เธอที่เขาไม่รัก의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

หลังจากที่ได้ยินคำพูดแสนเจ็บปวดของชายหนุ่ม​ แก้วกัญญาก็เลือกที่จะเดินกลับมาที่ห้องพักของลูก​ ตอนนี้เธอรู้สึกอ่อนล้าเหลือเกิน​ ก่อนหน้านี้เธอยังรู้สึกมั่นคงและรู้สึกปลอดภัย​ แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว​ ทำไมนะช่วงเวลาที่เธอกับลูกมีความสุขมันถึงได้ผ่านไปเร็วขนาดนี้​ พอได้มองหน้าลูกน้อยน้ำตาที่เธอพยายามเก็บซ่อน​ก็ไหลออกมา​อย่างห้ามไม่ได้ ​มันคือความจริงที่ยืนยันว่าเธอก็ยังเป็นผู้หญิงคนเดิมที่อ่อนแอ แล้วแบบนี้แม่อย่างเธอจะปกป้องลูกได้ยังไง​ “แม่ขอโทษนะลูก.... ขอโทษที่แม่คนนี้อ่อนแอเหลือเกิน​ ขอโทษที่แม่ต้องคอยพึ่งพาแต่​คนอื่น​ ขอโทษที่ทำให้ลูกมีความสุขและได้ใช้ชีวิตสุขสบายได้แค่แป๊บเดียว​ ต่อไปนี้ลุงราชเขาอาจจะไม่ได้มาเล่นกับน้องกันต์​อีกแล้วนะ​ ลุงราชเขาเปลี่ยนไปแล้ว ฮึกๆ”​ “ลูกรัก...ต่อไปนี้เราจะมีกันแค่สองคนเหมือนเดิมแล้ว​นะ ​ฮื่อๆๆ​ แม่จะทำยังไงดี​ ฮื่อๆ​ แม่ไม่อยากให้ลูกต้องลำบาก”​ ที่ผ่านมาเธอยอมรับว่าเวลาที่ได้เห็นลูกน้อยมีความสุขเธอก็มีความสุขไปด้วย ราชเข้ามาเติมเต็มชีวิตของเธอกับลูกให้สมบูรณ์​ ทำให้เด็กตัวน้อยคนนี้มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ เพราะแบบนี้ไงเธอจึงยอมเป็นคนเห็นแ

เหตุการณ์ทุกอย่างอยู่ในสายตาของหมอปริญทั้งหมด​ ตั้งแต่ที่ส่งเธอเข้าห้องฉุกเฉินเขาที่ตอนแรกกำลังจะกลับบ้านเพราะหน้าที่ของตัวเองจบแล้ว เขาส่งคนไข้ถึงโรงพยาบาลอย่างปลอดภัยที่เหลือก็ต้องเป็นหน้าที่ของคุณหมอที่นี่ ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องนั่งรออะไรอีก แต่ไม่รู้ว่าอะไรมันดลใจ เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขารู้สึกเป็นห่วงเธอ เขาอยากทำความรู้จักและอยากรู้เรื่องของผู้หญิงที่เขาช่วยชีวิตไว้ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับใครเลยเธอคือคนแรกที่ทำให้ผู้ชายอย่างเขาเป็นแบบนี้ได้ หรือเป็นเพราะดวงตาคู่นั้นที่เขาได้สบตาครั้งแรกก็สัมผัสได้ถึงความเศร้าที่อยู่ในนั้น เสียงร้องไห้และน้ำตาของเธอทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างของเขารู้สึกถึงความเจ็บไปด้วยเลย คำปลอบโยนที่แสนอบอุ่นนั้นไม่ใช่ทุกคนที่จะได้รับจากเขา เพราะเขาเป็นคนพูดไม่เก่งและไม่ถนัดเรื่องปลอบใจใคร แต่กับผู้หญิงคนนี้เขาพูดมันออกมาและไม่ได้เป็นประโยคที่ปั้นแต่งเพียงเพื่อให้กำลังใจ แต่เชื่อไหมว่ามันออกมาจากใจของเขาจริงๆ ตลอดทางที่อยู่ด้วยกันบนรถเขาภาวนาขอแค่ให้เธอปลอดภัย และอยากให้ผู้หญิงคนนี้เข้มแข็ง ก้าวผ่านความเจ็บปวดนี้ไปให้ได้ หลังจาก

"มันไม่ใช่เรื่องที่จะมองว่าน่าสมเพชเลยครับ​ อันที่จริงเรื่องแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นด้วยซ้ำ​ ทำไมคนที่ซื่อสัตย์​ต่อความรัก​ต้องมาเจอเรื่องเลวๆแบบนี้ด้วย มันไม่ยุติธรรม​เลยสักนิด”​ “ตอนนี้ลูกสาวของผมก็ไม่ต่างจากของมีตำหนิ​ ผู้หญิง​ที่ผ่านการแต่งงานแล้วหมอรับได้เหรอครับ”​ท่านไม่ได้อยากตอกย้ำสิ่งที่เกิดขึ้นกับบุตรสาวแต่ก็อยากจะรู้ว่าคนตรงหน้าจะคิดยังไง “หมอรู้อะไรไหม.... ที่สองคนนั้นต้องแต่งงานกันเพราะพวกเขาเมาและพลาดไปมีอะไรกัน​ และผมกับครอบครัวบังเอิญไปเจอเข้าพอดี​ อันที่จริง​ทิชาไม่ต้องการให้มันรับผิดชอบเลยเพราะเธอคิดว่าตัวเองก็มีส่วนผิดเหมือนกัน​ แต่ความเป็นพ่อเรายอมไม่ได้หรอกต่อให้ลูกสาวของเราจะผิดเราก็อยากให้ผู้ชายรับผิดชอบ​ ผมก็เลยบังคับให้มันรับผิดชอบทิชาด้วยการแต่งงาน เพราะผมกลัวว่ายัยทิชาจะท้อง ​”​ "ที่ผ่านมาผมก็รู้แหละว่ามันไม่ได้รักทิชา​ มีแค่ลูกสาวผมที่รักมัน​ แต่ผมก็หวังลึกๆว่าสักวันมันจะรักลูกสาวผมบ้าง​ และที่สำคัญผมไม่เคยรู้เรื่องที่ลูกสาวตัวเองต้องเจอเลย ​ทั้งความเจ็บปวด ทั้งการกระทำที่ไม่ให้เกียรติจากคนเป็นสามี รู้แบบนี้แล้วหมอยังสนใจลูกสาวของผมอยู่อีกไหม”​ "ถ้าท่านมอง

@เช้าวันต่อมา "โอ๊ยยยย เชี่ยทำไมเจ็บแบบนี้นี้ว่ะ!!" เสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดของเหมราชดังขึ้นภายในห้องนอนของตัวเอง พอลืมตาขึ้นมาเขาที่กำลังจะลุกขึ้นไปจากเตียงเพื่อไปเข้าห้องน้ำเหมือนที่ทำเป็นประจำ แต่กลับต้องล้มตัวลงนอนในท่าเดิมอีกครั้งเพราะอาการปวดตามร่างกายกำลังเล่นงานเขาอย่างจัง "เชี้ย....กูเป็นอะไรอีกว่ะเนี้ยะ" ชายหนุ่มสบถออกมาอย่างหัวเสีย เพราะวันนี้เขาตั้งใจจะไปโรงพยาบาล ตอนนี้สภาพของเหมราชแทบจะดูไม่ได้เลยหน้าซีดปากซีดไปหมด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพิษไข้ที่กำลังเล่นงานเขาด้วยหรือเปล่าทำให้เขาไม่มีเรี่ยวแรงที่จะขยับตัว พอขยับทีก็ปวดร้าวไปทั้งตัวแถมยังปวดหัวจนแทบจะระเบิดออกมาอีก และตอนนี้เขาก็สัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่ออกมาจากร่างกาย ก็พอจะเดาได้ไม่ยากว่าตัวเองป่วย "เฮ้อ....ป่วยจนได้สินะ" นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ป่วย ชายหนุ่มที่ตอนนี้นั่งพิงหัวเตียงอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก เขาเบื่อตัวเองตอนที่ป่วยที่สุดแล้วเพราะเขาจะรู้สึกถึงความอ่อนแอของตัวเอง เขาพยายามเอามือทั้งสองข้างนวดบริเวณคอและหัวเพื่อที่จะคลายอาการปวดให้ทุเลาลง แต่เหมือนมันจะไม่ดีขึ้นเลย ยิ่งน

“ถึงกูจะอยู่กับแก้วบ่อยๆแต่เราไม่เคยมีอะไรลึกซึ้ง​กันเลย​ มากสุดก็แค่จับมือ”​ “หึ... แล้วใครจะไปเชื่อมึง​ ตัวติดกันซะขนาดนั้นแถมยังกลับบ้านดึกทุกวันไม่แปลกหรอกที่ทุกคนจะคิดแบบนั้น​ ต่อให้มึงไปตะโกนหน้าบ้านให้ตายก็ไม่มีใครเชื่อ​ ขนาดกูยังไม่เชื่อเลย”​“กูไม่รู้ว่าตอนนั้นตัวเองคิดอะไรอยู่​ กูไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้เลย​ไม่เคยคิดสักนิดว่าคนอื่นจะมองกูยังไง​ สิ่งที่อยู่ในสมองของกูตอนนั้นก็แค่อยากอยู่กับแก้วตลอดเวลา​ อยากใช้เวลาอยู่กับพวกเขาให้เต็มที​่​ เติมเต็ม​ความสุขให้น้องกันต์ อยากดูแลพวกเขา​ให้ดีที่สุด กูคิดแค่นี้เองไอ้คณิน​ ฮื่อๆ....”​ “ก็เพราะมึงมันเห็นแก่ตัวไง.... แล้วผู้หญิง​คนนั้นก็ด้วย​ พอๆกันเลยพวกมึง”​ “แก้วก็ไม่ได้เห็นด้วยกับการกระทำของกูหรอก​แต่เป็นกูเองที่ขอโอกาสจากเขา​รบเร้าจนเขาใจอ่อน”​ “หึ... มึงพูดเหมือนคนโง่เลยว่ะ​ทั้งๆที่รู้กันอยู่ว่าอะไรเป็นอะไร​ กูถามจริงมึงดูไม่ออกเลยเหรอ... หรือแกล้งโง่​ คิดว่าผู้หญิง​คนนั้นใส่ซื่อ​มากงัั้นสิ​ กูจะบอกมึงให้นะ.... ไม่มีผู้หญิง​ดีดีที่ไหนต้องการสามีคนอื่นหรอกรู้ทั้งรู้ว่าเขาแต่งงานมีครอบครัวแล้ว​ นอกจากว่าเธอมีจุดประสงค์​อย่า