Semua Bab ดั่งทรายต้องลม: Bab 121 - Bab 130

ดั่งลมต้องรัก Chapter1 เป็นประจำทุกปีที่สามครอบครัวจะมาร่วมงานปีใหม่ ในแต่ละปีจะผลัดกันเป็นเจ้าภาพ ปีก่อนโน้นเป็นคิวของปรินทร์ที่จัดในไร่พราวฟ้า ปีต่อมาเจ้าภาพคือยุรนันท์ ปีนี้เป็นคิวของพันลภ สถานที่จัดงานเป็นที่ไหนไม่ได้นอกจากไร่พันลภ ครอบครัวปรินทร์กับครอบครัวยุรนันท์เดินทางมาพร้อมกัน ขาดเพียงประภาวรรณที่เดินทางมาทีหลัง ความที่ตามมาทีหลังนี้เอง ทำให้พันลภต้องมารับเธอที่สนามบิน “สวัสดีค่ะพี่พีทสุดหล่อ” ประภาวรรณทักทายคนหล่อหน้าตาบอกบุญไม่รับ “ทำหน้าให้มันดีกว่านี้ไม่ได้เหรอ มารับสาวสวยทั้งที ทำหน้าอย่างกับตูดลิง” “แล้วเคยเห็นหรือไงตูดลิง ถึงได้รู้ว่า หน้าพี่เหมือนตูดมัน” พันลภย้อน “เคยเห็นสิ ไม่เคยเห็นจะพูดได้ไง” ประภาวรรณเถียงกลับ “ก็ตูดลิงก็เหมือนหน้าพี่พีทตอนนี้ไง พี่พีทลองไปส่องกระจกสิ พี่พีทก็จะได้เห็นตูดลิง” พันลภถึงกับกรอกตาบน หน่ายใจกับคนชอบเถียง เถียงกลับเสียจนบางครั้งเขาไปไม่เป็น และบางครั้งคร้านโต้เถียง ปล่อยให้เธอเป็นผู้ชนะก็บ่อย “แทนที่จะมาพร้อมกับเฮิร์ป จะได้ไปไร่ทีเดียวเลย ลำบากต้องมารับรอบสอง ทางมันไม่ใช่ใกล้

ดั่งลมต้องรัก Chapter 3 “เย้ๆๆ ขอบคุณคุณแม่มากค่ะ คุณแม่น่ารักที่สุดเลย” ประภาวรรณลุกขึ้นกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ เดินมาหอมแก้มประไพพันลภมองความดีใจของประภาวรรณแล้วเผลอยิ้ม หน้าตาเธอตอนนี้ไร้เครื่องสำอาง แต่ถึงไม่แต่งหน้า เธอก็มีความสวยแบบธรรมชาติ เขาชอบมองประภาวรรณตอนไม่แต่งหน้ามากกว่า ดูรื่นตาดี ปรินทร์มองหน้ายุรนันท์ ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างเข้าใจความคิด ก่อนเบนสายตามองพันลภ“วันนี้บอกแม่ว่าจะไปเที่ยว ไปตอนไหนล่ะหยก” คุณหญิงรื่นฤดีถามบุตรสาว“นัดกันไว้สิบเอ็ดโมงค่ะ กะว่ากินข้าวเสร็จก็จะขึ้นไปแต่งตัว” ประภาพรรณตอบ“ไปเที่ยวกับใคร หนุ่มๆ ใช่ไหม” คนถามคือประไพ และคำถามนี้เรียกความสนใจให้พันลภทันที แต่ก็สงวนท่าทีไม่แสดงออกว่า อยากรู้ นั่งกินมื้อเช้าและนั่งฟังอย่างใจเย็น“ใช่ค่ะ นัดหนุ่มๆ ไว้สองคนค่ะ หล่อและรวย”ประภาวรรณตอบ พันลภหน้าตึงทันใด โดยไม่รู้ตัวว่า มีคนสังเกตเห็น“หนุ่มที่ไหน พี่รู้จักไหม” ยุรนันท์ถาม ถามเผื่ออีกคนที่คงอยากรู้“เพื่อนของมิวค่ะ พี่เฮิร์ปคงไม่รู้จักเพราะหยกก็เพิ่งรู้จักไม่ถึงเดือนค่ะ เขามาเที่ยวเชียงใหม่ เลยนัดกันว่าจะไปไหว้พระที่ดอยสุเ

ดั่งลมต้องรัก Chapter 5โอ้...เห็นแล้วอยากดึงร่างงามมากอดรัดฟัดเหวี่ยงเหลือเกินเฮ้ย...คิดแบบนี้กับประภาวรรณไม่ได้นะ เธอคือน้องสาวยุรนันท์ท่องไว้น้องสาวเพื่อน น้องสาวเพื่อน“พี่พีท พี่พีทคะ” ประภาวรรณเรียกชื่อเล่นพันลภ เมื่อเห็นเขายืนตาค้าง “พี่พีท”“หะ ว่าไงนะ เรียกพี่ทำไม” เสียงที่ค่อนข้างดัง เรียกสติเขาคืนมา“สวยไหมคะ ชุดว่ายน้ำหยก” เธอถามอีกครั้ง หมุนตัวให้เขาดูเต็มตา“สะ...สวย” พันลภตอบเสียงสั่น “นึกยังไงซื้อชุดนี้มา พี่ว่ามันโป้ไปนะ ว่ายน้ำอยู่ในบ้าน ไม่มีใครมองหรอก ไม่ต้องใส่ชุดเซ็กซี่ขนาดนี้ก็ได้ ”“ก็ใส่ให้พี่พีทดูไงคะ ไม่ชอบเหรอ” เธอยังลอยหน้าลอยตาพูด คนฟังถึงกับอึ้ง “ไปค่ะ ไปว่ายน้ำกัน อยากว่ายใจจะขาดแล้ว”ประภาวรรณกุมมือพันลภ พาเขาเดินไปยังสระว่ายน้ำข้างบ้าน สายตาพันลภไม่ได้มองทางเลย เขามองสรีระเรีอกเลือดเรียกลมในกายให้เดือดพล่าน แม้อยากถอนสายตาออกห่าง แต่ก็ทำไม่ได้วันนี้ไม่ปวดหัว แต่เลือดกำเดาจะไหล สองชั่วโมงสิบนาทีเป็นระยะเวลาที่พันลภเล่นน้ำกับประภาวรรณ เป็นเวลาที่อาจพูดได้ว่า เล่นน้ำกันจนตัวเปื่อย สำหรับประภาวรรณใช้คำพูดนี้ได้ แต่กับพันลภกลับไม่ใช่ ร่างกายเข

ดั่งลมต้องรัก Chapter 7 ช่วงวินาทีนี้ทำให้พันลภย้อนกลับไปในอดีต ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยมีความรัก เขามีแต่เป็นความรักที่ไม่สมหวัง ถูกกีดกันด้วยคำว่า ไม่คู่ควร ความรักจึงอับปางทั้งที่สุกงอมเต็มที่ ไม่ว่าผ่านมากี่ปี พันลภไม่เคยลืมหญิงสาวคนนั้นหม่อมหลวงอัญชิสา โรจน์อนันต์สกุล เธอยังเข้ามาในความรู้สึกเขาดุจระลอกคลื่น “พี่พีท” ประภาวรรณเรียกพันลภที่เหมือนไม่ได้ยินเสียงใด นั่งจมอยู่กับความคิดตัวเอง “พี่พีท” เธอปากแนบหูพันลภ เรียกชื่อเล่นเขาเสียงดังลั่น จนคนถูกเรียกสะดุ้งสุดตัว แสบแก้วหูขึ้นมาทันใด “ตะโกนใส่หูพี่ทำไม หูพี่แทบแตก” “หยกเรียกพี่ตั้งหลายครั้ง แต่พี่ไม่หือไม่อือ ใจลอยนั่งคิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้ หยกก็เลยต้องเรียกใกล้ๆ หูพี่ไงล่ะ” เธอตอบ “คิดถึงใครอยู่ สาวที่ไหนบอกมานะ” น้ำเสียงถามคาดคั้น มองพันลภไม่วางตา คนถูกมองร้อนวูบวาบแถวสันหลังขึ้นมาทันทีทันใด ไม่เข้าใจตัวเองว่า เหตุใดต้องเกรงกลัวท่าทางของเธอด้วย “จริงของหยกนะลูก แม่เห็นกับตาเลยนะว่า พีทไม่ได้ยินที่หยกเรียก” ประไพเข้าข้างประภาวรรณ “แล้วเรียกทำไมมิทราบ” เขา

ดั่งลมต้องรัก Chapter 9 “แกคงอยากให้พ่อแกเดือดร้อนใช่ไหม ฉันได้ข่าวว่าพ่อแกเป็นโรคหัวใจ อยากให้พ่อแกหัวใจวายตายไหมล่ะ ด้วยวิธีอะไรดีนะ เผาซุปเปอร์มาเก็ตของพ่อแกดีไหม หรือว่าฉันจะพุ่งเป้าไปที่เมืองไทย ไปหาแม่แกแทน แต่เอ...คนพูดไม่รู้เรื่องอย่างแก ฉันว่าจัดการทั้งสองคนพร้อมกันดีกว่า” หม่อมราชวงศ์แก้วกมลถือตนว่า มีไพ่เหนือกว่า ขู่พันลภหนักมากขึ้น “แกจะเลือกใคร ระหว่างพ่อแม่กับไอซ์ ถ้าแกเลือกไอซ์ พ่อแม่แกไม่รอดแน่ แล้วอย่าคิดนะว่า ฉันไม่ทำจริงหรือทำไม่ได้ คนระดับฉัน ทำอะไรย่อมได้และไม่มีใครเอาผิดได้ด้วย แกจะลองไหมล่ะ ฉันจัดให้ได้หมดนะ” แม้ไม่รู้จักครอบครัวอัญชิสามากนัก พันลภก็พอรู้ว่า ต้นตระกูลเธอเป็นอย่างไร มีอำนาจมากแค่ไหน เขาได้แต่มองหน้าคนพูด รู้สึกราวกับว่า ตนเองพ่ายแพ้ตั้งแต่ยังไม่ต่อสู้จริงจัง “คุณไม่คิดหรือว่า ไอซ์จะเสียใจที่คุณทำอย่างนี้” “เสียใจได้ก็หายได้ ไม่นานหรอก” แก้วกมลตอบแบบคิดแทนบุตรสาว “ฉันมีลูกสาวคนเดียวก็ย่อมอยากให้ลูกได้คู่ครองที่สมกันในทุกด้าน ลูกเขยที่เชิดหน้าชูตาให้ฉันได้ ไม่ใช่ลูกชาวไร่ชาวสวนอย่างแก แม้ว่าแกจะจบเมืองนอกก็ตาม