All Chapters of ดั่งทรายต้องลม: Chapter 101 - Chapter 110

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 18ปรียาพรคิดว่าทางดีที่สุด ทว่ายุรนันท์ไม่คิดเช่นนั้น เขาคิดว่าเธอมีเป้าหมายใหม่ ถึงได้พูดขอหย่า กำแพงแห่งความโกรธที่ว่าสูงแล้ว ตอนนี้สูงมากขึ้นหลายเท่า ใบหน้าเขาแดงก่ำ ดวงตาลุกโชนด้วยแรงแห่งโทสะ มองปรียาพรอย่างดุดัน ก้าวเดินมาหาภรรยาด้วยท่าทางคุกคาม“เธอกับครอบครัวตั้งใจเข้ามากอบโกยเงินทองจากฉัน จัดฉากเรื่องคืนนั้น ทั้งที่เธอก็รู้เต็มอกว่าเราไม่มีอะไรกัน แต่เธอก็ไม่พูดแย้ง พ่อกับแม่เธอก็เอาแต่พูดว่าฉันต้องรับผิดชอบ ทั้งที่รู้เต็มอกว่า ผู้หญิงเน่าๆ อย่างเธอไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ นอนด้วยครั้งสองครั้งคงไม่สึกหรอเพราะผ่านงานมาโชกโชน ซึ่งเธอก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แล้วจะมาพูดว่าฉันดูถูกเธอได้ยังไงห๊า” ยุรนันท์ตะเบ็งเสียงจนเธอตกใจ “ถ้าฉันไม่ดี เราก็เลิกกัน หย่ากันไปเลย” ปรียาพรคิดหาหนทางไม่ออกนอกจากวิธีนี้ เขาจะได้ไม่ต้องทนอยู่กับภรรยาที่คิดว่าเป็นอดีตโสเภณี เธอเองก็จะได้ไม่ต้องเจ็บปวดซ้ำซาก “หย่าเหรอ” เขาทวนคำเสียงเย็น “ฉันหย่าแน่ เรื่องอื่นฉันพอยอมรับได้ แต่เรื่องสวมเขานี่ไม่ไหว แต่ก่อนหย่าฉันอยากลองสักครั้ง อยากรู้ว่าทำไมมีแต่ผู้ชายอยากดมดอกไม้เน

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 20พูลวิลล่าที่ยุรนันท์กับปรียาพรพักอยู่ชั้นบนสุด รับลมทะเลได้เต็มที่ มองวิวทิวทัศน์ได้กว้าง รับแดดยามเช้าถึงช่วงสายได้แบบเต็มๆ นักท่องเที่ยวต่างชาติจึงมานอนอาบแดดยามเช้าตรงระเบียงวิลล่ากันเกือบทุกห้อง ยุรนันท์ตื่นแต่เช้า เขากำลังนั่งจิบกาแฟมองดูท้องทะเลสีฟ้าครามไล่ระดับเขียวอ่อนและเขียวมรกต เป็นธรรมชาติที่ยิ่งมองยิ่งน่าหลงใหล เหมือนกับความรู้สึกเขาเวลานี้ที่กำลังถูกมนต์ต้องใจ มนต์เสน่ห์อันเย้ายวนและหอมหวานจากปรียาพร ภรรยาที่เขามักสาดคำพูดเจ็บแสบ ดูหมิ่นเหยียดหยาม แสดงความไม่ชอบ ไม่พอใจออกมาโดยไม่มีอั้น ความรู้สึกเวลานี้ไปคนละทาง เมื่อคืนนี้ยุรนันท์ตกใจหลายเรื่อง เรื่องแรกคือความบริสุทธิ์ของปรียาพร ที่ไม่คิดว่าตนได้ครอบครอง ทลายความเกลียดชังลงไปจนสิ้น ณ ตอนนั้นเขาไม่รู้เหตุผลใดๆ และไม่มีเวลามากพอคิดอ่าน บรรเลงเพลงรักเพลงสวาทที่นำพาความสุขสู่หัวใจเขาอย่างล้นเหลือ มากกว่าครั้งใดๆ ก็ว่าได้ ค้นพบกับคำพูดที่ว่า สุขทั้งกายและใจ ถ้าไม่ติดว่าปรียาพรอ่อนเพลียมาก เขาคงเบิ้ลรอบสอง ช่วงที่ปรียาพรนอนหลับ ยุรนันท์โทรศัพท์หาพันลภ คนที่ให้คำตอบค้าง

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 22 “กูไม่คิดเลยว่า ครอบครัวนี้จะโลภมากขนาดนี้ ได้คืบจะเอาศอกจริงๆ” พันลภส่ายหน้าระอาเต็มที่ “เมื่อไหร่อุ้มจะหลุดพ้นจากครอบครัวนี้แบบถาวรเสียที กูกลัวว่าความโลภ ความไม่รู้จักพอของสามแม่ลูกจะทำให้อุ้มเดือดร้อน” “ลองมาทำอุ้มสิ กูไม่ปล่อยไว้แน่” ยุรนันท์พร้อมเป็นพระเอกขี่ม้าขาว “กูจะถอนลากถอนโคน เอาให้เจ็บเลยคอยดู” พันลภยิ้มกับคำพูดแน่วแน่ของยุรนันท์ เรื่องปรียาพรคงจบลงด้วยดี คงไม่มีใครกล้าทำร้ายเธอได้อีก เพราะมียุรนันท์คอยกางปีกปกป้อง แม้แต่ครอครัวจอมปลอมของเธอก็ตาม เมื่อพูดคุยกันจบ ทั้งสี่ได้นั่งดื่ม นั่งคุยกันเรื่องต่างๆ ต่ออีกราวหนึ่งชั่วโมง ยุรนันท์จึงกลับพูลวิลล่าที่ตนพัก ล้มตัวลงนอนข้างปรียาพร สวมกอดเธอไว้แล้วนอนหลับด้วยใจเป็นสุข การนอนกอดใครสักคนเวลานอน มันดีอย่างนี้นี่เอง...เมื่อนึกถึงภรรยาร่างกายหอม ยุรนันท์วางถ้วยกาแฟลงบนจานรอง ก่อนลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปในห้องพัก ตรงดิ่งไปยังห้องนอน เปิดประตูห้องอย่างเบามือ มองปรียาพรที่นอนหลับใหลบนเตียงด้วยรอยยิ้ม ทอดกายนอนข้างร่างสาว ตะแคงกายกอดเมียสาว“ตื่นได้แล้วแมวข

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 247 วันต่อมา สายใจกระวนกระวายหนักมากที่ติดต่อน้ำอ้อยไม่ได้ ไม่ว่าจะทางโทรศัพท์ ไปตามที่บ้านคุณดาว บ้านที่น้ำอ้อยทำงานอยู่ แต่ไร้วี่แววทั้งเจ้านายและลูกน้อง อีกทั้งบ้านก็ปิดเงียบเชียบกดกริ่งจนนิ้วแทบหัก แต่ก็ไม่มีใครมาเปิด ราวกับไม่มีคนอยู่บ้าน สายใจไม่ได้ไปแค่ครั้งเดียว นางไปติดๆ กันสามวัน “น้าอ้อย น้าอ้อย...น้าอ้อย” การมาบ้านเจ้านายน้ำอ้อยทุกครั้ง ปรียารัตน์จะมาด้วย วันนี้เธอตะโกนเรียกลูกพี่ลูกน้องของมารดาดังลั่น “น้าอ้อยอยู่ไหม น้าอ้อย” “มันหายหัวไปไหนทั้งเจ้านายลูกน้องวะเนี่ย มาทุกวันไม่เคยเจอ วันนี้ก็ไม่เจออีก แม่ชักสงสัยแล้วนะ” สายใจพูดด้วยความหวั่นใจ แต่ก็คิดว่า เป็นญาติกันคงไม่หลอกลวง “หวั่นใจว่าเราจะโดนโกงใช่ไหมแม่” ปรียารัตน์ไม่ได้เดา แต่เธอคิดว่าเป็นเช่นนี้จริง “อุ๋มคิดไว้ตั้งแต่แม่ติดต่อน้าอ้อยไม่ได้แล้ว มันดูแปลกๆ คนเรานะแม่ ติดต่อไม่ได้สามครั้งก็ยังพอเข้าใจว่างานอาจยุ่ง จนไม่มีเวลาติดต่อกลับ แต่นี่แม่โทรหาน้าอ้อยยิกๆ ไม่เคยสักครั้งที่น้าอ้อยจะรับหรือโทรกลับ อีกใจก็ยังไม่ปักใจคิดว่าน้าอ้อยจะโกงเพราะเป็นญาติกัน

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 26 “พอไม่ได้เงินก็ตีอุ้ม มันใช่เหรอ” ยุรนันท์ยิ่งคิดยิ่งแค้น “คุณแม่บอกว่า ตอนแม่อุ้มกลับ ถือกระเป๋าเดินใบกลางไปด้วย แม่อุ้มเอาอะไรไป” ที่รู้เพราะรื่นฤดีเป็นคนบอก นางไม่กล้าถามคิดว่า ในกระเป๋าอาจเป็นสิ่งของฝากจากภูเก็ตที่ปรียาพรซื้อให้มารดากับน้องสาว ทว่ายุรนันท์คิดตรงกันข้าม เนื่องจากเขารู้ดีกว่าใครว่า ภรรยาไม่ได้ซื้อของฝากใครเลยทั้งที่ตั้งใจซื้อมาให้ครอบครัว เป็นเพราะสายใจพูดใส่โทรศัพท์ว่า ไม่ต้องซื้ออะไรมาให้ทั้งนั้น เขาคิดว่า ไม่ได้เงินก็ต้องนำทรัพย์สินไป ในกระเป๋าใบนั้นต้องมีของมีค่าแน่นอน ปรียาพรก้มหน้า น้ำตาไหล ไม่กล้าตอบ “บอกพี่มาว่าแม่อุ้มเอาอะไรไป พี่จะได้ซื้อให้อุ้มใหม่” ยุรนันท์พยายามทำใจเย็น มองภรรยาด้วยความสงสารจับใจ “กระเป๋าสามใบ นาฬิกาสองเรือน สร้อยเพชร และทองแท่งสามสิบบาทที่คุณยายซื้อให้ค่ะ” ปรียาพรตอบ “ของพวกนี้พี่เฮิร์ปไม่ต้องซื้อให้อุ้มใหม่นะคะ อุ้มไม่อยากได้ ถ้าอุ้มมีแม่ก็จะมาเอาอีก อุ้มไม่อยากให้พี่เฮิร์ปกับคนในบ้านหลังนี้มองแม่กับอุ๋มไม่ดีค่ะ อีกอย่างมันเป็นของนอกกาย แม่เดือดร้อนอุ้มก็ต้องช่วยแม่”