Ngunit nang pumasok si Cormac, biglang nagbago ang ihip ng hangin. “Cormac!” bati ng nakakilala.Tahimik siyang tumango bilang pagbati. Ang mga tagapamahala ng pagtitipon ay sina Jaydon at ang class monitor ng Class 2. Bagama’t magkatabing klase lang noon ang Class 2 at Class 3, halos wala nang maalala si Cormac sa mga dating kaklase niya maliban kay Jaydon.Lumapit si Jaydon na malawak ang ngiti. “Cormac, nandito ka na rin. Halika, dito ka umupo.”Umupo si Cormac sa itim na leather sofa, nilingon ang paligid. Maluwang ang silid—may mga mesa ng baraha, bilyaran, at mga kabatch nilang halatang nagkakatuwaan. Ngunit wala siyang nakitang pamilyar. Lalo na si Naomi—wala siya rito.Sa gitna ng usapan, natanaw niya si Amir Villanueva, ang dating captain ng basketball team. Isang ngiti ang dumulas sa labi ni Amir, bitbit ang basong may alak.“Cormac, ang tagal nating ‘di nagkita.”Tumango lang si Cormac. Walang emosyon. Hindi n

Chapter 87Tanghali na nang kumain si Naomi kasama sina Hannah sa restaurant sa itaas na palapag ng gusali. Pag-akyat nila, agad niyang napansin ang isang pamilyar na mukha—si Arnold.Ang restaurant sa rooftop ay hindi mamahalin, pero masarap at abot-kaya. Kapag sawa na sila sa takeout o walang makuhang discount vouchers, dito sila tumatakbo para sa mabilis na lutong ulam.May 28 na palapag ang tower, at bihira si Naomi na umakyat sa itaas dahil madalas lang siya sa floor kung saan siya nag-oopisina.Kanina lang, habang hinihintay niya ang bus papasok pagkatapos ihatid si Neriah, doon niya muling nakita si Arnold. Nakilala niya ito noon pa, noong nag-iintern pa siya sa legal department ng isang kumpanya.Pagkatapos niyang lumipat ng trabaho, tuluyan na silang nawalan ng komunikasyon. Hindi niya inakalang dito pala ngayon nagtatrabaho si Arnold, sa law firm sa 16th floor.Tanghaling tapat kaya puno ang karaniwang restaurant. Nang makaupo sila ni Hannah, isang upuan na lang ang bakante

Chapter 89Pinandilatan ni Naomi si Cormac. Bakit ang hahaba ng binti nito?!Sa ibabaw ng mesa, ngumiti siya nang magalang kay Arnold.“Ah, naku… hindi na kailangan. Kaya ko—ehem! Kaya ko naman saka nakakahiya sa’yo.”Pero sa ilalim ng mesa, hindi tumitigil si Cormac. Napapikit siya, kinuha ang phone at mabilis nag-type.Naomi: May sakit ka ba?!Agad ding nag-reply.Cormac: Interesado ka talaga sa private life ko, ha. No comment.Pag-angat niya ng tingin, nakita niyang nakasandal si Cormac, naka–cross arms, at may pilyong ngiting pinipigilan.Tinapunan niya ng masamang tingin ang lalaki.Biglang nagbago ang expression ni Cormac. Ngumiti ito kay Arnold na parang santo, sabay yuko ulit sa phone.Cormac: Ang cute mo kapag naiinis.Napasinghap si Naomi. “Tumigil ka nga—”Maingat na kumalabit ang paa ni Cormac sa binti niya.“Naomi? Okay ka lang?” tanong ni Arnold.Ngumiti siya nang pilit. “Oo… medyo nadudulas lang ang—” Nagulat siya nang umabot ulit ang paa ni Cormac. “—uh… upo ko.”Buma