All Chapters of เธอที่เขาไม่รัก: Chapter 11 - Chapter 20

@โรงพยาบาล ไม่ถึงสิบนาทีรถโรงพยาบาลก็พาหญิงสาวมาถึงห้องฉุกเฉิน​ แต่ในระหว่างนั้นทิชายังคงรู้สึกตัวอยู่บ้าง และสายตาของเธอก็บังเอิญไปเห็นใครบางคนคนที่ได้ชื่อว่าสามีกำลังนั่งกอดผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ใกล้ๆกับห้องฉุกเฉิน​ เขาสมควรมาอยู่ข้างๆเธอไหมในเวลานี้แบบนี้​ แต่ไม่เลย​....เขาเลือกที่จะทิ้งเธอและไปอยู่กับคนอื่น​ ในขณะที่เธอจะเป็นจะตายเขาก็ไม่ได้สนใจ ขนาดเธอโทรไปขอความช่วยเหลือเขายังเลือกที่จะตัดสายทิ้ง แค่นี้มันก็ชัดเจนแล้วว่าเธอสู้คนในใจของเขาไม่ได้ ยิ่งเห็นเขากำลังกอดและปลอบผู้หญิงคนนั้นหัวใจของเธอก็ยิ่งแตกสลาย การกระทำของเขามันดูอบอุ่นมาก ซึ่งเธอไม่เคยได้รับจากเขาเลย ถ้าใครไม่รู้คงคิดว่าทั้งสองเป็นสามีภรรยากันแน่นอน เพราะสิ่งที่เขาแสดงออกมาคือการปกป้องคนที่เขารัก ภาพตรงหน้าทำให้เธอน้ำตาไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด​ มันเจ็บจนไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้เลย ทำไมชีวิตเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ในเวลาที่เจ็บปวดแทบตายยังต้องมาเจอภาพบาดตาอีกเหรอ เธอปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาจนคนรอบข้างที่เห็นรู้สึกสงสาร โดยเฉพาะ​หมอปริญที่คอยสังเกตเธออยู่ตลอดเวลา “เจ็บมากใช่ไหม อดทนอีกหน่อยนะ​ครั

"ชา.... ชาอยู่ไหน" เสียงสั่นเครือของชายหนุ่มที่เอาแต่เรียกหาภรรยาของตัวเอง ยิ่งนึกถึงคำพูดและคำขอร้องของเธอก่อนหน้านี้เขาก็ยิ่งรู้สึกเกลียดตัวเอง "ชาปวดท้อง​ พี่อย่าทิ้งชาไปเลยนะ ช่วยพาชาไปโรงพยาบาลหน่อยได้ไหม" "ถ้าชาตายพี่จะไม่เสียใจใช่ไหม" นี่คือคำพูดตัดพ้อจากเธอ... แทนที่เขาจะเอะใจแต่ไม่เลย....เขามันโง่เองเลือกที่จะมองข้ามคำพูดและคำขอร้องของเธอ​ มองว่าเธองอแงเพื่อเรียกความสนใจจากตัวเอง​ เขาหันหลังให้เธอโดยไม่คิดจะสนใจอะไรเลยเพราะมัวแต่เป็นห่วงคนอื่น เขาพยายามยกมือที่สั่นเทาของตัวเองมาสัมผัสคราบเลือดบนโซฟา ปรากฏ​ว่าเลือดติดมือเขาด้วย แสดงว่า​เหตุการณ์​พึ่งเกิดขึ้นไม่นานนี่เองหรืออาจจะเป็นหลังจากที่เขาออกจากบ้าน "โธ่เว้ย!!!" ยิ่งทบทวนเรื่องราวก่อนหน้านี้เขาก็ยิ่งเกลียดการกระทำ​ของตัวเอง​ เพราะเขาคนเดียวเรื่องมันถึงเป็นแบบนี้​ ถ้าเขาฟังทิชาสักหน่อยเรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น ตอนนี้เขามืดแปดด้านไม่รู้ว่าจะไปตามหาเธอที่ไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง "อย่าเป็นอะไรนะชา พี่ขอร้องล่ะ.... ฮึกๆ​ พี่ขอร้อง ฮื่อๆๆ... พี่ขอโทษ" ในที่สุดน้ำต

เหมราชที่ตอนนี้ไม่มีแม้แต่แรงที่จะก้าวเดินไปไหน​ เขายังคงนั่งร้องไห้อยู่ที่เดิมคนเดียวเพราะความรู้สึกผิดที่มันกัดกินหัวใจจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี​ เขาไม่รู้เลยว่าควรจัดการยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้น​หรือควรแก้ไขยังไง​ เพราะมันคือความสูญเสียที่ไม่สามารถเรียกคืนกลับมาได้​ ชีวิตของลูกน้อยที่ไม่มีแม้แต่โอกาสได้ลืมตาดูโลก ต่อให้เขาจะรวยมีเงินมีอำนาจมากแค่ไหนก็ไม่สามารถเรียกคืนชีวิตของลูกได้ลูกไม่สมควรจากไปเร็วขนาดนี้​ ลูกที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข​ของตัวเขาเอง​ เขาคือคนที่ฆ่าลูกของตัวเอง​และยังทำให้แม่ของลูกเกือบตาย​ แล้วเขาจะทำยังไงกับความผิดในครั้งนี้​ ความผิดที่เขาไม่ได้อยากให้เกิดขึ้นเลย.... แต่ก็ปฏิเสธ​ไม่ได้ว่าเขาคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ชีวิตของลูกที่ต้องจากไปเพียงเพราะความไม่ใส่ใจและความเห็น​แก่ตัวของพ่อเลวๆอย่างเขา​ ถ้าเขาสนใจทิชากับลูกบ้างทุกอย่างมันคงไม่ลงเอยแบบนี้​ถ้าเหตุการณ์​นี้เกิดขึ้นเพราะคนอื่นเป็นคนทำมันคงง่ายกว่านี้พราะเขาจะได้ไปเอาเรื่องกับคนคนนั้น​ แต่นี่เป็นเขาเองที่เป็นคนทำ​ ไอ้สารเลวนั้นคือเขาเอง​ แล้วแบบนี้เขาควรจัดการกับตัวเองยังไง...เขาจะทำยังไงดี​ ตอนนี้เขามืดแปด

"อื้มมม​ นะ... น้ำ"เสียงพึมพำของคนบนเตียงเรียกสายตาให้ทุกคนหันมามองได้เป็นอย่างดี​ พอเห็นว่าเธอรู้สึกตัวทุกคนต่างก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ"ทิชา.... หนูตื่นแล้วเหรอลูก​ หืม เป็นยังไงบ้างลูก" น้ำเสียงที่แสนอบอุ่นของผู้เป็นแม่ที่เอ่ยถามลูกสาวที่พึ่งฟื้น “แม่ขา........ฮื่อๆ หนูหิวน้ำ”​ หยิงสาวที่ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นคนในครอบครัวอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาก็ร้องไห้ออกมา แต่ก้ยังบอกความต้องการของตัวเองออกไป เพราะตอนนี้เธอรู้สึกคอแห้งมาก “ได้ลูกได้.... รอแป๊บหนึ่งนะคะ​ เดี๋ยวแม่รินน้ำมาให้” “ค่อยๆดื่มสิลูก​ เดี๋ยวจะสำลักเอานะ” “ขอบคุณ​ค่ะแม่” เธอยิ้มและขอบคุณแม่ทั้งน้ำตา เธอดีใจเหลือเกินได้ตื่นขึ้นมาแล้วเจอพวกเขา “เป็นยังไงบ้างลูก ​หืม... หนูยังปวดท้องอยู่อีกไหม”​ น้ำเสียงอบอุ่นของผู้เป็นแม่ที่เอ่ยถามออกมา​อีกรอบ ทำให้หญิงสาวปล่อยโฮออกมาอีกรอบและรอบนี้ก็ดังมาก จนทุกคนต่างก็ตกใจ “พรึ่บ!!”​“ทิชา ​ทิชา​ พ่อกับแม่และน้องอยู่ตรงนี้ลูก​ หนูเป็นอะไรบอกพ่อสิ​ ”​ คุณบดินทร์​ที่เห็นลูกร้องไห้เอาเป็นเอาตาย​ท่านรีบเข้าไปสวมกอดลูกทันที​ เพื่อปลอบโยนเธอทันที สิ่งที่ท่านคิดตอนนี้คือลูกสาวต้องเจอเรื่องที่กระทบ

เหมราชยอมให้ท่านบดินทร์กระทืบตัวเองซ้ำๆโดยที่เขาไม่สู้กลับเลยสักนิด ถามว่าเขาสู้ได้ไหม...มันได้อยู่แล้ว แต่เขาเลือกที่จะไม่ทำ เพราะมันจะมีประโยชน์อะไรที่เขาจะสู้ สู้ไปมันก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้ ความจริงก็คือความจริงว่าเขาได้ทำร้ายลูกสาวของท่าน เขาไม่แปลกใจเลยที่ท่านจะใช้ความรุนแรงกับเขาแบบนี้เพราะถ้าเขาเป็นพ่อคน แล้วมีผู้ชายมาทำร้ายลูกสาวตัวเองแบบนี้เขาก็คงทำเหมือนที่ท่านกำลังทำอยู่ในตอนนี้หรืออาจจะมากกว่าท่านด้วยซ้ำ ตอนนี้คงไม่มีใครเหลือความรู้สึกดีดีให้ผู้ชายอย่างเขาแล้ว สัมผัสได้ถึงคำพูด น้ำเสียงและความห่างเหินที่ทุกคนแสดงออกมา แม้แต่ทิชาเธอก็ไม่แม้แต่จะมองมาที่เขาเลย เหมือนว่าเธอไม่สนใจเขาแล้ว ที่ผ่านมาเขาไม่เคยจะรู้สึกผิดหรือคิดมากกับการกระทำของตัวเองเลย แต่ตอนนี้วินาทีนี้...หลังจากที่ได้ยินทิชาพรั้งพรูความในใจออกมาทั้งน้ำตา เขารู้เลยว่าเธอรับรู้ทุกเรื่องของเขามากกว่าที่เขาคิด และเธอก็ทนเจ็บปวดเพราะเขามาโดยตลอดเพื่อรักษาคำว่าครอบครัว เขาเริ่มรู้สึกตัวตั้งแต่นั้นเลยว่าตัวเองได้ทำร้ายจิตใจเธอมากมากมายเหลือเกินและทำมาตลอด ทำโดยที่ตัวเองไม่รู้สึกผิดต่อภรรยาเลย เขาตั้งใจมองข้ามความรู้สึก