All Chapters of ดั่งทรายต้องลม: Chapter 131 - Chapter 140

ดั่งลมต้องรัก Chapter 10เวลานี้อัญชิสาไม่มีพันธะกับมารดาและสามีแก่คราวพ่อ จะมีเพียงพันธะสายใยรักที่ก่อเกิดในคืนนั้นกับพันลภ ซึ่งเธอมาหาเขาด้วยเหตุผลเดียวคือ ตามรักคืนหัวใจ และหวังว่า พันลภยังมีใจให้ตนมีใจให้งั้นหรือ...คนกำลังใช้เหล้าดับความกลัดกลุ้ม ประเมินความรู้สึกตัวเองทวนประโยคไม่กี่คำ แต่ทำให้ความคิดเขาสับสนวุ่นวาย ตีวนจนไม่รู้ว่า ตอนนี้หัวใจเขาเป็นของใครกันแน่รักเก่า...รักใหม่หากใช้ตาชั่งๆ ออกจะโอนเอนไปทางรักใหม่ ทว่าอีกใจก็ค้านเพราะพันลภไม่เคยลืมอัญชิสาได้แบบสนิทใจ เธอวกเข้ามาในความทรงจำเนืองๆ วันสองวันนี้ยิ่งคิดถึง แถมยังเก็บรูปภาพอัญชิสาไว้ในกระเป๋าสตางค์ ตอกย้ำว่า พันลภไม่เคยทิ้งอัญชิสาไปจากใจได้เลย แน่นอนว่า ไม่ยุติธรรมกับรักใหม่ ฉะนั้นพันลภต้องเคลียร์ความรู้สึกตัวเองให้ได้เสียก่อน ให้แน่ชัดว่า สตรีคนใดนั่งกลางใจกันแน่ สี่วันต่อมา ครอบครัวปรินทร์กับยุรนันท์เดินทางกลับกรุงเทพแล้ว เหลือเพียงประภาวรรณที่ยังไม่กลับ ไม่ใช่ว่าไม่อยากกลับ หากเธอไม่นัดล่วงหน้ากับเพื่อนสนิทที่จะตามมาสมทบเพื่อแอ่วเมืองเชียงใหม่ด้วยกัน เธอคงกลับไปพร้อมพี่ชาย ไม่ต้องทนเห็นภาพบา

ดั่งลมต้องรัก Chapter 12 สองชั่วโมงต่อมา ประภาวรรณนั่งเล่นมือถืออยู่ตรงระเบียงนอกบ้าน จุดที่เธอชอบมานั่งรับลมและมองดูทุ่งกว้าง ที่มีม้าหลายตัวยืนแทะเล็มหญ้า เดิมทีตั้งใจจะเดินขึ้นไปนอนเอกเขนกในห้อง แต่ความขี้เกียจ อยากนั่งรับลมตรงนี้สักครู่ค่อยขึ้นไปชั้นบน ขณะกำลังนั่งแชทกับเพื่อนสนิทเพลินๆ ร่างใครคนหนึ่งทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้อีกตัว “ยาค่ะหยก” ประภาวรรณละสายตาจากมือถือ เงยหน้ามองคนพูด ก่อนขยับสายตามองตลับยาในมืออัญชิสา “พี่เห็นว่า หยกตกม้า ก้นกระแทกพื้น เลยเอายาแก้ฟกช้ำมาให้ทาน่ะ” “ขอบคุณค่ะ” ประภาวรรณรับไว้ แล้วรีบวางลงบนโต๊ะตัวเตี้ย ไม่สนใจยาตลับนั้น “เป็นไงบ้าง ยังเจ็บอยู่ไหม” “ถามเพราะเป็นห่วง หรือว่าถามเพราะต้องถาม” ประภาวรรณไม่ใช่นางเอกใสซื่อ เธอรู้ทันอัญชิสา เพียงแค่ว่า จะพูดออกไปหรือไม่ก็แค่นั้น “ก็นึกว่าเจ็บไง เห็นอ้อนพี่พีท ให้พี่พีทพยุงให้ ทั้งที่ด้วงช่วยพยุงก็ได้”อัญชิสาเปิดฉากต่อปากต่อคำ เธอเล่นกับคนผิดซะแล้ว ขนาดพันลภยังต้องถอย “ถ้าเธอแหกตาดูล่ะก็ จะเห็นว่า ฉันไม่ได้อ้อนใครทั้งนั้น แต่ที่พี่

ดั่งลมต้องรัก Chapter 14“ใช่ แม่เห็นด้วยกับพีทนะ และแม่ก็เข้าใจผู้หญิงยุคใหม่ แล้วแม่คิดว่า เราต้องหมุนไปตามโลก ไม่ใช่โลกหมุนตามเรา” ประไพแม้อายุหกสิบกว่า ทว่าความคิดนางกลับไปตามยุคสมัย ไม่ได้โบราณคร่ำครึ อัญชิสาหน้าตึงเล็กน้อย แต่ก็ฝืนยิ้มกับคำพูดสองแม่ลูกที่ฟังยังไง ชวนให้คิดว่า เข้าข้างคุณหนูผู้ร่ำรวย “ลงมือกินกันดีกว่า เห็นแล้วน้ำลายสอ”คำพูดประไพเป็นการหยุดการสนทนาไปในที ทั้งหมดลงมือกินอาหารที่อัญชิสาเป็นคนทำ แม้ว่าประภาวรรณไม่อยากกินอาหารฝีมืออดีตคนรักพันลภสักเท่าไหร่ ที่กินเพราะท้องร้องหิว และปฏิเสธไม่ได้ว่า รสชาติอาหารบนโต๊ะอร่อยมากปกติหากมีแกงเขียวหวานยอดมะพร้าวอ่อนเป็นสำรับ พันลภจะกินข้าวหลายจาน ทว่าวันนี้พันลภกลับกินแค่จานเดียว มันอิ่มตื้อ กลืนอะไรไม่คล่องคอนัก ยิ่งเห็นสายตาประภาวรรณ ขนแขนขนขาลุกไม่รู้ตัวนอกจากประภาวรรณมองอัญชิสาที่เอาใจพันลภ ด้วยการตักกับกับข้าวใส่จานพันลภและประไพเนืองๆ และนี่คือสาเหตุที่พันลภกินข้าวไม่ลง เธอยังมองไปยังเด็กชายอธิป ที่นั่งกินไก่ทอดและผักผัก เด็กชายดูซึม ก้มหน้าก้มตากิน ไม่สนใจคนรอบข้าง ออกแนวเหงาหงอย แววตายามชณาธิปเงยหน้ามองตน ประภาวรรณเ

ดั่งลมต้องรัก Chapter 16เมื่อพันลภรู้จากประภาวรรณว่า ชณาธิปว่ายน้ำไม่เป็น เขาจึงสอนให้เด็กชายว่ายน้ำ ชณาธิปดูมีความสุขมาก ยิ้มและหัวเราะ หน้าตาสดใส หลงลืมความเศร้าเรื่องพี่ชุ่มไปชั่วขณะประภาวรรณทำตามคำสัญญา ว่ายน้ำจนพอใจ ทั้งสามขึ้นจากสระ ประภาวรรณพาชณาธิปไปอาบน้ำที่ห้องนอนตน โดยให้ส้มเช้งนำชุดชณาธิปที่ตากอยู่หลังบ้านขึ้นมาให้หนึ่งชุด ตอนนี้เองทำให้เธอเห็นร่องรอยบนตัวเด็กชาย ที่นอกจากตรงก้นมีรอยฝ่ามือจางๆ ตรงช่วงเอวมีรอยจ้ำคล้ายถูกหยิกอีกสองที่ ประภาวรรณถ่ายรอยเหล่านั้นเก็บไว้ในมือถือ และไม่ถามถึงสาเหตุของการเกิดรอยจากชณาธิป เพราะเกรงว่า อาจทำให้ความสุขของชณาธิปจืดลงพันลภขันอาสาขับรถพาประภาวรรณกับชณาธิปเข้าไปในตัวเมือง เพื่อกินไก่ผู้พันตามที่หญิงสาวสัญญากับชณาธิปไว้ พันลภเลือกไปกินร้านดังกล่าวสาขาในห้าง ตั้งใจว่ากินอิ่มท้องเสร็จก็จะพาเด็กชายไปซื้อของเล่น และไปเที่ยวสวนสนุกในห้างนั้นด้วย ขณะพาชณาธิปเที่ยวตามโปรแกรมที่ว่ามา พันลภมองประภาวรรณดูแลเด็กชายราวกับว่า ชณาธิปเป็นลูก ตัดเนื้อไก่ให้ เช็ดปากให้ ยิ้มให้ชณาธิปตลอดเวลา เป็นการกระทำที่ดูก็รู้ว่า ไม่ใช่การเสแสร้าง ทำลายภาพ

ดั่งลมต้องรัก Chapter 18 “เอาล่ะ พอแล้ว คุยกันดีๆ ไม่ได้เลยนะคู่นี้น่ะ ทะเลาะกันเป็นเด็กอยู่เรื่อย” ประไพห้ามทัพ “แล้วหยกนัดเพื่อนไว้ที่ไหน จะไปยังไงลูก” “นัดไว้ที่โรงแรมค่ะ หยกกะว่าจะวานให้พี่บุญไปส่งค่ะ ขากลับจะนั่งรถรับจ้างกลับค่ะ หรือไม่แน่หนุ่มที่หมายตาไว้มาส่งค่ะ” “พีทจะเข้าเมืองไม่ใช่หรือลูก ไปส่งหยกให้แม่หน่อยนะ แม่ว่าจะวานบุญขับรถให้แม่น่ะ แม่จะไปไหว้หลวงพ่อสักหน่อย” ประไพพูดกับลูกชาย ซึ่งเข้าทางพันลภ “ได้ครับคุณแม่” “ถ้างั้นไอซ์ขอติดรถไปด้วยคนได้ไหมคะ ไอซ์จะไปซื้อของใช้ส่วนตัวน่ะค่ะ” อัญชิสารีบพูด ประภาวรรณทำเป็นไม่สนใจประโยคนี้ นั่งกินมื้อเช้าต่อไป แต่ในใจกลับรู้สึกว่า มันคือข้ออ้าง อัญชิสาคงอยากชิดใกล้พันลภ เพราะขากลับจะต้องกลับกับพันลภตามลำพัง แผนสูง... “พีทเข้าเมืองไปทำธุระหลายอย่าง กว่าจะกลับก็คงบ่ายคงเย็น ป้าว่าไอซ์ไปกับป้าดีกว่านะ ไปไหว้พระด้วยกัน พาแชมป์ไปด้วย ขากลับก็แวะซื้อของ ซื้อเสร็จค่อยกลับไร่ ป้าเองก็อยากได้ของหลายอย่างอยู่พอดี”ประไพพูดเช่นนี้ มีหรืออัญชิสาจะค้านได้ เธอเอ่ยตอบรับสั้นๆ ว่า ค