Lahat ng Kabanata ng รักเกินเลย: Kabanata 11 - Kabanata 20

คำพูดและแววตาของเขา ทำเอาสาวมั่นอย่างปุณณดาหลบสายตาวูบ ตักอาหารเข้าปากแล้วเคี้ยวเงียบๆ ไม่สนใจเงยหน้าขึ้นมามองเขาอีกและเมื่อเธอไม่ต่อล้อต่อเถียงกับเขา ก็เป็นอันหมดสนุก เขาจึงกินข้าวของตัวเองไปเงียบๆ แต่ถึงกระนั้น สายตาเจ้ากรรมก็คอยเอาแต่ลอบมองเธออยู่ร่ำไป และหลายครั้งที่เขาต้องเรียกสติตัวเองไม่ให้มองเธอนานกว่านั้น เพราะกลัวว่าคนอื่นจะสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของทั้งเขาและเธอแม้ว่านาตาลีจะเป็นนักแสดงที่มีพรสวรรค์ แต่เพราะเธอเป็นมือใหม่แกะกล่อง ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน แต่ละฉากในวันแรกที่เดินกล้องถ่ายทำจึงไม่ได้ผ่านแบบง่ายดายนัก แต่ก็ไม่ได้แย่จนทำให้งานไม่เดิน เพียงแค่ใช้เวลาในแต่ละฉากนานกว่านักแสดงมืออาชีพที่มีฝีมือเจนจัดคนอื่นเท่านั้นคิวของกวินที่จะต้องเข้าฉากแสดงกับนักแสดงรุ่นพี่คนอื่นๆ โดยที่ไม่มีนางเอกของเรื่อง จากที่ควรจะเริ่มถ่ายทำในเวลาไม่เกินบ่ายสองโมง แล้วไปจบลงที่หกโมงเย็น เลยต้องเลื่อนออกไปเล็กน้อยแต่ถึงอย่างนั้น ก็ทำให้ซีนอารมณ์หนักหน่วงที่เขาต้องเข้าฉากคนเดียวในห้องนอนของคฤหาสน์หลังใหญ่ ได้เริ่มเดินกล้องถ่ายทำเมื่อเวลาหนึ่งทุ่มตรง“ใครไม่มีเข้าฉากแล้ว หรือทีมงานที่ไม่เก

“เด็กบ้า”ปุณณดาคว้ามือนั้นที่เขากำลังดูดเลียน้ำหวานของเธออย่างเมามัน มาเช็ดให้อย่างกระแทกกระทั้น“ผมยังกินไม่อิ่มเลย”“นายกินน้ำฉันเป็นอาหารหรือไง ถึงกะจะกินให้อิ่ม”คนสวยเอ่ยลอดไรฟัน ดวงตากลมโตมองเขาอย่างดุดัน ถ้าแววตาของเธอเปลี่ยนเป็นอาวุธได้หนึ่งชนิด คาดว่าเขาคงจะโดนเธอฆ่าตายด้วยอาวุธชิ้นนั้นเรียบร้อยแล้ว“หึหึ ถ้าผมอยากกินน้ำของคุณแทนอาหารเย็นล่ะ คุณจะว่าไง”“โรคจิต ไปหาน้ำสาวๆ ของนายกินโน่น ที่จริงนายควรรีบโทรนัดให้มาหาเลยก็ยังได้นะ ยังไม่อิ่มไม่ใช่หรือไง ลงจากรถแล้วต่อแท็กซี่ไปที่คอนโดเองแล้วกัน ไม่ต้องกลับบ้านมันแล้ว”คนหล่อยิ้มขำเต็มใบหน้า มีอะไรกันแค่คืนเดียว แต่เธอก็รู้ทันเขาเสียแล้วว่าเขามันเป็นประเภทกินจุ กินครั้งเดียวไม่เคยพอ และตอนนี้ ตัวตนของเขาที่เพิ่งแตกกะจายน้ำรักออกมา มันก็ยังคงตั้งโด่ชี้หน้าเธอ ไม่ยอมหดตัวลงง่ายๆ แต่อย่างใด“รู้ใจขนาดนี้ แวะลงบ้านผมเลยแล้วกัน ไม่ต้องไปคอนโดหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมไปส่งที่บ้าน”“ทะลึ่ง ไม่ได้เป็นอะไรกัน อย่ามาปีนเกลียว ฉันไม่มีทางไปนอนกับนายอีกแล้ว”“ไม่เป็นไรครับ คุณไม่มานอนกับผม ผมไปนอนกับคุณเองก็ได้ ที่บ้านหรือที่คอนโดของคุณดีล

“เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหนล่ะครับ นอนต่อก็ได้นะ ผมยังไม่มีคิวถ่ายหรอก แต่งหน้าแต่งตัวแป๊บเดียว อยู่เป็นเพื่อนคุณได้”“ฉันไม่ได้ต้องการเพื่อน”“ลืมไปครับ ว่าเราไม่ใช่เพื่อน งั้นอยู่เป็นผัวคุณก็ได้”“ทุเรศ ฉันจะลงไปทำงาน นายเองก็ไปทำหน้าที่ตัวเองได้แล้ว อย่ามาอู้”“นอนให้คุณกอด ก็เป็นหน้าที่ผัวเหมือนกันนั่นแหละ ผมอ่านบทหลายรอบจนจำขึ้นใจแล้ว เทคเดียวผ่านแน่นอน”คนหล่อลอยหน้าลอยตาตอบอย่างน่าหมั่นไส้ รู้หรอก ว่าทั้งเก่ง ทั้งมีเสน่ห์ แต่มันก็น่าหมั่นไส้อยู่ดี“ถ้านายเล่นหลายเทค ฉันจะปรับ”“หึหึ ผมยอมให้คุณปรับ เอาเป็นอะไรดีครับ ทำให้คุณเสร็จอีกกี่รอบดีวันนี้”“บ้า ลามปาม ลงไปได้แล้ว เป็นแค่ผัวชั่วคืนอย่ามาวุ่นวาย เสร็จแล้วก็จบๆ กันไป นายเองก็ไม่เห็นจะเด็ดอะไรขนาดนั้น ไม่เห็นน่าติดใจ แค่คืนเดียวก็พอ ฉันไม่สานต่อ ของไม่อร่อย แป้งหอมไม่กินซ้ำ เข้าใจตรงกันนะ”ผู้จัดสาวยักไหล่ แล้วขยับตัวลงจากรถโดยไม่สนใจว่าเขาจะทำหน้าแบบไหนอยู่แน่นอนว่าสิ่งที่เธอพูดออกมา มันไม่รื่นหูเท่าไรนัก แต่คนตัวโตก็ไม่กล้าทำอะไรเธอในตอนนี้ เพราะคนขับรถของเธอเดินกลับเข้ามาในบริเวณนี้พอดิบพอดี จึงทำได้แค่มองแผ่นหลังบอบบางเดินจาก

ฉากสุดท้ายที่ต้องถ่ายทำในคืนนี้สิ้นสุดลงในเวลาเกือบสองทุ่ม ทุกคนจึงแยกย้ายกันเก็บของและเตรียมตัวสำหรับการเดินทางไปภูเก็ตพรุ่งนี้ โดยรถที่ต้องขนย้ายอุปกรณ์กองถ่ายจะออกเดินทางกันแต่เช้ามืด ซึ่งปุณณดาจ้างคนมาขับรถเป็นกรณีพิเศษ เพราะทุกคนที่ต้องเดินทางไปกับรถขนของในตอนเช้า ทำงานมาทั้งวันจนร่างกายอ่อนเพลียแล้ว“พี่กวิน น้ำตาลได้ยินว่าพี่เอารถเข้าศูนย์หรือคะ ให้น้ำตาลไปส่งไหม น้ำตาลขับรถมาเองค่ะ ไม่ต้องเกรงใจนะ”นางเอกสาวเสนอตัวช่วยอย่างมีน้ำใจ เพราะอันที่จริง บ้านเธอก็ไปทางเดียวกับบ้านเขา เพียงแต่ถึงก่อนเท่านั้น ซึ่งเธอยินดีขับรถไปส่งเขาที่บ้านก่อนค่อยกลับบ้านของตัวเอง“ไม่เป็นไรครับ พี่กลับพร้อมคุณแป้ง บ้านอยู่ห่างกันไม่กี่ซอย สะดวกดี ขอบคุณมากนะน้ำตาล น้ำตาลรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เราต้องเดินทางกันแต่เช้า”“อืม เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ งั้นน้ำตาลไปก่อนนะคะ เจอกันพรุ่งนี้ค่ะพี่กวิน”“ครับ เจอกันพรุ่งนี้”นางเอกสาวส่งยิ้มให้แล้วเดินห่างออกไป ก็พอดีกับรถตู้ที่เขานั่งมาเมื่อเช้าเข้ามาจอดเทียบตรงหน้ากวินหันซ้ายหันขวามองหาคนตัวบาง แต่กลับไม่เจอ สงสัยยังสั่งงานไม่เสร็จ พลันก็คิดอะไรขึ้นมาได้ จึ

พูดจบก็เอียงหน้าแล้วก้มลงประกบปากจูบเธอทันที คนตัวบางดิ้นรนทุบตีเขาไม่ยั้ง มือเล็กฟาดที่ใบหน้าหล่อเหลาอีกหลายครั้ง คราวนี้แม้จะเจ็บแสบจนแดงไปทั้งหน้า แต่กลับไม่ทำให้เขาสะทกสะเทือนแต่อย่างใดเขาสอดมือเข้ามาที่มือเธอทั้งสองข้าง แล้วกดลงกับที่นอน เป็นอันหมดหนทางทุบตีเขา เพราะเธอไม่สามารถสู้แรงแข็งขืนข้อมือให้เป็นอิสระได้เลยปากร้อนบดเบียดเคล้าคลึงกลีบปากงามเชื่องช้าแผ่วเบาเมื่อเธอไม่สามารถต่อสู้เขาได้ ความกักขฬะแปลเปลี่ยนเป็นความเนิบนาบแสนหวาน จนคนตัวบางหูอื้อตาลายไปหมดลิ้นสากสอดแทรกลงไปกวาดต้อนความหวานในโพรงปากเธอ แล้วตวัดเกี่ยวพันดูดดึงลิ้นน้อยอยู่นานเสียงหวานแผ่วเบาหลุดออกมาจากลำคอระหง เธอพยายามแล้วที่จะไม่เคลิบเคลิ้มตามการชักนำของเขา แต่ความช่ำชองกลับหลอกล่อให้เธอหลงวนอยู่ในภวังค์หวามที่เขาสร้างขึ้นจนหาทางออกไม่เจอเมื่อฉกชิมความหอมหวานของเธออยู่นานจนพอใจ เขาก็ยกใบหน้าขึ้นมามองสบตาปรือปรอยที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว“จำได้หรือยังครับ ว่าเราเป็นอะไรกัน”“มะ ไม่ เลิกยุ่งกับฉันเสียที”“เสียใจด้วย ผมคงเลิกยุ่งกับคุณไม่ได้ อย่าดิ้นรนให้เหนื่อยเปล่า เพราะคุณรู้ดีว่าผมสามารถทำให้คุณสมยอมได้แบบไ