Lahat ng Kabanata ng Too Late To Regret, Mr. Billionaire: Kabanata 301 - Kabanata 310

MULA noong gabing iyon sa harbor, hindi na naging normal ang mga sumunod na araw ni Bea. Hindi niya agad inamin kahit sa sarili niya, pero may kakaiba nang gumagalaw sa katawan niya.Una, akala niya puyat lang.Kasi sino ba namang hindi mapupuyat sa isang lalaking gaya ni Mr. Crest? Misteryoso na, nakaka-stress pa. Dagdag mo pa ang kaguluhan sa Grey Wharf, ang narinig niyang usapan tungkol kay Aliyah, at ang biglaang halik sa gitna ng barilan na parang wala lang.Pero pagdaan ng umaga, doon na siya nagtaka. Pagmulat niya ng mata, may biglang pagkahilo. Hindi iyong tipong “uy, kulang lang ako sa tulog.”Mas iyong klase ng pagkahilo na parang may sumasayaw sa loob ng ulo niya.Napapahawak pa siya minsan sa gilid ng kama bago bumangon. May mga umagang gusto niyang sumuka kahit wala namang laman ang sikmura niya. May mga oras na bigla siyang naaamoy ang pagkain sa kusina at parang gusto niyang takasan ang buong mundo.At ang pinaka-nakakainis sa lahat— ang bilis niyang mapagod.Si Bea na

HINDI na alam ni Bea kung ilang minuto siyang tumakbo.Ang alam lang niya, kailangan niyang makalayo mula sa mga mata ni Mr. Crest na wala man lang sinabing kahit ano habang nakatayo ito roon kasama ang babaeng akala niya ay dahilan ng lahat.Mula sa sakit na parang may pumupunit sa dibdib niya habang paakyat siya ng hagdan at pababa sa kabilang hallway, hanggang sa marating niya ang isang silid na hindi niya alam kung sa kanino.Do’n siya tuluyang bumigay. Napaupo siya sa sahig at humagulhol. Hindi “konting iyak” lang. Hindi iyong eleganteng luha na pwedeng itago sa tissue.Kundi yung iyak na nanginginig ang balikat, namumula ang mukha, at parang tinatanggal ang lahat ng lakas sa katawan mo.“Bakit… bakit ganito…” hikbi niya habang yakap-yakap ang sarili.Akala niya handa na siya. Akala niya kaya na niyang harapin ang katotohanan. Pero nang makita niyang may ibang babae si Mr. Crest, parang lahat ng tiwala niya ay sabay-sabay na nalaglag sa bangin.At ang pinakamasakit? Hindi man lan

HINDI alam ni Bea kung paano niya nakaya ang biyahe pabalik.Kung tutuusin, parang wala naman siyang malinaw na alaala ng airport, ng taxi, ng mga tanong ng immigration, o kahit ng mga ilaw na sumasalubong sa kanya sa bawat kanto ng daan pauwi. Ang tanging malinaw lang sa kanya ay ang bigat na bumabalot sa buong katawan niya.Hindi lang iyon pagod.Hindi lang iyon luha.Hindi lang iyon galit.Parang may buo at mabigat na bagay sa loob niya na hindi niya alam kung paano ilalabas.Sa buong flight pabalik ng Pilipinas, halos hindi siya nagsalita. Nakatulala lang siya sa bintana, tahimik na pinapanuod ang mga ulap sa labas na para bang may sagot doon na hindi maibigay ng sinuman.Si Talia, na katabi niya sa upuan, ay tahimik rin sa simula. Alam nito kapag wala sa mood si Bea. Alam nito kapag mas mabuting huwag munang magsalita. Pero sa isang kaibigan na tulad ni Talia, ang katahimikan ay hindi pangmatagalan. May oras lang ito. Parang pagkatiwala sa apoy na alam mong may matitira pa ring b

ISANG umaga, habang maaliwalas ang panahon at abala ang buong bahay sa kani-kaniyang ginagawa, bigla siyang nagsalita habang nasa kusina silang tatlo.Si Talia, na kasalukuyang naglalagay ng condensed milk sa kape. Si Mia, na tahimik na nakaupo sa mesa at gumuguhit sa notebook gamit ang colored pen. At si Bea, na hawak ang mug ng gatas at parang may biglang desisyong tumama sa ulo niya.“Mag-Vigan tayo.”Napatingin agad si Talia. “Ha?”Ilang segundo rin bago sumagot si Bea, pero diretso lang ang tingin niya sa malayo.“May fiesta raw doon. Gusto kong maiba naman.” Napalunok siya. “Ayoko nang puro bahay. Ayoko nang puro lungkot. Kahit ilang araw lang. Gusto ko lang… huminga.”Tahimik si Talia. Si Mia naman, napatingin sa kanila dalawa at marahang nagtaas ng kilay. Pagkatapos ay nag-sign language ito gamit ang dalawang kamay.“Totoo ba ’to? Sige, tara.”Napangiti si Bea nang bahagya.Si Mia talaga ang pinakabata sa kanilang tatlo, pero minsan siya pa ang pinakamatatag kapag tahimik ang

SI BEA ang unang sumabog kinabukasan. Hindi dahil sa proposal. Hindi dahil sa pamilya niya. Kundi dahil pagkagising niya, may nakita siyang isang napakalaking bouquet ng white tulips sa harap ng pinto ng kwarto niya. Kasama ang isang card. "Good morning. Please don't panic. — Ashton" Nanlaki ang mga mata niya. "Ano'ng ibig sabihin ng don't panic?" sigaw niya. Mula sa kabilang kwarto ay sumilip si Talia. "Ano na naman?" Itinaas ni Bea ang bouquet. "TINGNAN MO 'TO!" Napakurap si Talia. Pagkatapos ay natawa. "Uy, sosyal." "Sosyal? TALIA, NAG-PROPOSE SIYA KAGABI!" "Oo nga." "Tapos may flowers agad kinabukasan!" "Consistent." "Are you crazy?" "Ako pa?" Napailing si Bea. Pakiramdam niya ay siya na lang ang normal sa bahay na iyon. ---MAKALIPAS ang isang oras, nasa breakfast table silang lahat. Tahimik na umiinom ng kape si Mr. Santiago, nagbabasa ng tablet si Marissa. Si Mia naman ay kumakain ng pancake habang nagse-sign language kay Talia. At si Bea...Nakasimangot. Sob