Lahat ng Kabanata ng Too Late To Regret, Mr. Billionaire: Kabanata 321 - Kabanata 330

KINABUKASAN, mas maaga kaysa karaniwan ang pagpasok ni Ashton sa Salvatore Shipping Tower.Tahimik ang buong executive floor. Iilan pa lamang ang empleyadong dumarating, ngunit bukas na ang ilaw sa opisina ng CEO.Sa loob, nakatayo siya sa harap ng floor-to-ceiling window habang tanaw ang unti-unting paggising ng Metro Manila. May hawak siyang tasa ng itim na kape, pero malamig na iyon. Hindi pa rin niya iniinom."Sir."Napalingon siya nang pumasok si Marco dala ang tablet at ilang dokumento."Nandito na po ang reports para sa Batangas expansion.""Iwan mo lang.""May investor briefing din po tayo mamayang alas-diyes."Tumango lang siya. Pero halatang wala roon ang isip niya.Napansin iyon ni Marco. "Sir...""Hm?""Okay lang po ba kayo?"Bahagyang napangiti si Ashton. "Professional question ba 'yan o personal?""Pareho po."Napabuntong-hininga siya. "I'm fine."Alam ni Marco na hindi iyon totoo. Pero wala na siyang sinabi. Tahimik na lang siyang lumabas ng opisina.---PAGKAKAALIS ng

HINDI agad nakabawi si Bea matapos ang pag-uusap nila ni Ashton.Tahimik na ang buong sala. Nagbalik na sina Talia at Mia sa kusina, sinadyang iwan silang dalawa. Maging ang mga kasambahay ay tila marunong nang umiwas kapag nararamdaman nilang may mabigat na sandaling namamagitan sa kanilang dalawa.Nanatiling nakaupo si Bea sa sofa habang si Ashton ay nakaluhod pa rin sa harapan niya. Hindi ito nagsasalita. Hindi rin siya..Sa unang pagkakataon, hindi nakakailang ang katahimikan.Pero hindi rin ito magaan..Parang may mga salitang gustong kumawala, ngunit pareho silang walang lakas ng loob na unahin."Bea..." mahina ang boses ni Ashton.Napakurap siya. "Hm?""Mas okay ka na ba?"Tumango siya. "Oo.""Sigurado?"Napairap siya. "Ilang beses mo pa ba itatanong?""Hanggang maniwala ako."Napailing siya habang napapangiti nang bahagya. "Hindi ka talaga marunong sumuko.""Hindi.""Stubborn.""Very."Napabuntong-hininga siya. "Ang hirap mong kausap."Ngumiti lang si Ashton. "Alam ko."---MAKA

HINDI agad bumalik si Ashton sa Salvatore Shipping Tower matapos siyang umalis sa Santiago residence.Sa halip, pinaharurot niya ang sasakyan patungo sa isang lugar na matagal na niyang hindi binabalikan.Tahimik ang biyahe.Hindi siya nagpatugtog ng musika.Hindi rin niya sinagot ang ilang tawag mula sa opisina.Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon...Mas maingay ang sariling isip niya kaysa sa buong lungsod ng Metro Manila.---MAKALIPAS ang halos apatnapung minuto...Huminto ang itim na sedan sa isang lumang boxing gym sa Quezon City.Hindi ito kasing engrande ng mga modernong fitness centers.Luma na ang pintura.May bahagyang kalawang ang rolling shutter.Ngunit para kay Ashton...Ito ang lugar kung saan nagsimula ang lahat.Tahimik siyang bumaba ng sasakyan.Pagpasok niya sa loob, agad siyang sinalubong ng amoy ng leather gloves, lumang canvas, at pawis.Mga amoy na minsan niyang tinawag na tahanan."Coach."Napalingon ang matandang lalaking naglilinis ng punching bags.

HUMINTO ang oras sa loob ng lumang warehouse arena. Hindi na narinig ni Bea ang sigawan ng crowd. Hindi na rin niya napansin ang mga ilaw na paikot-ikot sa kisame. Ang tanging nakikita niya ay ang lalaking nakatayo sa entrance tunnel. Naka-itim na robe. Naka-silver mask. At may mga matang matagal na niyang inakalang hindi na niya muling makikita. "...Number Seventeen." Mahina niyang nausal ang pangalang matagal nang nakabaon sa puso niya. Samantala, sa kabilang dulo ng arena, nanatiling nakatitig si Ashton. Tatlong taon. Tatlong taon niyang pinilit ibaon ang katauhang iyon. at ngayon, sa isang tingin lang ni Bea, parang muli itong nabuhay. Tahimik siyang huminga bago tuluyang umakyat sa ring. Hindi siya maaaring magkamali ngayong gabi.nHindi lang ito laban. Isa itong pagsubok sa pagpipigil sa sarili. --- "LET'S GET READY!" Umalingawngaw ang boses ng announcer. Naghiyawan ang buong venue. Nagsimula ang exhibition match. Mabilis ang unang suntok ng kalaban. Eksakto naman an

INABUKASAN...Hindi mawala sa isip ni Bea ang naging hapunan nila noong nakaraang gabi.Paulit-ulit niyang naaalala ang bawat pagkakataong nahuhuli niyang nakatingin si Ashton sa kanya. At mas lalo niyang naaalala ang bawat pagkakataong siya mismo ang nakatitig rito.Nakakainis.Dahil habang mas pinipilit niyang hanapan ng paliwanag ang nararamdaman niya...Mas lalo lang siyang nalilito.---MAAGA siyang nagpunta sa nursery.Tahimik pa ang buong bahay. Ang mga karpintero ay hindi pa dumarating, kaya malinis at payapa ang silid.Marahan niyang inayos ang maliliit na stuffed toys na nakapatong sa crib.Napangiti siya nang bahagya."Baby..." mahina niyang bulong habang hinahaplos ang tiyan. "Ang gulo-gulo na ng mama mo."Napabuntong-hininga siya.Hindi niya alam kung bakit.Pero pakiramdam niya ay may isang malaking bagay na unti-unting lumalapit sa kanya.At hindi niya alam kung handa ba siyang harapin iyon.---Ilang minuto ang lumipas...May marahang kumatok sa bukas na pinto."Pwede