บททั้งหมดของ My Daughter's Doctor is my Ex Lover: บทที่ 121 - บทที่ 130

Chapter 122Naomi didn't know what was wrong with him. He looked very strange when he visited her late at night. He didn't drink alcohol and didn't have a fever, so he could only be taking drugs. It was hard for her to connect this illegal and criminal behavior with Cormac, but the man in front of her was too abnormal.Ayaw na niyang makipagtalo kay Cormac, at wala rin siyang lakas o gana para sa anumang bagay na gusto nitong mangyari sa lugar na iyon.Pagkatapos ng Bagong Taon, aalis na sila ng Maynila at babalik sa probinsya, at malamang ay hindi na sila muling magkikita. Gusto na niyang humanap ng tamang oras sa mga susunod na araw para sabihin sa kanya na tapos na ang lahat ng namamagitan sa kanilang dalawa.“W-what’s that?” Matamang nakatitig si Cormac sa maputing balat sa dibdib ni Naomi lalo na sa mapupulang marka. Umigting ang panga niya sa nakikita. Is that...Napatingin din si Naomi sa dibdib at doon niya nakita ang ilang pulang pantal sa ibaba ng kanyang collarbone.“Ah ito

Chapter 124Maagang umalis ng bahay sina Naomi at Glenn kinaumagahan.Tahimik ang biyahe patungo sa ospital. Si Glenn ang naghatid kay Lola Maria sa ophthalmology department, habang si Naomi naman ang nagdala kay Neriah sa orthopedics upang ipatanggal ang splint sa binti nito.Habang unti-unting inaalis ng doktor ang benda, mahigpit na hawak ni Naomi ang kamay ng bata. Ramdam niya ang bahagyang panginginig nito.“Mommy… makakatakbo na ba ulit ako?” marahang tanong ni Neriah, puno ng pag-asa ang mga mata.Napangiti si Naomi at marahang hinaplos ang ulo nito.“Oo, pero dahan-dahan lang muna, ha? Hindi puwedeng magmadali. Kailangan mo munang gumaling nang tuluyan.”“Promise, Mommy!” masiglang sagot ng bata.Nagbilin ang doktor tungkol sa pag-iwas sa biglaang galaw at sa pag-inom ng gamot laban sa muscle atrophy. Tahimik na nakinig si Naomi, sinisigurong isa-isahin sa isip ang lahat ng dapat tandaan.Sa sandaling iyon, bahagya siyang nakahinga nang maluwag. Unti-unti nang bumabalik sa nor

Chapter 126Pagbalik ni Naomi sa kompanya, kumatok siya sa pinto ni Ma’am Yannah pagkatapos ng morning meeting bandang 10:30 ng umaga. Inabot niya ang kanyang resignation letter dito.Gusto niyang dumaan sa normal na proseso ang lahat. Tumango si Ma’am Yannah, ngunit diretsong inilagay ang resignation letter sa shredder. “Hindi pwedeng mag-resign bago mag-New Year. Sa makalawa na magsisimula ang Festival holiday. Pagkatapos ng New Year, aayusin ko ang mga kasunod na papeles at gagawin nating normal dismissal ang proseso mo, okay?”Lubos na nagpapasalamat si Naomi kay Ma’am Yannah. Siya mismo ang nagkusang mag-resign; sa normal na kalakaran, wala siyang makukuhang separation pay mula sa kompanya.Pero kung terminated… iba iyon.“Ma’am… parang hindi po yata magandang ideya ito.”Kumindat si Ma’am Yannah. “Bakit naman hindi? Kung hindi mo sasabihin at hindi ko rin sasabihin, sino ang makakaalam? Pero ibig sabihin nito, kailangan mong magtrabaho nang mas matagal.”“Maraming salamat po, M

Chapter 128Pagkaalis ng media, hindi maitago ni Director Shane ang saya. Pumalo na sa kanya ang reputasyon at papuri. Ngayong araw, siksik ang schedule niya dahil may interview pa siya para sa isang fashion magazine.Lumabas si Ma’am Yannah.“Ngayong gabi, iniimbitahan ko kayong lahat sa dinner party. Huling salu-salo natin bago mag-New Year. Nandoon din si President Charles. Kita-kits!”Nanatiling kalmado ang mga mata ni Naomi.Umupo siya sa workstation niya na para bang walang nangyari.Hindi napigilan ni Hannah ang sarili. “Naomi… dapat ba nating sabihin kay President Charles? Alam mo namang pinaka-ayaw niya ang ganitong bagay.”Design talaga ni Naomi ang gawa, pero si Director Shane ang nagmukhang gumawa.Dahan-dahang pinisil ni Naomi ang labi niya.“Hannah,” sabi niya nang mahina ngunit matatag, “kung gusto mong manatili rito sa trabaho, magpanggap ka na lang na wala kang alam.”“Ha?” Itinaas ni Naomi ang tingin at tiningnan si Hannah nang diretso.Tatlong taon na nila itong pin

Chapter 130Habang nagkasalubong sila, nakasinghot si Cormac ng matapang na pabango. Kahit ilang metro ang layo, umaabot pa rin ang amoy nito.“Ano ’yang gamit mo?” tanong niya.“Pabango. Gusto ’yan ng ate mo kaya ito ang ginagamit ko,” sagot ni Sandro.Napatigil si Cormac habang pababa ng hagdan, tumingin sandali gamit ang malalim at maitim niyang mga mata, bago muling lumiko at umakyat uli.Pagbaba niya, sakto namang pababa na rin si Sandro. Nang magsalubong sila, bahagyang kumunot ang mata ni Sandro.Pinanood niya ang papalayong pigura ni Cormac.Pagdating ni Sandro sa ibaba, agad niyang hinanap si Georgia. “May kakaiba ba sa kapatid mo?”“Ano namang magiging problema non?” sagot ni Georgia mula sa massage chair, bago naningkit ang mata nang tingnan si Sandro.“Mag-a-alas otso na kasi tapos ayos na ayos iyang kapatid mo. Umaalingasaw rin ang pabango niya. Sino ang kikitain niya nang ganitong oras? Si Lincoln? Hindi ako naniniwalang kaibigana ng pupuntahan niyan. Hindi mo naman kail