Semua Bab Forbidden Love ของต้องห้ามทายาทมาเฟีย: Bab 21 - Bab 30

คนตัวโตเอาฟูกผืนน้อยที่พับไว้กลางห้องออกมาปู ก็ทำให้ได้เห็นว่าบนฟูกที่พับอยู่นั้นมีผ้าห่มขนนิ่มๆ ผืนบางๆ ที่ท่าทางจะให้ความอบอุ่นได้ไม่น้อย “คุณพลอย คุณมานอนตรงนี้เถอะครับ มีผ้าห่ม” “อือออ” เธอตอบออกมาแผ่วเบา แต่ยังไม่ยอมลุกขึ้นมาหาเขา ได้แต่นั่งตัวสั่นอยู่แบบนั้น เขาที่เห็นท่าไม่ดี จึงรีบเดินไปหาเธอ เมื่อมือใหญ่แตะลงที่แขนของเธอก็ต้องตกใจ เพราะเธอตัวร้อนราวกับไฟ “คุณพลอย คุณเป็นไข้ ไหวไหมครับ มานอนห่มผ้าก่อน” เธอเงยหน้าจากการนั่งกอดเข่า เข้าใจที่เขาพูด แต่ไม่มีแรงที่จะตอบอะไรออกไปทั้งนั้น เขาเห็นแบบนั้นก็รู้ดีว่าเธอไม่ไหวแล้ว “เอ่อ แต่เสื้อผ้าคุณเปียก คุณต้องถอดมันออกก่อน ได้ไหมครับ ไม่งั้นต่อให้ห่มผ้ายังไงคุณก็ไม่มีทางอุ่น แถมเสี่ยงเป็นปอดบวมอีกต่างหาก” เขาถามถึงความสมัครใจของเธอ เพราะเธอต้องแก้ผ้าออกหมดทุกชิ้น เพื่อนอนอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนนั้น อย่างน้อยๆ ก็จนกว่าพายุฝนจะสงบ และเธอก็พยักหน้าน้อยๆ เพราะเข้าใจถึงความจำเป็นในสิ่งที่เขาพูด เขาพยุงพาเธอเดินไปยังฟูกนั้น แล้วยืนหันหลัง เพื่อให้

ช่วงสายของวัน พลอยชมพูขยับตัวบิดขี้เกียจอย่างเมื่อยขบ หลังจากที่หมอฉีดยาแก้ไข้ให้ เธอก็นอนหลับสนิทตลอดทั้งคืน มารู้สึกตัวอีกทีก็เป็นเวลาสายมากแล้ว ในตอนนี้เธอไม่มีไข้อีกแล้ว คงเป็นเพราะได้พักผ่อนเต็มที่ ได้ยาแรง และได้เอาไข้ไปติดผู้ชายตัวโตที่นอนกกกอดให้ความอบอุ่นแก่เธอมาหลายชั่วโมงในวันนั้นก็ได้เธอคิดทบทวนถึงเรื่องเมื่อวาน ใจสาวเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกทันที เมื่อคิดถึงเรื่องที่เขาถอดเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้น แล้วอุ้มเธอที่เรือนร่างเปลือยเปล่ามานอนลงบนฟูกผืนน้อย แก้มสาวแดงปลั่ง เลือดในกายวิ่งไหลแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง แล้วมากระจุกรวมกันอยู่ที่แก้มใส รู้สึกเขินแปลกๆ อย่างไรก็ไม่รู้ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกันที่ดลจิตดลใจให้เธอทำใจกล้า ดึงมือเขาเอาไว้แล้วบังคับให้เขาแก้ผ้าแล้วขึ้นมานอนห่มผ้าผืนเดียวกันกับเธอแถมความทรงจำอันเลือนรางในตอนนั้นมันฉายซ้ำเข้ามาในสมอง ว่าเธอเป็นฝ่ายโผเข้ากอดเขาแล้วนอนซุกซบที่อกแกร่งของเขาเพื่อตักตวงความอบอุ่นจากร่างใหญ่เปลือยเปล่านั้นน่าอายที่สุด ดีนะที่เขาเองก็ป่วยไม่ต่างจากเธอ จึงไม่มีเรื่องไม่ดีไม่งามเกิดขึ้น ถึงแม้ว่าที่ผ่านมา ในช่วงแรกๆ เธอกับเขาก็เคยนอน

โอเค มันโอเคไม่น้อย ใจจริงเขาไม่ได้ต้องการผลประโยชน์อะไรมากมายจากท่าเรือแห่งนี้นักหรอก แต่การร่วมทุนและส่งผู้บริหารจากทางคลาร์กเข้าไปร่วมบริหารและแทรกซึมในครั้งนี้ เขามีเหตุผล ที่ยังบอกใครไม่ได้ แม้แต่ลูกสาวที่ต้องรับหน้าที่เข้าไปร่วมบริหารงานในครั้งนี้ “โอเคครับ 60/40 แต่ผมขอให้ลูกสาวผมเข้าไปบริหารในฐานะรองประธาน มีอำนาจเสนอ และตัดสินใจเรื่องการดำเนินงาน การตลาด หรือทุกเรื่องของท่าเรือและบริษัทขนส่งนี้ อีกเรื่องคือ ผมขอตำแหน่งที่ปรึกษาของลูกสาวผม ให้ไคเลอร์คนของผมเข้าไปดำรงตำแหน่งนี้ มีอำนาจหน้าที่คัดค้านและร่วมตัดสินใจเทียบเท่าผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่ง” “ครับ ไม่มีปัญหา ส่วนเรื่องสัญญา ทางผมจะนำไปให้คุณตรวจสอบความถูกต้องอีกครั้งถึงบริษัท” “ได้ครับ” “งั้นจากนี้ ผมส่งต่อหน้าที่ติดต่อประสานงานเรื่องสัญญา ให้ลูกชายผมเป็นคนประสานกับหนูพลอยเลยนะครับ” “ไม่มีปัญหาครับ” พลอยชมพูเงยหน้ามองลูกชายของผู้ชายคนนั้น ที่นั่งตรงข้ามกับเธออีกครั้ง ก็เห็นว่าหมอนี่นั่งมองเธอด้วยแววตาหยาดเยิ้มแทบจะกลืนกินเธอลงท้องไปอยู่แล้ว

พอล คลาร์ก เงียบไปชั่ววินาที ก่อนยกยิ้มมุมปาก แล้วเอ่ยต่อรองกับมหาอำนาจทางท่าเรืออย่างรามิเรซ “แต่ข้อเสนอที่คุณยื่นให้ ผมบอกเลยว่าน่าสนใจมาก แต่ผมไม่แน่ใจ ว่ายัยพลอยจะชอบกับเจฟฟ์ได้ไหม ผมขอให้คุณร่างเป็นสัญญาว่าถ้าลูกสาวผม ลงเอยแต่งงานกับทายาทคนใดคนหนึ่งของรามิเรซแทนแล้วกันครับ เพราะคงไม่เสียหายอะไร ถ้ายัยพลอยดันไปชอบกับลูกหลานคนให้คนหนึ่งที่ก็ถือเป็นผู้บริหารระดับสูงของรามิเรซ เพราะอย่างไรเสีย อำนาจ เงินทอง ชื่อเสียง และผลประโยชน์ที่คุณคิดว่ามันเอื้ออำนวยกันได้ มันก็ไม่หนีหายไปไหน ยังไงมันก็ตกอยู่กับลูกหลานคนใดคนหนึ่งของรามิเรซอยู่ดี แบบนี้ดีไหมครับ” จอห์น รามิเรซ หยุดคิดถึงผลประโยชน์ที่จะได้ หากลูกชายเขาสามารถจีบเธอคนนี้ติด ก็จะเป็นไปตามความต้องการสูงสุด แต่ถ้าเป็นหลานของเขา หรือลูกชายนอกสมรสคนใดคนหนึ่งของเขาครองใจเธอได้ อย่างไรทั้งผลประโยชน์มหาศาล และฐานอำนาจที่เขาต้องการได้ ก็มาอยู่ในมือของคนตระกูลรามิเรซอยู่ดี “ผมตกลงครับ งั้นผมจะกลับไปแก้สัญญา ข้อตกลงเดิมตอนเริ่มทำสัญญาคือ 60/40 และถ้าหนูพลอยแต่งงานกับทายาทคนใดคนหนึ่งของรามิเรซ นับตั้งแต่การสมรสม

เธอรั้งเขาเอาไว้อีกแล้ว เธอจะรู้ตัวไหม ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ ถ้าพรุ่งนี้เธอตื่นมาแล้วจำสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดได้ เธอคงด่าเขายับ หรือไม่ก็ฟ้องพ่อของเธอ ซึ่งเขาเองก็คงต้องยอมรับบทลงโทษที่มันจะตามมา ในเมื่อเขาอดใจไม่ไหว อยากชิมความหวานฉ่ำของเธอเอง “ไม่ได้ครับ คุณเมามาก คุณรู้ไหม ว่าผมเกือบจะทำอะไรคุณแล้ว” “ทำอะไร” “คุณพลอยยยย...เห้อ ผมขอโทษจริงๆ ผมต้องไปแล้ว” เสียงทุ้มลากยาวราวกับกำลังลำบากใจที่จะเอ่ย แต่ก็ต้องตัดใจ ก่อนที่อะไรๆ มันจะเกินเลยไปกว่านี้ “อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวไคล์ ฉันกลัว” เธอยังหวาดผวากับเรื่องที่เกิดขึ้นที่ผับ ในตอนนี้เธอกำลังรู้สึกดีและลืมมันได้อยู่แล้วแท้ๆ เพราะความอบอุ่นวูบวาบที่เขามอบให้ แล้วทำไมล่ะ เขาถึงจะทิ้งเธอไว้ให้จมอยู่กับความรู้สึกหวาดผวาแบบเดิมๆ อีก “คุณพลอย” ดวงตากลมโตน้ำตารื้น แค่เพียงกะพริบเบาๆ หยาดน้ำนั้นมันก็ไหลออกมาอาบแก้มนวล หัวใจแกร่งปวดแปลบที่เห็นเธออยู่ในสภาพนี้ จึงก้มลงจูบซับหยาดน้ำตาของเธอจนหมด “อย่าร้องครับ ผมอยู่นี่แล้ว” “อย่าไ