บททั้งหมดของ Close Friend รักข้ามเส้น: บทที่ 11 - บทที่ 20

ในทะเลสาบที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา มีร่างบอบบางของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังดีดตัวผลุบขึ้นเหนือน้ำเพื่อหายใจ แขนตะเกียกตะกายตีน้ำเพื่อเอาชีวิตรอด ก่อนเรี่ยวแรงที่มีจะค่อยๆ หมดลงไปในขณะที่ร่างบอบบางนั้นจะจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลสาปในเวลาต่อมาร่างใหญ่กำยำที่ไม่รู้มาจากไหนพุ่งตัวลงไปในน้ำ แหวกว่ายดำลึกลงไปควานหาผู้หญิงคนนั้น ก่อนคว้าเอวคนที่กำลังหมดลมหายใจทะลึ่งพรวดขึ้นมาเหนือน้ำได้ทันเวลาพอดิบพอดี“พิมาลา ฟื้นสิ พิมพ์ อย่าตายนะ อยู่กับฉันก่อน”ชายหนุ่มบีบจมูกของเธอแล้วผายปอด สลับกับปั๊มหัวใจอย่างบ้าคลั่ง ปากก็ร้องเรียกชื่อของสาวโชคร้ายผู้นั้นราวกับคนเสียสติสุดท้ายสวรรค์ก็เข้าข้างเมื่อคนตัวบางที่ใบหน้าซีดเซียวราวกับไร้ชีวิตสำลักน้ำแล้วค่อยๆ ลืมตาฟื้นคืนสติ“คุณเพลิง..”เขาผวาคว้าคนตัวบางขึ้นมากอดเอาไว้แนบอก ร้องไห้สะอึกสะอื้นราวจะขาดใจ ดวงตาคมกริบแสนเศร้าจนผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่ไกลๆ โดยรอบต้องลอบปาดน้ำตาด้วยความสะเทือนใจ“คัท...ดีมาก พัชร์ พี่โอเคเลย”สิ้นเสียงสั่งหยุดการแสดงของผู้กำกับมือดี ทีมงานก็รีบวิ่งเอาผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ไปคลุมให้ความอบอุ่นกับพระเอกนางเอกของเรื่องที่ตัวเปียกโชก ริมฝีปากขาวซีดเพร

นางเอกดาวรุ่งขับรถออกไปจากบริเวณนี้นานแล้ว แต่หนุ่มสาวทั้งสองคนยังคงยืนจ้องหน้ากันนิ่งๆ อย่างนั้นเหมือนเดิม จนเขาทนบรรยากาศกดดันไม่ไหว เป็นฝ่ายโพล่งออกมาก่อน“มิตา เรื่องนี้ฉันอธิบายได้”“สำส่อนจนได้เรื่อง ฉันขยะแขยงแกจริงๆ”กรามแกร่งขบกันแน่น ผู้ชายของเธอเองก็สำส่อนไม่ต่างจากเขา แต่เธอกลับทั้งรักทั้งหลงใหล ต่างจากเขาโดยสิ้นเชิงที่เธอเอาแต่มองด้วยสายตารังเกียจ หรือไม่ก็ว่างเปล่าไร้ความรู้สึก“ฉันไม่ได้ยุ่งกับยุรีแล้ว บอกเลิกไปตั้งหลายรอบแล้วด้วย”“หึ ไม่ได้ยุ่ง กี่วันล่ะ”“จะกี่วัน ถ้าเลิกยุ่งก็คือเลิกยุ่ง ส่วนสายไหม ฉันก็จะไม่ยุ่งด้วยอีกแล้ว”“อืม สองคนนี้ควบคุมไม่ได้ ไปหาคนที่ควบคุมง่ายๆ ดีกว่า ใช่ไหม”ความจริงก็เป็นแบบนั้น เขามีความสุขกับการใช้ชีวิตแบบนั้นมาตลอด เรื่องความรักเขาไม่มีให้ใคร เพราะก่อนหน้านี้หัวใจของเขาอยู่กับผู้หญิงเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่ตอนนี้มีผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าแทรกซึมเข้าแทนที่ในหัวใจแล้วก็ตาม แต่เธอก็ไม่เห็นค่าของเขา“แล้วถ้าฉันจะไม่มีใครอีก นอกจาก..”“ไม่ต้องพูด ฉันไม่ได้อยากรู้”มิตาพูดขัดแล้วเดินหนีออกไปจากที่นี่ทันที ไม่อยากเห็นหน้าเขาอีก เมื่อก่อนตอนที่เ

“แค่นั้นเอง..”ปิ่นตะโกนเสียงดังด้วยความตกใจ ทำให้คนในห้องต่างตกใจไปตามๆ กัน จึงต้องพยักหน้าเป็นเชิงขอโทษทุกคนที่ตกใจเกินกว่าเหตุไปหน่อย“พัชร์ นี่มันอะไรวะ นายไปหามิตาที่ห้องได้ยังไง ก็สัญญาแล้วว่าจะไม่ไปรบกวนกันอีกแล้วไง ทำไมทำแบบนี้”ธพัชร์เม้มปากแน่น ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ เพราะสิ่งที่เขาทำมันผิดเต็มประตู เขาเองก็รู้ ถึงได้ไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไป“อย่าบอกนะว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก ใช่ไหม แน่เลย ถึงว่ายัยมิตาถึงขอไปนอนบ้านพี่วันนั้น ต้องหนีนายแน่ๆ ใช่ไหม”เขาทำหน้าเซ็งหน่อยๆ แต่ก็พยักหน้ายอมรับความผิด“ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้ มันใช่เรื่องไหม เป็นอะไรกันถึงดอดไปหาที่ห้อง”“เพื่อนไงครับ”“นายเป็นผู้ชาย มิตาเป็นผู้หญิง มันสมควรเหรอที่จะไปนอนห้องเดียวกันน่ะ ก่อนหน้าที่นายสนิทกันมากกว่านี้ พี่ไม่เคยเห็นนายไปวุ่นวายที่ห้องส่วนตัวของมิตาเลยสักครั้ง"เมื่อไม่รู้จะเถียงว่าอย่างไร จึงตักข้าวเข้าปากคำใหญ่ เลี่ยงบทสนทนา แต่อย่าหวังว่าเขาจะรอดไปได้“แค่สองครั้งเองครับ”“อะไรสองครั้ง ไปหาสองครั้ง หรือปล้ำยัยมิตาไปสองครั้ง”“ยังไม่ได้ปล้ำเสียหน่อย แค่เกือบๆ”“ไม่ได้ปล้ำ แล้วทำอะไร สารภาพบาปมาเดี๋ยว

ผ่านไปเกือบสองเดือนแล้วที่ชีวิตของมิตาสงบสุขหลังจากที่หอบกระเป๋าเสื้อผ้ามาอยู่กับผู้จัดการส่วนตัวที่บ้านหลังใหญ่กลางเมืองตอนเช้าถ้าผู้จัดการส่วนตัวติดงานอย่างอื่น เธอก็จะขับรถไปกองถ่ายเอง หรือถ้าช่วงไหนเพลียๆ เพราะเลิกกองดึกดื่นทุกคืน เธอก็จะให้คนขับรถประจำตัวขับรถตู้มารับมาส่งแทนตอนกลางวันก็ตั้งใจทำงานให้ผ่านไปเร็วๆ แม้จะได้ใกล้ชิดกับเขาทั้งวัน โดยเฉพาะฉากเลิฟซีนที่เสิร์ฟมาแบบจุกๆ แต่ก็ไม่มีโอกาสให้เขามาต่อนอกรอบ เวลาเกือบสองเดือนของเธอจึงถือว่าได้เป็นการพักผ่อนหัวใจอย่างแท้จริงไม่ใช่พักผ่อนหัวใจจากอดีตเพื่อนรักเท่านั้น แม้แต่คนรักของตัวเองที่ต่างมีงานยุ่งกันทั้งคู่ จนแทบจะไม่ได้มีเวลากินข้าวด้วยกัน กว่าเธอจะเลิกกองก็ดึกดื่น แถมยังตื่นแต่เช้าตรู่ออกไปทำงาน และเขาเองก็ทำงานหนักจนแทบไม่ได้มีเวลาว่าง หาโอกาสได้มากที่สุดก็แค่เอาขนมมาฝากและมากินข้าวกลางวันในกองถ่ายกับเธออาทิตย์ละครั้งสองครั้งเท่านั้นน่าแปลกที่เธอไม่ได้รู้สึกคิดถึงหรือโหยหาผู้ชายที่เป็นคนรักของตัวเองแม้แต่น้อย ยิ่งช่วงหลังมานี้ เธอไม่เคยเป็นฝ่ายติดต่อไปหาเขาก่อนเลยสักครั้งเอกอนันต์พยายามลองใจเธอด้วยการหายไป ผลตอบรับกล

มิตาปล่อยใจล่องลอยไปกับบรรยากาศมืดมิดข้างทางนอกหน้าต่างรถยนต์ เธอจมอยู่กับความสับสนและรู้สึกผิดต่อผู้ชายที่นั่งเงียบๆ อยู่ที่เบาะด้านข้าง ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักของเธอ แต่กลับไม่เคยได้แตะต้องเธออย่างที่ผู้ชายคนนั้นทำ มันเป็นเพราะเธอเองนั่นแหละ ที่ทำใจไม่ได้ ยิ่งนานวัน ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขามันยิ่งชัดเจนขึ้นหลังจากที่เมื่อเช้าเธอโดนอดีตเพื่อนรักรังแกจนไร้สิ้นเรี่ยวแรงแทบก้าวขาเดินไม่ไหว เธอจึงรีบโทรศัพท์ขอให้คนรักหนุ่มขับรถมารับเธอกลับ โดยอ้างว่าคนขับรถตู้ของเธอต้องกลับต่างจังหวัดด่วนเพราะญาติสนิทเสียกะทันหันเอกอนันต์ดีใจมากที่เธอคิดถึงเขาก่อนใคร รีบเคลียร์งานสำคัญแล้วสั่งลูกน้องให้เอารถออกไปรอรับเธอในทันที แม้จะผิดหวังนิดหน่อยที่ตลอดทางเธอไม่พูดคุยกับเขาเลย เอาแต่ทอดสายตามองไปนอกหน้าต่าง ทั้งที่ข้างทางมืดสนิทจนมองไม่เห็นอะไรสักนิด“ขอบคุณมากนะคะ คุณเอก ที่อุตส่าห์ไปรับมิตากลับมา ลงไปดื่มน้ำสักหน่อยไหมคะ”เธอยังมีแก่ใจชวนเขาเข้าไปในบ้าน จากตอนแรกที่นัดกันเอาไว้ว่าเขาจะมาหาเธอที่บ้านหลังนี้ แต่เมื่อเห็นสภาพเธอตอนนั่งรถมา เขาจึงกะว่าจะไม่อยู่กวนใจให้เธอได้นอนหลับพักผ่อนดีกว่า แ