บททั้งหมดของ MyDear วิศวะเพลย์บอย NC18+: บทที่ 11 - บทที่ 20

เฌอเบลเรียนเสร็จตั้งใจจะโทรไปหามาร์วินตามที่เขาสั่งไว้“เฌอเบล”คนตัวเล็กหันตามเสียงเรียก “สกาย”เขาเดินตรงมาหาเธอ “เบลเป็นไงบ้าง” จากสถานการณ์วันนั้นสกายพอจะเข้าใจ ว่าเธอน่าจะออกมากับมาร์วิน “เบลไม่ได้เป็นอะไรสกาย”“ตกลงเบลออกมาจากร้านกับพี่มาร์วินเหรอ”“อืม!”“เบลแน่ใจนะว่าไม่ได้เป็นอะไร” สกายถามย้ำเพราะตอนแรกเหมือนเฌอเบลอยากจะหนีห่างจากเขา“คือเบลขอโทษนะสกายที่ทำให้เป็นห่วงและดึงสกายเข้ามายุ่งเรื่องนี้ด้วย คือพี่มาร์วินเขามาอธิบายเรื่องต่างๆ ให้เบลหายข้องใจ และเขายังขอคบกับเบลจริงจัง” ไม่ทันที่เฌอเบลจะอธิบายอะไรสกายต่อ เสียงเจนนิสร้องเรียกทั้งคู่มาแต่ไกล “เฌอเบล สกาย มายืนคุย อะไรกัน รึว่าจีบกันอยู่”เจนนิสยิ้มทำหน้าทะเล้นเอ่ยแซวเพื่อนทั้งสอง “เปล่านะ เงียบเลยเจนนิส” เฌอเบลเอ็ดเพื่อนแต่สีหน้ายิ้มไม่ได้จริงจังอะไร “ดีแล้วสกาย นายเปลี่ยนใจซะทีเถอะเลิกตามจีบยัยนี่เถอะนะ หล่อรวย ใจดีแบบนาย ไปจีบคนอื่นเถอะไม่มีใครปฏิเสธนายเหมือนยัยเฌอเบลหรอก” เจนนิสยิ้มหวานให้สกาย จับแขนเขาเขย่าเบาๆ “เจนนิสเฌอเบลเขาปิดผมทุกประตูไปแล้วครับ เขามีคนที่ชอบมากๆ แล้วตอนนี้ ผมน่าจะหมดหวังแล้ว”“ฮะ! เบลอย่

เช้าวันต่อมา “เฌอเบลวันนี้เลิกเรียนแล้วโทรหาพี่เหมือนเดิมนะ ครับ”“ได้ค่ะ”“เออ! ลืมไปเลยวันพรุ่งนี้ พี่นัดเล่นฟุตบอลกับเพื่อน เบลอยากไปดูไหม ไปนั่งรอที่สนามละกันนะ”“พี่อยากเปิดตัวแฟนรึไงคะ”“ก็แน่สิ เบลยิ่งมีคนเล็งเยอะพี่ไม่ชอบ” มาร์วินเดินมากอดคนตัวเล็กอย่างรักใคร่และหวงแหน “แต่เบลเขินทำตัวไม่ถูกต้องมีคนมองเยอะแน่ๆ อาจจะหมั่นไส้เบลเยอะเข้าไปอีก เพราะพี่ก็มีสาวเล็งเยอะนะคะ”“แต่พี่มีแฟนคนเดียวนะครับ จะไม่ไปให้กำลังใจกันหน่อยเหรอ”!มาร์วิน จูบแก้มนุ่มเบาๆ พูดน้ำเสียงออดอ้อน “ก็ได้ค่ะ เบลจะไปเชียร์แบบเงียบๆ นะคะ”“ก็ได้ครับ”“งั้นไปเรียนเนอะ เดี๋ยวสาย”@มหาลัยคิงเวลล์“มาร์วินเมื่อวานกูเห็นมึงขับรถไปกับน้องคนนั้น ตกลงยังไงกันแล้ววะ” ออสตินถามเมื่อนั่งกันอยู่พร้อมหน้าในห้องพักส่วนตัว “กูกับเฌอเบลตกลงคบกันแล้ว ตอนนี้น้องอยู่กับกูที่เพนต์เฮาส์” มาร์วินบอกเพื่อนๆ ไปตรงๆ เพราะไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรเพื่อน“เอาแล้วกลุ่มเราไม่มีใครโสดแล้วสินะ ไอ้คนหื่นมีเมียซะแล้ว” แม็กซ์เวลพูดแซวเพื่อนกวนไปตามประสา “ไอ้เวรแม็กซ์ มึงไม่หื่นเลยมั้ง” มาร์วินถีบขาเพื่อนแกล้งกลับ “เออแล้วเพื่อนสนิทมึงยอมเหร

“วินคุยกันหน่อยสิ” ปันปันรีบไปดักรอเจอมาร์วินหลังแข่งฟุตบอลเสร็จ “มีอะไรเหรอปัน” มาร์วินขมวดคิ้วแล้วก็เดินตามปันปันไป“ตกลงวินจะคบกับเฌอเบลจริงๆ เหรอ”“ทำไม”“วินจะถามอีกเหรอว่าทำไม ก็ปันไม่ชอบเด็กนั้นไง ทำไมวินยังจะคบอีก รึวินไม่สนใจแล้วใช่ไหมว่าปันจะคิดยังไง ไม่แคร์กันเลยใช่ไหม” ปันปันต่อว่าเขาออกมาตรงๆ “ปันไม่ใช่แบบนั้น แต่เบลเขาก็เคลียร์แล้วไม่ใช่เหรอว่าเขาไม่ได้ยุ่งกับแฟนปัน ถ้าปันยังไม่หายข้องใจให้ฉันเรียกแฟนเก่าปันมาถามให้รู้เรื่องเลยดีไหมมันจะได้จบ”“วินมันไม่ใช่แบบนั้น แต่ปันเสียความรู้สึกกับเฌอเบลไปแล้ว และวินยังจะมาชอบมันอีก”“ปันเรียกเบลให้มันดีๆ หน่อย”“เออ แตะไม่ได้แล้วสินะ เอาเถอะคอยดูแล้วกันว่าวินน่ะเลือกคนผิด ยันนั้นไม่ได้ใสๆ เหมือนที่วินคิดหรอก” ปันปันกระฟัดกระเฟียดเดินออกไป มาร์วินได้แต่ส่ายหัว เดินกลับไปหาเพื่อนและขอตัวกลับ เขาเลยรีบโทรหาเฌอเบล ให้เธอไปรอที่รถ “พี่วินคะ เมื่อกี้พี่ปันปันเขามาหาเรื่องเบลอีกแล้วนะคะ มาโวยวายที่เบลคบกับพี่ เบลบอกให้เขาไปเคลียร์กับพี่เอาเองนะคะ เบลไม่อยากคุยกับเขาให้มากความ”“อืม! พี่คุยไปแล้วเมื่อกี้ ไม่รู้อะไรกันนักหนา แต่ช่างเถอ

เฌอเบลพยายามรวบรวมสติเพื่อขับรถกลับไปให้ถึงเพนต์เฮาส์ของมาร์วิน เธอร้องไห้เหมือนคนเสียสติ มันเกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง ฉันควรรอคุยกับพี่วินก่อนดีไหม รอฟังเขาพูดก่อนดีไหม แต่มันต้องฟังอะไรอีกละในเมื่อ มันชัดเจนซะขนาดนั้นแล้ว ต้องมีอะไรมาแก้ตัวกันอีก เฌอเบลเรียกแม่บ้านมาช่วยเก็บของทั้งหมดของเธอและเรียกรถเพื่อจะย้ายออกก่อนที่มาร์วินจะกลับ ด้านมาร์วิน ปันปันเฝ้ามองเขาอยู่ตลอด จนในที่สุดคนตัวโตขยับตัวตื่น ปันปันรีบไปนั่งหันหลังให้เขาตรงปลายเตียง แล้วบีบน้ำตาแกล้งทำเป็นว่าร้องไห้อยู่ มาร์วินปรือตามอง และต้องตกใจกับสภาพตัวเองรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง มองไปยังปลายเตียงและเสียงผู้หญิงที่ร้องไห้อยู่ ทำให้เขายิ่งรู้สึกงุนงง เขามองไปรอบๆ ตัวนี่ไม่ใช่ห้องเขา และสายตาไปสะดุดเข้ากับรูปของปันปันที่โต๊ะหัวเตียง เลยพอจะนึกได้ว่าปันปันพาเขามานอนที่ห้องเธอก่อน ให้สร่างเมาแล้วค่อยกลับ เพราะเขาขับรถกลับไม่ไหว แต่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น “ปันเป็นอะไร” มาร์วินถามเพื่อนสนิทที่กำลังร้องไห้ด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง“วิน” ปันปันเรียกเขาเสียงปนสะอื้น หันกลับมามองเขาด้วยน้ำตาอาบสองแก้ม มาร์วินเพิ่งสังเกตว่าปันปันนุ่งแค่ผ้าขนห

@มหาลัยคิงเวลล์ แม็กซ์เวลจัดการให้คนของเขาไปรอเฌอเบล พอเธอเข้ามาในมหาลัยก็จัดการผู้ติดตามของเธอทันทีโดยให้เหตุผลว่า บุคคลภายนอกอนุญาตให้รอรับแค่ตึกจอดรถ ไม่อนุญาตให้ตามไปภายในตึกเรียน ซึ่งเฌอเบลก็ต้องปฏิบัติตาม โดยเธอไม่ได้สงสัยอะไรคิดว่าคงเป็นกฎของทางมหาลัยจนเวลาล่วงเลยมาช่วงเลิกเรียน มีรุ่นพี่ของชมรมเดินมาบอกเธอว่า ขอเรียกประชุมด่วนหน่อยให้ไปที่ตึกนี้ห้องนี้ภายในสิบนาทีขอให้พร้อมกันที่นั่น เฌอเบลส่งข้อความไปบอก คนของคุณพ่อว่าเธอจะกลับช้าหน่อย แล้วก็รีบเดินไปที่ตึกที่รุ่นพี่บอก “เอ๊ะ! ทำไมประชุมตึกวิศวะละ” เฌอเบลเริ่มรู้สึกแปลกใจ แต่ก็ยอมกดลิฟต์ขึ้นไปที่ชั้นที่รุ่นพี่ระบุ พอไปถึงก็เดินหาห้องที่รุ่นพี่บอกไว้ เฌอเบลเปิดเข้าไป ภายในห้องไม่มีใคร เธอยืนหันซ้ายหันขวา คิดว่าตัวเองมาผิดห้อง แกร็ก!เธอหันขวับไปที่ประตูทันที เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดและปิดลง มาร์วินล็อกประตูและเดินเข้ามา“พี่วินพี่ทำอะไร”“ก็พี่อยากเจอเบล อยากคุยกับเบล” เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ คนตัวเล็ก จับมือเล็กให้ตามเขาไปนั่งลงที่โซฟา “นี่ห้องอะไรคะ”เฌอเบลมองไปรอบๆ ห้องหรูหราเฟอร์นิเจอร์ครบครันขนาดนี้ ไม่ใช่ห้องที่นักศึกษา