Alle Kapitel von Dumped My Ex-Husband, Claimed by the Top Boss: Kapitel 301 – Kapitel 310

Laging magarbo ang mga celebration banquet ng Montenegro Corp. Sigurado ang bawat isa sa R&D department na makakatanggap sila ng malaking bonus. Ang tanging tanong na lang ay kung anong uri ng reward ang ibibigay ng kumpanya kay Luna, ang pinakamalaking contributor ng project. Kahit pa abutan siya ng bonus na nagkakahalaga ng daan-daang libong piso ngayon, walang sinuman ang magrereklamo. Sa antas ng kakayahan ni Luna, deserve niya ang lahat ng iyon.Matapos maubos ang cake sa conference room, ngumiti si Nathan at nagtanong, “Alam na ba ni Prof ang good news?”“Oo.” Naglakad si Luna patungo sa lab, hindi mapigilang tumawa habang nagrereklamo, “Halos araw-araw siyang tumatawag para i-check ang progress natin. Malamang ay mas alam pa niya ang status ng project kaysa kay Alan.”Siyempre, alam niya na nag-aalala lang ang Prof nila na baka magkamali siya dahil sa pressure. Minsan, kapag ang research ay umaabot sa puntong wala nang usad, isang pangungusap lang mula sa kanyang professor ay sa

“Hindi ba’t sinabi mo sa akin na kumpyansa kang magtatagumpay ka?!” singhal ng matandang Montenegro kay Aubrey, nagngangalit ang kanyang mga ngipin sa tindi ng galit. “Sige nga, sabihin mo sa akin! Ano ’yung celebration banquet ni Luna ngayong gabi?!”Mula nang masipa si Hera palabas ng R&D department, naging napakahigpit na ng seguridad sa lahat ng progress ng project ng Montenegro Corp. Kagabi lang nakarating sa pandinig ng matanda ang balita nang kumalat na ang tungkol sa selebrasyon sa buong Montenegro Corp.Dahil sa biglaang dagok na ito, mabilis na nanggigil si Aubrey. Hindi niya matagalan ang nakakarinding tono ng matanda, at halos hindi na niya mapigilan ang sarili na punasan ang kanyang mukha sa mismong harap nito. Huminga siya nang malalim para pakalmahin ang sarili, pilit na nagmukhang kampante at kontrolado ang sitwasyon. “Madame, kung gusto niyang magpa-banquet, hayaan niyo siya.”“Anyway,” dagdag niya, bahagyang kumukurba ang kanyang mga labi, “habang mas malaki ang ing

Lahat ng naroon ay animo’y nasampal sa mukha ng malaking achievement ni Luna. Tapos na ang mga panahon na ang mga matatanda’t senior lamang sa industriya ang nakakatanggap ng success.Habang nakikita ni Prof. Eric ang gulat at manghang reaksyon ng mga tao sa kanyang paligid habang nakatitig sa kanyang apprentice, napangiti siya nang may pride hanggang sa sumakit na ang kanyang mukha sa malalapad na ngiti na ‘yon.“The successful development of this drug wouldn’t have been possible without the support of my professor and all my colleagues in the R&D department,” mapagpakumbabang wika ni Luna, na parang hindi pansin ang mga matang nakapako sa kanya. “Lahat kayo ay imbitadong dumalo sa launch event ng drug.”“Of course!” “Ms. Pineda, you’re truly young and accomplished.” “Ms. Luna, ako ang president ng TGP Biotechnology. Ito ang aking business card…”Bago pa siya makapagsalita, marami na ang nakipag-usap sa kanya. Sa sandaling ito, ang lahat ay kinakausap siya dahil siya si Luna. Ang

Ang nasa middle-aged na lalaki sa tabi ng ginang ay may makapangyarihang aura, iyong tipo nagde-demand ng respeto at mahirap i-approach.Sinenyasan ni Eric si Luna. “Luna, come here. Tingnan mo ang mga binti ni Mrs. Padilla. Is there any hope for her?” Ang iba pang naroon sa private room ay tila nag-aalangan.Matapos timbangin ang kanilang mga option, kumunot ang noo ng lalaki. “Mr. Manalo, we came here specifically to trouble you to help my wife…”Hindi sa ayaw nilang hayaang sumubok ang batang babaeng ito. Kaya lang ang kondisyon ng asawa niya ay napabayaan na nang napakaraming taon. Ilang taon na ang nakalilipas, sinubukan nilang magpagamot sa ospital. Ang naging diagnosis ng mga doktor ay pawang pare-pareho lang… incurable, lifelong paralysis.Simula noon, tumanggi na silang makipagtulungan sa anumang medical attempts. Kinailangan ng matinding pangungumbinsi bago siya pumayag na sumubok muli. Kung mabigo ang batang babaeng ito na gamutin ang asawa niya, malamang na lalo pang ta

Sa kabila niyon, walang bahid ng kayabangan sa mga salita ni Luna; sa halip, tapat siyang nagpapasalamat sa pamilya.“Why don’t you two add each other on socials? Mas madali ninyong mapag-uusapan ang condition ng Mommy mo mamaya.” suggest naman ni Raul.Hindi naman ito ininda ni Luna at tumingin siya kay Ethan na nasa tabi niya.Ayaw naman ni Ethan na may mga hindi kilalang tao sa kanyang friend list niya sa social media, pero dahil narito na rin lang, inilabas niya ang kanyang phone at magalang na tinanong si Luna.“You don’t mind, do you?”Ngumiti si Luna. “Okay lang naman.:Matapos mag-add sa socials, nagkatinginan sina Luna at Prof. Eric, saka itinikom ang kanyang mga labi. “Then we’ll head out first. Mr. Ethan Padilla, kontakin mo na lang ako kapag ayos na kayo sa tutuluyan ninyo dito sa Manila.”“Miss Luna,” mahigpit na hinawakan ni Pia ang sandalan ng kanyang wheelchair, hindi napigilang magtanong, “Dito ka ba lumaki sa Manila?”Nagulat ang lahat ng nasa lounge sa kanyang tano