Semua Bab ดั่งทรายต้องลม: Bab 111 - Bab 120

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 27วันนี้เป็นวันเสาร์ทว่ายุรนันท์ออกจากบ้านตอนเก้าโมงเช้า เพราะเขามีเรื่องต้องจัดการหลายอย่าง ก่อนออกจากบ้านเขาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับปรียาพรให้รื่นฤดี นวลผ่องและน้องสาวรู้ ทั้งสามโกรธมาก นึกเจ็บใจว่า หากเมื่อวานรู้ว่าสายใจกับปรียารัตน์ทำร้ายปรียาพร รื่นฤดีจะจัดการสองแม่ลูกแบบทันทีทันควัน ก่อนออกจากบ้านยุรนันท์จึงฝากทั้งสามดูแลปรียาพร หากสองแม่ลูกมารังควานปรียาพรอีก ให้ปกป้องภรรยาเขาด้วย “ได้เลยพี่เฮิร์ป มันสองคนมาเมื่อไหร่ เจอหยกแน่ แม่จะตอกให้หน้าหงาย” ประภาวรรณผู้ห้าวหาญ ฝีปากไม่เป็นรองใคร การตบก็เช่นกัน นัมเบอร์วัน รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ แล้วเป็นจริงตามยุรนันท์คาดเดา หากสายใจกับปรียารัตน์ไม่ได้เงินตามต้องการจะต้องมาหาปรียพรอีก เพราะทรัพย์สินที่ได้ไปเมื่อวาน หากนำไปขายในร้านที่ไม่ได้ซื้อมา ราคาที่ได้จะไม่สูง รวมๆ กันอาจได้ไม่ถึงครึ่งกับจำนวนเงินที่ต้องการ สองแม่ลูกจอมร้ายกาจมาบ้านยุรนันท์ในเวลาเกือบสิบเอ็ดโมง “ฉันสองคนมาหาอุ้ม” เมื่อก้าวลงจากรถก็เชิดหน้าเดินเข้าบ้าน มาพบกับส้มที่กำลังเดินไปหน้าประตูบ้าน “คุณอุ้มไม่

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 29“ฉันต้องการทุนคืนด้วย ไม่คิดลงแล้ว” เจ๊ดวงบอก“ฉันก็ด้วย” บุญเย็นพูดต่อทันที“เงินคุณนายเอาไปซื้อทองแท่งต่อแล้วน่ะสิ คงคืนให้วันนี้ไม่ได้ รอให้ทองขึ้นก่อนนะ เอาไปขายอีกรอบจะได้ทั้งทุนทั้งกำไร” สายใจพูดเอาตัวรอด“ถ้าเอาไปซื้อทองแล้วก็เอาเป็นทองคืนมาก็ได้ ฉันกับบุญเอาไปขายเอง ขายทองแท่งไม่ยากหรอก แต่ถ้าไม่ขายเก็บเอาไว้ก็ไม่บูดไม่เน่า”เวลานี้ไม่ว่าเงินหรือทอง เจ๊ดวงรับได้ทั้งนั้น ขอแค่ให้ได้ สายใจมองหน้าจำเริญที่ทำอะไรไม่ได้เลย สาเหตุที่จำเริญโทรบอกเมียไม่ได้ว่า เจ๊ดวงกับบุญเย็นมาบ้านเพราะทั้งสองยึดมือถือตนไว้ แล้วบอกว่าจะรอจนกว่าสายใจจะกลับบ้านเพื่อพูดคุยเรื่องเงินลงทุน“ถ้าเธอบอกว่า เงินที่ให้มาเป็นเงินกำไร นั่นหมายความว่าราคาทองขึ้น การซื้อทองอีกครั้งก็ต้องรอให้ทองลงก่อนไม่ใช่เหรอถึงจะซื้อได้ ซื้อตอนราคาพุ่งถึงสามหมื่นมันจะไปได้กำไรยังไง” บุญเย็นเกิดความสงสัย สายใจไปแทบไม่เป็น เนื่องจากนางไม่ได้เตรียมตัวรับมือไว้ นางหน้าซีด ใจสั่นมาก รู้นิสัยสองคนนี้ดีว่า บทใจดีก็ดีใจหาย บทร้ายขึ้นมาล่ะก็อย่าให้พูด“คุณนายดาวซื้อต่อเลยจ้ะ เพราะคุณนายรู้ว่า ราคาทองมันมีสิทธิ์

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 311 ปีต่อมา ชีวิตคู่ระหว่างยุรนันท์กับปรียาพรเป็นไปอย่างราบรื่นและมีความสุข ความหวังของนวลผ่องเรื่องอยากได้เหลนเป็นจริงแล้ว ตอนนี้หลานสะใภ้คนโปรดตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนแล้ว อีกเพียงสองเดือนกว่าทายาทคนแรกของตระกูลฉัตรเกษมศักดิ์ก็จะลืมตาดูโลก มาให้นางอุ้มชูเลี้ยงดู เรื่องนี้นำพาความดีใจมาให้ทุกคนในครอบครัว นวลผ่องทำตามวาจามอบเงินให้รียาพรยี่สิบล้าน รื่นฤดีให้อีกสิบห้าล้านและเครื่องเพชรชุดใหญ่ ประภาวรรณซื้อกระเป๋าแบรนด์หรูที่สั่งทำเป็นพิเศษราคาเกือบสามล้านให้พี่สะใภ้ ส่วนสามีสุดหล่อเปย์หนักสุด เงินที่เขาให้คือห้าสิบล้าน รวมถึงที่ดินย่านสุขุวิทอีกหนึ่งผืน ราคาไม่ต้องพูดถึงหลักร้อยล้าน ปรียาพรมีความสุขมากขึ้น เพราะนอกจากจะได้รับการเอาอกเอาใจจากครอบครัวสามี ที่รักเธอราวกับว่าเป็นสายเลือดเดียวกัน วันๆ เธอแทบไม่ต้องทำอะไร กิน นอน และออกกำลังกายเพราะตั้งใจว่า จะคลอดลูกด้วยวิธีธรรมชาติ เป็นความโชคดีอย่างหนึ่งของเธอคือ หญิงสาวไม่มีอาการแพ้ท้อง แต่กินเก่งมาก “อ้วนแล้ว น้ำหนักขึ้นตั้งสิบกว่าโล กว่าจะคลอดคงพุ่งไปถึงยี่สิบโล คลอดลูกออกมาเ

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 33สามปีต่อมา ณ ไร่พันลภ เป็นประจำทุกปีที่สามครอบครัวจะมาร่วมงานปีใหม่ ในแต่ละปีจะผลัดกันเป็นเจ้าภาพ ปีก่อนโน้นเป็นคิวของปรินทร์ที่จัดในไร่พราวฟ้า ปีต่อมาเจ้าภาพคือยุรนันท์ ปีนี้เป็นคิวของพันลภ สถานที่จัดงานเป็นที่ไหนไม่ได้นอกจากไร่พันลภ ครอบครัวปรินทร์กับครอบครัวยุรนันท์เดินทางมาพร้อมกัน ขาดเพียงประภาวรรณที่เดินทางมาทีหลัง ความที่ตามมาทีหลังนี้เอง ทำให้พันลภต้องเดือดร้อนมารับเธอที่สนามบิน “สวัสดีค่ะพี่พีทสุดหล่อ” ประภาวรรณทักทายคนหล่อหน้าตาบอกบุญไม่รับ “ทำหน้าให้มันดีกว่านี้ไม่ได้เหรอ มารับสาวสวยแถมยังนิสัยดีที่สุดในสามโลกทั้งที แต่ไหงทำหน้าอย่างกับตูดลิง” “แล้วเคยเห็นหรือไงตูดลิง ถึงได้รู้ว่า หน้าพี่เหมือนตูดมัน” พันลภย้อน “เคยเห็นสิ ไม่เคยเห็นจะพูดได้ไง” ประภาวรรณเถียงกลับ “ก็ตูดลิงก็เหมือนหน้าพี่พีทตอนนี้ไง พี่พีทลองไปส่องกระจกสิ พี่พีทก็จะได้เห็นตูดลิง” พันลภถึงกับกรอกตาบน หน่ายใจกับคนชอบเถียง เถียงกลับเสียจนบางครั้งเขาไปไม่เป็น และบางครั้งคร้านโต้เถียง ปล่อยให้เธอเป็นผู้ชนะก็บ่อย “แทนที่

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 35 นิสัยเดิมๆ อรุณทำกับที่นี่ไม่ได้ ขึ้นเสียงกับใครไม่ได้ ดุด่าดูถูกเหยียดหยามก็ไม่ได้อีก หากทำนางจะถูกทำร้ายร่างกาย ตบบ้าง ตีบ้าง ทุบบ้าง นางถึงได้รู้ว่า การถูกกดขี่ ไม่มีปากมีเสียงเป็นอย่างไร และนึกถึงพราวฟ้าที่ถูกตนกระทำมาร่วมสามปีอย่างรู้สึกผิด การปรับตัว ปรับสภาพจิตใจที่ต้องทำให้ได้จึงเริ่มขึ้น นานหลายเดือนกว่าอรุณจะทำได้ และมองเห็นความผิดของตนเอง สำนึกผิดในเรื่องที่ทำลงไป ดังคำพูดที่ว่า ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา อรุณตระหนักถึงความผิดพลาดทั้งความคิดและการกระทำ นางจึงออกมาพบปรินทร์และครอบครัวหลังจากเข้าไปอยู่ในเรือนจำหกเดือน “แม่ขอบใจทรายมากนะที่ยกโทษให้แม่” นางน้ำตาไหลขณะเอ่ยประโยคนี้ ซาบซึ้งใจในความดีของลูกสะใภ้ ที่นางมองไม่เห็นค่า “ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ พวกเราลืมเรื่องเก่าๆ ไปแล้ว คุณแม่ออกจากที่นี่เมื่อไหร่ เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะคะ คุณแม่จะได้มาช่วยทรายเลี้ยงหลานด้วย” พราวฟ้าไม่ถือโทษโกรธแม่สามี เพราะคิดว่า การที่อรุณติดในสถานที่แห่งนี้ ถือว่านางได้รับโทษ ได้รับบทเรียนแล้ว มื้อเช้าขณะมาอยู่ไร่พันลภ ปรินทร์รั