Semua Bab Too Late To Regret, Mr. Billionaire: Bab 321 - Bab 326

HINDI nawala sa isip ni Bea ang tawag na iyon.Tatlong araw na ang lumipas. Tatlong araw na halos wala siyang maayos na tulog. Tatlong araw na paulit-ulit niyang binabalikan ang boses sa kabilang linya."Good afternoon.""Missed boxing?"Simple lang ang dalawang linyang iyon.Pero sapat para guluhin ang mundong pilit na niyang binuo matapos mawala si Mr. Crest.---KINABUKASAN...Maaga pa lang ay gising na siya. Tahimik ang buong bahay. Mula sa bintana ng kanyang silid ay tanaw niya ang hardin na dati niyang gustong-gustong tambayan.Ngayon...Pakiramdam niya ay masikip kahit saan siya tumingin.Napahawak siya sa tiyan. Unti-unti nang lumalaki iyon. Kasabay ng paglaki ng baby... Parang lumalaki rin ang takot na kinikimkim niya."Baby..." marahan siyang napangiti. "Sorry..."Hindi niya alam kung bakit siya humihingi ng tawad. Marahil dahil ramdam niyang pati ang anak niya ay nadadamay sa magulong emosyon niya.---MAYA-MAYA...May kumatok sa pinto."Anak?" boses ng mommy niya. "Breakfa

KINAGABIHAN ding iyon, hindi agad umuwi si Ashton.Sa halip, dumiretso muna siya sa penthouse office ng Salvatore Shipping Tower. Tahimik ang buong executive floor. Patay na ang karamihan sa ilaw.Sa malawak na opisina, ang tanging liwanag ay mula sa city lights na pumapasok sa floor-to-ceiling windows. Marahan niyang inilapag ang susi ng sasakyan sa mesa. Kasunod noon ang wallet.At sa huli...Ang silver mask.Tahimik niya iyong pinagmasdan. Hindi siya nagsasalita. Hindi rin gumagalaw. Hanggang sa mapabuntong-hininga siya."Ang galing mo." Mapait siyang napangiti. "Hindi ko akalaing darating ako sa puntong makikipagkumpitensya ako..." Huminto siya. "Sa sarili ko."Napailing siya.Kung may makakakita sa kanya ngayon, malamang ay iisipin nitong tuluyan na siyang nababaliw. Pero paano ba naman hindi? Ai Ashton Salvatore ang lalaking araw-araw na kasama ni Bea.Si Mr. Crest ang lalaking iniiyakan pa rin nito.At si Number 17 ang misteryosong fighter na pilit nitong hinahanap.Tatlong pan

NANATILING tahimik ang nursery. Tanging ang marahang pag-ikot ng baby mobile ang nagbibigay ng munting tunog sa silid. Hindi agad sumagot si Ashton. Hindi dahil wala siyang maisip. Kundi dahil bawat salitang bibitawan niya mula ngayon ay maaaring maglapit kay Bea sa katotohanan... o tuluyan siyang ilayo rito. Tahimik siyang napabuntong-hininga. "Sinasabi mo bang..." maingat niyang tanong, "magkahawig kami?" Mahina ang tango ni Bea. "Hindi sa mukha." Napakunot-noo si Ashton. "Kundi?" "Sa presence." Napatitig lang siya rito. "Iba ang mukha ninyo," patuloy ni Bea. "Mas... softer ang features mo." Bahagya siyang napangiti. "Thank you?" Napairap si Bea. "Huwag kang epal." "Sorry." "Hindi ka sorry." "Hindi nga." Napailing siya, pero agad ding bumalik ang seryosong ekspresyon. "Pero kapag tahimik ka..." Huminto siya. "Kapag nakikinig ka lang." "Kapag may sinasabi kang... hindi mo kailangang ipaliwanag." "Doon kayo nagiging magkapareho." Tahimik na ibinaba ni Ashton