All Chapters of My Daughter's Doctor is my Ex Lover: Chapter 151 - Chapter 160

Chapter 152Biglang natigilan si Cormac. Hindi siya pwedeng magkamali. Sa Laguna rin ang lugar kung saan sila nagkakilala ni Lydia.“Ako na lang ang magmamaneho. May lisensya naman ako. Ituring mo na lang na hiniram ko ang sasakyan mo ngayong gabi,” sabi ni Naomi, ang tinig niya ay may pagka-urgent, halos humihinga nang mabilis. Kailangan niyang makabalik sa ospital nang agad.“Baka magasgasan o masira mo ang kotse ko.” Napakalamig ng tono ni Cormac, parang wala siyang emosyon. “Modified ang kotse ko. Hindi ko ito ipinapahiram sa kung sino-sino lang.”Natigilan si Naomi. Kinagat niya ang kanyang dila sa pagkabigla at kaunting hiya. Oo nga naman, wala siyang karapatan na mag-suggest ng ganoon, lalo’t tila banal ang kotse sa mata ni Cormac. Pero nakaka-frustrate rin—kahit magkaroon man ng gasgas, kaya naman niya bayaran.Tiningnan ni Cormac ang mukha ni Naomi. Nakita niya ang bakas ng tuyong luha sa mga pisngi nito, at sa kabila ng init ng gabi, tila may pumiga sa kanyang puso.Tinapaka

Chapter 154Sumandal si Naomi sa pader.Mahigpit niyang yakap ang jacket.Nakayuko ang babae, nakatingin sa sahig.Hindi niya alam kung gaano katagal ang lumipas, hanggang sa tumigil na sa pagsasalita sa cellphone ang lalaki.Umalingawngaw ang tunog ng lighter na nagkikiskisan ang gulong.Kasunod nito ang yabag ng mga hakbang.Sa gilid ng kaniyang paningin, nasilayan ni Naomi ang isang pares ng sapatos na leather ng lalaki.Mahina niyang sinabi, “Salamat.”Pagkatapos ay iniabot niya ang jacket.“Malamig. Isuot mo ito.”Iniunat ni Cormac ang isang kamay at inialok ito kay Naomi.Tinitigan niya ang namumutok na ugat sa likod ng kamay ng lalaki at saglit na natigilan. Tumingala siya, at si Cormac, may sigarilyo sa bibig, ay malamig na sumulyap sa kaniya.“Hindi ka pa ba magbibihis?”Inalog ni Naomi ang jacket at umikot sa likuran niya.Pakiramdam niya’y isa siyang aliping babae noong sinaunang panahon, tinutulungan ang emperador isuot ang kanyang dragon robe, pati ang pag-aayos ng mga gu

Chapter 156“Naomi,” mababang tawag ni Cormac.Hindi siya tumigil.Nang hubarin niya ang sweater, isang bahagyang kilabot ang dumaan sa kanyang makinis at maputing balat. Hindi siya tinitingnan ni Cormac nang tuwid pero malinaw na sinusundan siya ng kanyang paningin sa gilid ng mata.Makinis ang balat ng babae, parang porselana sa mahina at madilim na ilaw, bahagyang nanginginig sa lamig.Nanlim ang mga mata ng lalaki.Hindi siya gumalaw, ngunit ramdam ang tensyon sa kanyang paghinga, ang dibdib na tila pinipigilan ang isang impulse. Kumalat sa hangin ang mahinang bango ni Naomi—walang pabango, kundi halo ng shampoo, sabon, at natural na halimuyak ng isang babae.Sa maliit na espasyong iyon, lalo lamang tumindi ang atmospera.Lumapit si Naomi.Tumingin siya kay Cormac—ang itim na buhok nito’y bahagyang bumabagsak sa noo, ang mga mata’y madilim at tahimik. Inangat niya ang dalawang kamay at hinawakan ang mukha ng lalaki.Dumikit ang kanyang mga labi sa labi nito—malamig, bahagyang basa

Chapter 158Hawak ni Naomi ang kanyang cellphone, tahimik ang paghinga.Pinakikinggan niya ang maingay na ingay sa kabilang linya hanggang sa unti-unti itong humupa, at napalitan ng katahimikan. Pagkatapos, narinig niya ang paos ngunit malinaw na tinig ng lalaki.“Naomi, birthday ko ngayon.”Nag-isip sandali si Naomi. Matapos marinig ang nakaraan nito mula kay Madam Olivia, naisip niyang marahil ay ayaw nitong marinig ang salitang “Maligayang Kaarawan.”“Nais kong magkaroon ka ng kapayapaan, magandang kapalaran, at matupad ang lahat ng iyong mga hiling,” sagot niya sa wakas.“Halika, kumain tayo sa labas. Celebrate my birthday with me.”Sandaling nanahimik si Naomi bago sumagot, “Sige.”Tumayo siya, nagpalit ng damit, at binuksan ang pinto ng kanyang bahay.Ang building ay pagmamay-ari ng pamilyang Lagdameo, sa Manila CBD Business Center.Unang beses pumunta roon si Naomi at agad siyang nagtungo sa pinakatuktok.Malakas ang hangin sa gabi, nagpapalipad sa kanyang mahabang itim na buho

Chapter 160Huling araw ni Naomi sa kompanya.Nang gabing iyon, inilibre niya si Ma’am Yannah ng hapunan.Ngumiti si Ma’am Yannah at sinabi, “Maganda ring makabalik sa sariling bayan. Ang probinsya ko ay Majayjay sa Laguna. Isang taon na rin akong hindi nakakauwi.”“Ang lola ko sa ina ay taga-Laguna rin,” sabi ni Naomi.Nagulat si Ma’am Yannah. “Talaga?” Binuhusan niya ng alak ang baso ni Naomi, at itinagpo nila ang kanilang mga baso. “Kung ganoon, dapat pa tayong uminom.”Nagpasalamat si Naomi kay Ma’am Yannah sa pag-aalaga at paggabay sa kanya sa mga nagdaang taon.Inayos ni Ma’am Yannah ang kanyang salamin at ngumiti. “Ang talagang nag-aalaga sa’yo ay ang sarili mo, Naomi. Napakabuti mong inalagaan ang sarili mo. Kung may pagkakataon sa hinaharap, maaari pa tayong mag-collaborate, hangga’t nasa industriyang ito ka pa.”Kinabukasan, inimbitahan ni Naomi sina Hannah at Gina. Orihinal niyang balak na ilabas sila para kumain, ngunit iminungkahi ni Gina na sa bahay na lang nila mag–hot