All Chapters of เธอที่เขาไม่รัก: Chapter 31 - Chapter 40

"ฮื่อๆ ฮึกๆ ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว ผมเองก็เสียใจ ผมไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลย" เสียงร้องไห้ของคนเป็นลูกดังขึ้นมาต่อหน้าคนเป็นพ่อเป็นแม่...แต่มันไม่ได้ทำให้พวกเขารู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อย เพราะคนที่น่าสงสารมากกว่าคือหนูทิชา ตอนเช้าที่พวกท่านได้รับสายจากท่านบดินทร์ซึ่งเป็นพ่อของหนูทิชา ท่านโทรมาต่อว่าถึงการกระทำเลวๆของลูกชายเขา หลังจากนั้นเขาจึงชวนภรรยาไปเยี่ยมลูกสะใภ้ที่โรงพยาบาลด้วยความเป็นห่วง และสิ่งที่ได้รับรู้จากปากของหญิงสาวทำให้เขากับภรรยาแทบจะเป็นลม ไม่คิดเลยสักนิดว่าลูกชายที่เขาสอนมาอย่างดีจะทำเรื่องเลวๆแบบนี้กับภรรยาตัวเองได้ ไม่คิดว่ามันจะตาต่ำอยากเป็นชู้กับเมียชาวบ้าน ทั้งๆที่ตัวเองก็มีภรรยาที่ดีและสวยขนาดนั้น ตอนที่ไปเยี่ยมหนูทิชาสภาพของเธอดูจากภายนอกก็รู้แล้วว่าผ่านความเจ็บปวดมาขนาดไหน ยิ่งเสียงร้องไห้ของเธอแค่ได้ฟังก็รับรู้ได้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นว่ามันเลวร้ายสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้มากมายนัก ที่ผ่านมาเธออดทนได้ยังไงกัน อดทนให้ลูกชายของพวกเขาทำร้ายจิตใจซ้ำๆ แถมยังโดนสามีนอกใจ และต้องมาสูญเสียลูกในท้องไปกับการกระทำที่แสนจะเลือดเย็นของลูกชายเขาอีก

ภาพทั้งหมดอยู่ในสายตาของเหมราช เขานั่งมองทุกคนผ่านกระจกรถทั้งน้ำตา ยิ่งตอนที่แม่ของเขากอดและหอมแก้มหญิงสาวยิ่งทำให้เขารู้สึกผิด เขารู้ว่าพวกท่านรักทิชามากแค่ไหน แต่เขาก็ทำให้พวกท่านผิดหวัง วันนี้เขาสะกดรอยตามพ่อกับแม่เพราะเมื่อวานท่านบอกว่าจะมาทำบุญให้ลูกน้อยของเขาที่จากไป เขาอยากมาด้วยใจจะขาดอยากมาทำหน้าที่พ่อให้ลูก แต่เขาไม่กล้าที่จะเสนอหน้าไปให้ทิชาเห็น เขาละอายใจเหลือเกิน ด้วยคำพูดของคนเป็นแม่ด้วยมันยิ่งตอกย้ำว่าเขาไม่ควรไปให้ทิชาเห็น​หน้า เพราะเขาคือความผิดพลาดในชีวิตของทิชา​ ประโยคนี้ที่ทำให้เขารู้สึกจุกจนพูดไม่ออก​ ขนาดผู้เป็นแม่ที่รักเขามากยังไม่เข้าข้างเขาเลย​ และถ้าเข้าไปแน่นอนว่าทุกคนต้องไปพอใจ ตอนนี้เขาได้ชื่อว่าเป็นอดีตสามีที่แย่​เพราะเขาได้ทำร้ายจิตใจของภรรยาตัวเองอย่างเลือดเย็น เป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องไม่เคยรู้เรื่องลูก ไม่เคยสนใจหรือปกป้องเขาเลย และเขายังเป็นลูกที่ไม่ดีเป็นลูกที่ไม่ได้เรื่อง​ เขาทำให้พ่อกับแม่ต้องเสียใจกับการกระทำของเขา​ ทั้งๆที่ท่านเลี้ยงดูและสั่งสอนเขามาอย่างดี แต่เขาก็ยังทำให้พวกท่านผิดหวัง ตั้งแต่เขาเกิดมาเหมราชไม่เคยเห็นน้ำตาแห่งความเ

"หยุด!!!”​ “ทำไม!! พอฉันพูดความจริงรับไม่ได้เลยเหรอ​ หึ... นั่นแหละคือตัวต้นของเธอแก้วกัญญา”​ “ฉันถามหน่อยเถอะ.... เธอไม่รู้จริงๆหรือแกล้งโง่​กันแน่ ผู้ชายนะถ้ามันรักจริงมันจะยอมทำทุกอย่างเพื่อผู้หญิงที่มันรัก​ แต่กับเธอฉันเห็นกกกันมาหลายเดือนไม่เห็นมันทำอะไรให้ชัดเจนสักอย่างเลย​ ​ มีแต่ให้ความหวังลอยๆกับเธอไปเรื่อย​ เธอเคยคิดบ้างไหมถ้ามันจริงจังกับเธอมันต้องเคลียร์​ตัวเองตั้งแต่ที่รู้ตัวว่าอยากเริ่มใหม่กับเธอแล้ว​ ไม่ปล่อยให้เรื่องคารังคาซังแล้วให้เธอมาทำหน้าที่เมียน้อยแบบนี้หรอก”​ “ฉันไม่ใช่เมียน้อย​ ฉันมาก่อนและเราก็รักกัน”​ “เหอะ.....มาก่อน​ เรารักกันแล้วตอนที่มันเอากับเธอมันเลิกกับเมียมันหรือยังล่ะ...!!! ถึงเธอจะปฏิเสธ​ยังไง​จะอ้างอะไรก็แล้วแต่​ มันฟังไม่ขึ้นหรอกเพราะทุกๆคนเขารู้กันหมดแล้ว​ และตอนนี้เรื่องที่เกิดกับครอบครัวมันก็เป็นเพราะเธอด้วยเหมือนกัน​ ความเห็นแก่ตัว​และความมักง่ายของพวกเธอ​ หรือจะปฏิเสธ​ว่าไม่ใช่เพราะถ้าเธอไม่เข้าไปยุ่งกับมัน​ ไม่เรียกร้องความสนใจจากผัวคนอื่นเรื่องเลวร้ายแบบนั้นจะเกิดขึ้นไหม​ล่ะ​ ผู้หญิง​ดีดีคนหนึ่งต้องมาสูญเสียลูกเธอคิดว่ามันง่ายเหรอที่จ

"แก้ว.....ช่วยราชด้วย""ฮื่อๆ" ตอนนี้แก้วกัญญาเอาแต่ร้องไห้และไม่ได้สนใจผู้ชายที่ตัวเองบอกว่ารักเลย เพราะเธอเอาแต่คิดถึงลูก คิดถึงแต่สิ่งที่คริสเตียนพูด ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าควรทำยังไงกับชีวิตของตัวเอง ทุกอย่างมันพังไปหมดแล้วด้วยน้ำมือของคนที่ได้ชื่อว่าสามี เธอไม่ต้องการที่จะไปอยู่กับเขาเลย​ เธออยากอยู่กับคนที่รักเธอและเธอก็รักเขาอย่างเหมราช แต่เพราะเขาเอาลูกมาอ้าง ถ้าเธอเลือกราชเธอก็จะไม่ได้เจอลูกอีกตลอดชีวิตซึ่งเธอคงตายทั้งเป็นแน่ เพราะลูกคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ ลูกคือโลกทั้งใบของเธอ เธอไม่สามารถทิ้งลูกตัวเองได้​ ถึงเธอจะเลวขนาดไหนแต่เธอก็ทำไม่ได้ และตอนนี้เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอควรจะลูกมากกว่าผู้ชาย"น้องกันต์​ ฮื่อๆ​ รอแม่ก่อนนะลูก รอแม่ก่อน​ แม่จะไม่ทิ้งหนูไปไหน​แม่รักหนู" เมื่อตั้งสติได้แก้วกัญญารีบลุกขึ้นเพื่อจะวิ่งไปหาลูก เพราะเธอกลัวว่าคริสเตียนจะพาลูกไป และเธอจะหาลูกไม่เจอ โดยที่เธอไม่ได้สนใจคนข้างๆเลย ในขณะที่เหมราชได้แต่จ้องมองหญิงสาว เพราะเขาก็อยากรู้ว่าเธอจะเลือกใคร ถ้าวันนี้แก้วเลือกเขา เขาจะให้อภัยเธอทุกอย่างและเริ่มต้นใหม่กับเธอ แต่แล้วสิ่งที่เหมราชคิดก็ไม่ได้เป็นไปอย

ทางด้านของทิชาตอนนี้ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วที่เธอกลับมาใช้ชีวิตที่บ้านกับครอบครัว​ หลังจากเหตุการณ์วันนั้นเธอไม่ได้เจอกับอดีตสามีอย่างเหมราชอีกเลย​ อาจจะเป็นเพราะเธอไม่ค่อยได้ออกไปไหนอยู่แต่ในบ้าน​ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเธอกลัวไปแล้วจะเจอเขา​ ตอนนี้ถ้าต้องเจอหน้าเขาจริงๆจัๆงเธอคงทำใจมองหน้าผู้ชายคนนั้นไม่ได้​ ความรู้สึกรังเกียจ​ที่มันก่อเกิดในใจเธอมันมากเหลือเกิน​ มากจนเธอคิดว่าการไม่เจอกันมันคงจะดีกว่า​ หลายคนบอกว่าการปล่อยวางจะทำให้เรามีความสุขและไม่ทุกข์​ แต่สำหรับเธอมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นไง​ สิ่งเลวร้ายที่เขาทำไว้มันกลายเป็นรอยแผลในใจของเธอไปแล้ว ทุกวันนี้เมื่อนึกถึงความสูญเสียเธอจะร้องไห้ออกมาทุกครั้ง​ มันเหมือนเป็นตราบาปในใจของเธอ​ และเธอก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนที่จะทำใจยอมรับมันได้ ต่อหน้าคนอื่นเธออาจจะดูเข้มเเข็ง​แต่ความเป็นจริงแล้ว....ไม่เลย​ เธอก็ยังเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่อ่อนแอ​ เพียงแค่ว่าเธอเลือกที่จะไม่แสดงมันออกมาให้ทุกคนต้องเป็นห่วงแค่นั้นเอง ตอนนี้เธอไม่ได้อาลัยอาวรณ์ผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว​ อาจจะเป็นเพราะเธอเริ่มทำใจกับเรื่องนี้มานานพอสมควรแล้ว ก็นับตั้งแต่ที่รู้เรื่