Forbidden Love ของต้องห้ามทายาทมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

“เกิดอะไรขึ้น เคธี่” เขาประคองคนตัวบางที่เคยอวบอิ่มมีเนื้อมีหนังลงนั่งที่โซฟากลางห้อง ทันทีที่ทั้งคู่หย่อนก้นลงนั่งได้ เธอก็โผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาในทันทีโดยที่เขาเองยังไม่ทันตั้งตัว “ไคล์..ฉันไม่อยากทนแล้ว ฉันเหนื่อย” “เขาทำร้ายคุณอีกแล้วหรอ” “ฉันไม่ยอมเลิก และไม่ยอมเป็นเมียเก็บ เราเลยทะเลาะกัน เขาหลงผู้หญิงคนนั้นมาก ถึงแม้เขาจะไม่ใช่คนดีมากมายที่ประวัติขาวสะอาด แต่ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา เขาไม่เลยลงมือทำร้ายฉันเลย แต่พอมีผู้หญิงคนนี้เข้ามา เขาก็เปลี่ยนไป เปลี่ยนไปหมดทุกอย่าง เขาเกรี้ยวกราด ใจร้าย เอาแต่ใจ และน่ากลัวมาก อะไรก็ได้ที่ทำให้เขาได้แต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น เขายอมทำหมดทุกอย่าง แม้แต่ทำร้ายร่างกายฉัน เพื่อบีบให้ฉันไปจากเขา” คนตัวบางในอ้อมกอดสะอื้นฮักอย่างสะเทือนใจ ดูเปราะบางจนน่าสงสาร เขาจึงกอดเธอเอาไว้แน่นๆ แนบอก เพื่อมอบความอบอุ่นให้กับเธอ จะได้มีแรงสู้กับเรื่องเลวร้ายพวกนี้ คนตัวบางที่ยังสะอื้นไม่หยุดในอ้อมกอดของเขา ยกยิ้มมุมปากด้วยความสมใจ เธอรู้ว่าบุคลิกภายนอกที่เย็นชาของเขาแต่ภายในอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่

ใบหน้าที่ตกแต่งมาอย่างสวยงามของคนที่ถูกแย่งของรักถึงสองครั้งสองครา จ้องผู้หญิงสาวสวยตรงหน้าไม่วางตา เจ้าหล่อนไม่ได้อยากได้ใคร่ดีคนรักคนปัจจุบันของเธอเลยสักนิด ทั้งๆ ที่ตอนนี้เธอเต็มใจจะยกให้แล้วเพราะมีเป้าหมายเก่า ที่อยากกลับไปซบอก แต่จากคำพูดคำจาและท่าทางของเจ้าหล่อน แม้จะมีท่าทีหยิ่งยโสไม่สนใจใคร แต่เธอก็สัมผัสได้ว่าเจ้าหล่อนหวงแหนบอดี้การ์ดรูปหล่อของเจ้าหล่อนเสียแล้ว เสียใจด้วยนะ ถึงแม้เธอจะสู้อะไรเจ้าหล่อนไม่ได้เลย แต่เธอก็จะไม่ยอมเสียไคเลอร์ไปให้ลูกสาวมาเฟียคนนี้เป็นครั้งที่สองแน่นอน และถึงแม้ว่าลูกสาวมาเฟียคนนี้อยากจะลงสนามแข่ง เพื่อแย่งไคเลอร์กับเธอแค่ไหน แต่คนในตระกูลคลาร์กคงไม่มีทางยอมให้ลูกสาวคนสุดท้องที่ทะนุถนอมอย่างไข่ในหิน ได้บอดี้การ์ดเป็นสามีแน่นอน ดังนั้น ต่อให้ยัยลูกคุณหนูนี่จะเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวแค่ไหน และต่อให้เขาจะหลงใหลคลั่งไคล้ยัยนี่จนร้องครางดังลั่นห้องแบบเมื่อคืน แต่ยังไงเรื่องของเขาและเจ้านายสาวก็ไม่มีทางเป็นจริงได้เลย เคธี่ยกยิ้มมุมปาก มองสบตากับยัยคุณหนูปากร้ายนี่อย่างคนถือไพ่เหนือกว่า ยังไงคราวนี้ในตอนจบไคเลอร์

“พวกแกกลับบ้านไปได้แล้ว” มาเฟียหนุ่มไล่บอดี้การ์ดส่วนตัวกลับบ้าน หลังจากที่เขาขึ้นมารอคุณหนูตระกูลคลาร์กที่ห้องพักสุดหรูของโรงแรมหกดาว เพราะไม่อยากให้ใครรบกวนความเป็นส่วนตัวของเขากับสาวสวยนับจากนี้ “จะดีหรอครับนาย ให้พวกผมรออยู่ที่หน้าห้องก็ได้” “ไม่ต้อง ฉันต้องการความเป็นส่วนตัว ถ้าคุณพลอยมาเจอพวกแกยืนเฝ้าที่หน้าห้อง เธอจะกลัวจนไม่อยากเข้ามาหาฉันเสียเปล่าๆ” “แต่ผมว่ามันอันตรายเกินไป” “เอาน่า บอกให้กลับก็กลับไปเถอะ แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ไม่มีปัญญาทำอะไรฉันได้หรอก อีกอย่าง คืนนี้ทั้งคืนฉันไม่มีทางปล่อยเธอลงจากเตียงไปไหนแน่” “ครับ งั้นพวกผมกลับก่อน ถ้ามีอะไรนายต้องรีบโทรมานะครับ” “อืม” ประตูห้องพักของโรงแรมหกดาวถูกเปิดเข้ามาโดยคุณหนูตระกูลคลาร์ก ที่ไปติดต่อขอรับคีย์การ์ดที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์มาก่อนหน้านี้ตามที่เจ้าของห้องบอก เธอเดินเข้ามาในห้องรับแขกที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน ที่น่าจะต้องมีมาเฟียหนุ่มและบิดาของเขาที่นัดกันมาคุยงานก็ต้องแปลกใจ จึงกวาดสายตาไปทั่วทั้งห้องก็ไม่พบใครสักคน

ตอนแรกที่ว่าจะพาเธอกลับบ้านแต่เช้า กลับเป็นออกเดินทางกันจนสายโด่งจนได้ เพราะเมื่อคืนหลังจากที่เขาลบสัมผัสของผู้ชายคนอื่นที่โซฟาแล้ว ก็อุ้มพาเธอไปอาบน้ำพร้อมกันแบบมีสติและเปิดไฟเป็นครั้งแรก พลอยชมพูทั้งตื่นเต้นและเขินอาย เพราะไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน แทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองสบตากับเขา และก็เป็นแบบที่ทุกคนคิดนั่นแหละ เพราะบอดี้การ์ดจอมหื่นของเธอ จับเธอกินในห้องน้ำอย่างหิวกระหายเหมือนคนกินไม่เคยอิ่ม จนเธอขาอ่อนแทบยืนไม่อยู่เขาจึงยอมอาบน้ำแบบจริงๆ จังๆ ก่อนจะพาเธอไปนอนบนที่นอนกว้างแล้วสอนบทเรียนรักท่าต่างๆ ให้เธอได้รู้จักอีกหลายท่าจนเธอแทบจะหัวใจวายตายคาท่อนร้อนที่แข็งเขม็งของเขา พอล คลาร์ก นั่งมองใบหน้าเขียวช้ำ มุมปากแตกยับของมาเฟียรุ่นลูกอย่างเจฟฟ์ รามิเรซ ที่ จอห์น ผู้เป็นบิดาพาเดินทางมาหาเขาที่บ้านแต่เช้าตรู่ “มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเจฟฟ์ ถึงเป็นแบบนี้” “ก็ไอ้บอดี้การ์ดของลูกสาวคุณไง ที่เป็นคนทำ” “ไคล์น่ะหรือครับ” โทมัส รอสส์ บิดาของไคเลอร์ บอดี้การ์ดของลูกสาวที่คนทั้งสองเอ่ยถึงร้องถามด้วยความแปลกใจ ลูกชา

เมื่อทุกคนแยกย้ายกันขึ้นมาพักผ่อนในพื้นที่ส่วนตัว หลังจากอาบน้ำเสร็จ ว่าที่คู่หมั้นหนุ่มก็โทรหาว่าที่คู่หมั้นสาวทันที รอสายอยู่นานจนเกือบถอดใจ ในที่สุดก็มีเสียงตอบรับจากปลายสายให้ได้ชื่นใจ “มีอะไรหรอ” “ทำอะไรอยู่ครับ คุณพลอย” “เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เพิ่งออกมาจากห้องน้ำเลย” “อืมมม หรอครับ” เขาเงียบไปชั่วครู่ กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ จินตนาการถึงภาพของคนตัวบางที่เพิ่งออกจากห้องน้ำในสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียว มีหยดน้ำเกาะพราวตามผิวขาวราวไข่มุก “มีอะไรรึเปล่า” เมื่อเธอเห็นเขานิ่งเงียบไปนานก็แปลกใจ ปกติถึงแม้เขาจะไม่ใช่คนขี้โม้พูดมาก แต่ทุกครั้งที่เขาโทรมาหาเธอ จะต้องมีเรื่องอะไรให้พูดคุย ไม่สอนงาน ก็บ่น ไม่บ่น ก็โทรมาคาดโทษ “ผม..ไปหาคุณได้ไหม” เสียงนุ่มทุ้มที่ดังผ่านสายโทรศัพท์ ทำเอาเลือดในกายสาวไหลวูบลงไปหมุนวนอยู่ที่ท้องน้อย แล้วสูบฉีดขึ้นมาจนถึงหัวใจ ก่อนจะกระจายออกมาวิ่งวนอยู่ที่แก้มใสของเธอ ที่บัดนี้มันร้อนผ่าวไปจนถึงใบหูแล้ว “มีธุระหรอ” “ครับ มีธุระนิดหน่อย ให้ผมไปหาคุ